Warszawski Klub Przyjaciół Nieznanego Świata
oraz
Księgarnia-Galeria Nieznany Świat zapraszają na:

WERNISAŻ FOTOGRAMÓW - WENECKA MAGIA KARNAWAŁU
WOJCIECHA KAPUŚCIŃSKIEGO

10 LUTEGO (piątek), godz. 18:00
ul. Kredytowa 2 w Warszawie

wystawa czynna od 10 do 21 lutego 2012

Autor prezentowanych prac – znakomity warszawski fotografik - jak sam pisze, swoją przygodę z fotografią zaczął od przypadkowego nabycia u bukinisty niewielkiej książki Jerzego Płażewskiego Fotografowanie nie jest trudne.

W NUMERZE:

• Czy istnieją dowody reinkarnacji?
  Czy nie jest tak, że odradzanie się dotyczy tylko niektórych? Odwołajmy się w tym miejscu do porównania z czynnością polegającą na lepieniu ludzików z plasteliny. W ten sposób tworzymy jakąś liczbę postaci. Bardziej udane egzemplarze zachowujemy na dłużej, a resztę z powrotem zlepiamy w masę i konstruujemy na nowo. A może dzieje się tak, że wszyscy ludzie są na swój sposób nieśmiertelni, jako że zostali zbudowani z nieśmiertelnej substancji, ale jako zindywidualizowana całość powtarzają się tylko niektórzy? – pisze autor. Bardzo ciekawa intelektualnie publikacja
• Paranormalny chrzest, czyli język Ducha
  Jak to możliwe, że młoda angielska dziewczyna zaczyna nagle wypowiadać się w języku starożytnych Egipcjan, a fakt ten potwierdza – nie potrafiący ukryć swego zdumienia – pewien znany profesor egiptologii? Na czym polega fenomen kobiety, która w stanie transu utożsamia się z żyjącym w XVII-wiecznej Szwecji mężczyzną i używa jego języka, jakby był jej własną, znaną od urodzenia mową? Wiele wskazuje na to, że dar języków stanowi jakąś formę channelingu. Czy rację miał Carl Gustav Jung uznając, że jest on wynikiem działania kryptomnezji, czyli pamięci ulokowanej poniżej progu świadomości? A może – jak chcą wierzyć chrześcijanie – to Trzecia Osoba Trójcy Św. obdarza ludzi tak niezwykłym darem? O tym wszystkim, a także o chrzcie w Duchu Św., prostytutkach, które założyły grupę charyzmatyczną, dionizjach, czyli czasie zalegalizowanego szaleństwa i języku Marsjan pisze Wojciech Chudziński w swojej nowej publikacji

Wojciech Kapuściński

Gdy nadchodzi wieczór, wszystko staje się tajemnicze, niemal nierealne.

Co roku w lutym senna o tej porze Wenecja staje się największym teatrem świata. Rozpoczyna się słynny wenecki karnawał. Minęły już tygodnie ponurej aury, gęstej weneckiej nebbi - mgły wypełniającej wąskie uliczki calle, wysokiej wody acqua alta, która Piazza San Marco potrafi zmienić w jezioro. Liczni turyści i mieszkańcy Wenecji sprawiają, że w mieście robi się wówczas bajecznie kolorowo. Wszyscy zmierzają w jedno miejsce: na Piazza - ten najpiękniejszy, jak nazwał go Napoleon Bonaparte - salon Europy. Tradycja weneckiego karnawału wywodzi się z XI stulecia. Swój największy rozkwit przeżywa w XVII wieku.