Nieznany Świat - Skandal dziesięciolecia?

Strona główna

Logowanie

Wiadomości

Co można by sfotografować, gdyby gigantyczny aparat cyfrowy z obiektywem o średnicy pół metra umieścić na wysokości 300 km nad powierzchnią Marsa? To nie są wcale nierealne marzenia – już od ponad roku wokół Czerwonej Planety krąży satelita Mars Reconaissance Orbiter. Jest on wyposażony w kamerę HiRISE, która przelatując nad powierzchnią może jednorazowo zdjąć fragment o rozmiarach 6 na 12 kilometrów.

Czytaj całość

Ogłoszenia

SANDRA - słynna wróżka, jasnowidz

Nasz newsletter
Zamów newsletter Nazwa: Email: Zapisz się Wypisz się

Skandal dziesięciolecia?

Ray Santilli i Gary Shoefield, twórcy rzekomego dokumentu Alien Autopsy, przyznali się do sfalsyfikowania jednego z najważniejszych dowodów na istnienie UFO. Podczas występu w programie Eamonn prowadzi śledztwo, emitowanego na antenie Sky One w godzinach najlepszej oglądalności, producenci oświadczyli, że nagranie rejestrujące rzekomo sekcję zwłok Obcego, którego statek 8 lipca 1947 roku rozbił się w okolicach Roswell (Nowy Meksyk, USA), jest fikcją. Na dodatek ogłosili to promując swe nowe dzieło: prześmiewczą komedię traktującej o tejże mistyfikacji!

Ray Santilli

Do dziś nie udało się uzyskać stuprocentowej pewności, co tak naprawdę wydarzyło się latem w Roswell, zaledwie dwa lata po zakończeniu II wojny światowej. Pierwsze doniesienia na ten temat mówiły o latającym dysku, rozbitym kilkanaście kilometrów od miasta, którym zajęły się stacjonujące nieopodal siły wojskowe. Ze względu na duże zainteresowanie mediów ogłoszono, że obiekt, który uległ katastrofie, był balonem meteorologicznym, po czym pokazano pozostałe po nim fragmenty .

Jednak w światku miłośników wszelkiego rodzaju tajemnic zaczęły pojawiać się inne niepokojące tropy. We wraku doszukiwano się m.in. szczątków amerykańskiego superbombowca, pozostałości hitlerowskiej wunderwaffe, albo pojazdu Obcych. Ta ostatnia hipoteza wydawała się najbardziej pociągająca, aczkolwiek poważnie zainteresowano się nią dopiero 30 lat później.

W 1978 roku major Jesse Marcel w wywiadzie udzielonym ufologowi Santonowi Friedmanowi wyznał, że przeprowadzona przez wojsko operacja miała na celu ukrycie śladów katastrofy statku kosmicznego i martwych ciał jego pasażerów - przedstawicieli obcej cywilizacji rozumnej. Od tego momentu rozgłos zdobyły kolejne zeznania, nieznane fakty i kontrowersje, przedstawiane zarówno przez wiarygodnych świadków, jak i szukających sławy oszołomów.

Największe wrażenie robiły informacje o samoregenerującym się metalu oraz autopsji kosmitów w bazie wojskowej w Roswell. Nadal jednak brakowało rozstrzygających dowodów. Gdy wydawało się, że szczegółów nie uda się już w żaden sposób potwierdzić, wybuchła bomba.

Mało znany brytyjski producent filmowy Ray Santilli, poszukując archiwalnych materiałów o Elvisie Presleyu wszedł w posiadanie niezwykłego dokumentu, który sprzedał mu za 30 tysięcy dolarów emerytowany kamerzysta, w latach 1942-52 pracujący na zlecenie amerykańskich Sił Powietrznych. Na taśmie utrwalono ponoć sekcję zwłok humanoida, pochodzącego z wraku znalezionego nieopodal Roswell. Santilli oraz jego kolega po fachu, Gary Shoefield, sprawdzili autentyczność celuloidu w laboratorium Kodaka. Fabryczne oznakowanie wskazywało na rok 1947!

Partnerzy postanowili upublicznić swoją zdobycz i 5 maja 1995 roku zorganizowali pokaz dokumentu dla dziennikarzy i ufologów w Londynie. Projekcja okazała się dużym wydarzeniem. Prawa do emisji filmu nabyły telewizje z ponad trzydziestu krajów. Pojawiły się też nielegalne kopie video. W ciągu kilku minut projekcji widzowie oglądają fragmenty wraku po latającym talerzu oraz martwą postać Obcego z rozszarpaną nogą, leżącego na stole operacyjnym.

Dla jednych kadry ukazujące zmarłego humanoida stały się potwierdzeniem, że w Roswell

naprawdę doszło do katastrofy UFO, inni od razu zaczęli podejrzewać fałszerstwo. Na taśmie dostrzeżono aparat telefoniczny, który został wyprodukowany wiele lat po 1947 roku; chirurdzy zachowywali się niefachowo, kontrowersje budziły też ich stroje. Najtrudniej było uwierzyć, o czym zapewniano, że autopsji przypatrywał się sam prezydent Harry Truman. I wreszcie stało się! Autorzy filmu przyznali, że nie był on autentyczny.

Dziś wiemy już, że zdjęcia kręcono w Londynie, w mieszkaniu krewnej Santilliego; humanoid wyszedł spod ręki rzeźbiarza Johna Humphreysa, występującego w filmie w kitlu lekarskim, a rolę kamerzysty odegrał pewien bezdomny, zwerbowany na jednej z ulic.

Co ciekawe, demistyfikując swe działania twórcy fałszywki nie zrezygnowali do końca z tajemniczych wątków. Oświadczyli, że dokument utrwalający autentyczną sekcję zwłok Obcego istniał, a Santilli miał okazję go zobaczyć. Co więc się z nim stało? Producent utrzymuje, że gdy wyjął celuloid z hermetycznego pudełka, natychmiast doszło do jego uszkodzenia. Dzieła destrukcji dokonała wilgotność oraz wysoka temperatura. Na szczęście Anglik, uciekając się do swego rodzaju przedstawienia, znalazł sposób, by przekazać prawdę potomnym.

Dziś zdziwienie może budzić fakt, jak amatorsko nakręcony film, przy którego realizacji zaliczono aż tyle wpadek, zdołał przykuć uwagę tak wielu znawców tematu. Ray Santilli, gubiąc w zeznaniach utrzymuje, że kilka fragmentów wykorzystanych w Alien Autopsy pochodziło z oryginalnego dokumentu, kupionego od tajemniczego operatora wojskowego w USA…

Powtórna emisja wywiadu z dwoma fałszerzami na kanale Sky Three 18 listopada ub.r. wzmogła liczbę polemik i komentarzy dotyczących incydentu z Roswell. Mit, że dysponujemy dowodem obecności kosmitów na Ziemi doznał poważnego uszczerbku, stając się przestrogą dla wszystkich nazbyt łatwowiernych specjalistów od UFO, którym zdarza się mylić wiarę z faktami.

Komentarze

Szukaj

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą pisać komentarze!