Nieznany Świat - Specjalista od problemów pokoleniowych

Specjalista od problemów pokoleniowych - Robert Grabowski

Renata Kamińska

Na cud uzdrowienia muszą zapracować wspólnie i chory i terapeuta. Robert Grabowski Stara się rozpoznawać, a następnie doprowadzić do uzdrowienia rodzinnych relacji, których źródłem jest przeszłość, a które wywierają wpływ na obecne życie. Najpierw precyzyjnie namierza problem, a potem oczyszcza jego źródło.

– Nawet nie zdajemy sobie sprawy jak w harmonijnym życiu, tu i teraz przeszkadzają nam obciążenia po przodkach – mówi Robert Grabowski , bioterapeuta, a jednocześnie dyrektor Polskiego Cechu Psychotronicznego w Łodzi. Po czym dodaje nieco enigmatycznie, że Nie wszyscy są w stanie wszystkiego przerobić. Czasami staje się jasne, że za dużo bierzemy na siebie.

Jednak, jego zdaniem, od tego, co my sami przepracujemy, będą wolne nasze dzieci, wnuczęta, prawnuki. Uwolnimy bowiem je od głęboko zakorzenionych wzorców i negatywnych emocji, które ciągną się za naszą rodziną w spadku odziedziczonym po przodkach.
Zafascynowanie energiami pochłonęło na dobre Grabowskiego przed blisko 15 laty, choć jego poszukiwania zaczęły się dużo wcześniej.

– Można powiedzieć, że wszystko wzięło swój początek od choroby córki. Nie było to nic groźnego, bo chodziło o nawracające choroby gardła i migdałów – wspomina.
Najpierw doszło do wizyty na Festiwalu Niezwykłości w Łodzi. Potem ukończył kursy reiki, dotyku dla zdrowia oraz bioenergoterapii.
– I było mi mało. Poszukiwałem głębszego podłoża choroby, jej źródła. To mnie zafascynowało. Dziś staram się uzdrawiać duchowo. Jeżeli osoba, która się zjawia, jest gotowa na wprowadzenie w sobie zmian, cały proces idzie gładko. Jeśli natomiast ktoś chce np. tylko usunąć ból, trzeba włożyć dużo więcej pracy, a czasem można nawet nie osiągnąć pozytywnych efektów. To są poważne procesy.
Grabowski uważa, że istnieją ludzie, którym na określonym etapie ich przemian wewnętrznych nie da się pomóc.
– Przecież na chorobę trzeba nieźle się napracować – mówi. – A jeśli dodam, że większość przypadków to problemy z naszymi przodkami, emocjonalne relacje z rodzicami, dziadkami, pradziadkami – rodzi się pytanie, jak rozwiązać je podczas jednej wizyty?
Takiej osobie trzeba uzmysłowić, gdzie tkwi źródło jej problemu, a następnie wspólnie je oczyścić. Wówczas za każdym razem bardzo ważna okazuje się dobra współpraca.
Bioenergoterapeuta podczas rozmowy ustala (widzi?), jakie zdarzenie w życiu pradziadka, babki czy innego członka rodziny miało wpływ na to, co się obecnie z nami dzieje. Ale mogą to być również zranienia emocjonalne, których doznaliśmy w okresie dzieciństwa, jako płód w łonie matki. Także

zdarzenia z poprzednich wcieleń.

W przypadku jednej z kobiet, która miała problemy emocjonalne, Grabowski zobaczył ją jadącą dyliżansem w czasie wojny secesyjnej w Ameryce. Potem dostrzegł grupę ludzi, która wykonywała jakiś rytuał – niewykluczone, że było to rzucanie klątwy.
– I to zostało. Udział w takich praktykach był czynnikiem wywołującym problemy emocjonalne w jej obecnym życiu. Musieliśmy przepracować te wspomnienia, oczyścić je, aby życie tej pani dziś uległo poprawie – tłumaczy healer.
W ostatnich latach jest duży wysyp chorób. Wiele osób nie radzi sobie z życiem. Według Grabowskiego to także efekt przyspieszenia przemian duchowych. Może np. zdarzyć się tak, że nasz prapradziadek postępował źle, albo bawił się w czarną magię. Negatywne czyny przodków mogą zaś rzucić cień na przyszłe pokolenia. Przemiany, których musimy dokonać w związku z naszymi korzeniami, są właśnie uzdrawianiem pokoleniowym.
Na przykład wiele kobiet skarży się na problemy z mężami, braćmi, ojcami, którzy nadużywają alkoholu. I oto nagle w trakcie wywiadu Grabowski dowiaduje się, że pili również dziadek, pradziadek i wujek. Czyli: jedno wynika z drugiego. Po to, by dziś uzdrowić osobę potrzebującą pomocy, trzeba dotrzeć do tego pierwszego.
– Ja sam niczego nie sugeruję. Każdy zazwyczaj sam wymienia jako pierwszą chorobę, z którą związany jest największy problem w jego życiu – uważa. – Moje pytanie o rodziców, czy dziadków, tylko to potwierdza.
Podczas kursu bioenergoterapii w łódzkim Cechu Psychotronicznym. Wykład i przekaz energii dla grupy osób Dziadkowie innego z klientów w czasie II wojny światowej zostali zamknięci w komórce i żywcem spaleni. Dzieciom udało się uciec. Odbiło się to na pokoleniu wnuczków, które zapadały na ciężkie choroby. Emocje i trauma, jakie przeżywali dziadkowie w chwili tragicznej śmierci, wróciły w postaci chorób nowotworowych u potomków. Bo silne, dramatyczne przeżycia zawsze wpływają na pamięć pokoleniową.
– Praca z bioenergoterapią i przyzwolenie Najwyższego pozwala na oczyszczenia – wyjaśnia. – Nasz rozwój tutaj, na ziemi, odbywa się dzięki kontaktom z innymi ludźmi. Dlaczego schodzimy na ziemię jako dusze? Bo właśnie tu mamy wiele możliwości dokonania w sobie pozytywnych zmian.
W jaki sposób współżyjemy z innymi, tak się rozwijamy. Na przykład bioterapeuta pomagając innym, w tym samym momencie pomaga również sobie. Jest tylko jeden warunek: musi robić to w sposób właściwy. Rozwój polega na tym, że rozwijamy się, dając dobro innym. Ale nie można zapominać o sobie. Powinna być zachowana równowaga.
– Najlepsza jest droga środka – twierdzi Grabowski. – Wszystko to, co przychodzi powoli, jest trwałe. Trzeba być w porządku nie tylko wobec świata zewnętrznego, ale przede wszystkim wobec siebie.
Uzdrawianie jest darem, charyzmatem. Dosłownie mówiąc: otrzymujemy charyzmat uzdrawiania.
– Bioenergoterapia jako usuwanie skutku w postaci choroby nigdy mnie nie pociągała. Ciągle mi czegoś brakowało – wspomina. – Dlatego coraz głębiej wchodziłem w ten problem. Zjawiali się u mnie kolejni chorzy, a ja odkrywałem głębsze pokłady sytuacji, w jakiej się zanurzyli. Szybko przestało mi wystarczać samo tylko usuwanie choroby. Poszukiwałem jej ukrytych przyczyn.
Prawda jest taka, że do bioterapeutów przychodzą często schorowani, zagubieni ludzie, oczekujący cudu. I to najlepiej od razu.
– Na ten „cud” muszą pracować i chory i bioterapeuta. Ale bywa i tak, że nie można pomóc – rozkłada ręce Grabowski.
Kiedyś zjawiły się u niego dwie kobiety, szwagierki. Jedna miała guzki na tarczycy. Ponieważ aktywnie pracowała z Grabowskim, po czterech wizytach narośla zniknęły. Druga miała guzki na piersiach. Choć intensywnie pracowali przez długi czas, nie dali rady.
– Ale w jej rodzinie nie było miłości. Cały czas widziałem twarz ojca-tyrana, który stoi nad nią i wrzeszczy. A ona, mimo ogromnego zaangażowania i woli walki o zdrowie, nie potrafiła uwolnić się od tego – wyjaśnia healer.

Ciało wysyła nam cały czas sygnały.

Gdy np. bolą nas kolana, może to oznaczać, że są zablokowane stresami dnia codziennego. Kobieta, która leczyła kolano przez 5 lat, choć brała leki i chodziła na rehabilitację, nadal miała bóle. Nic nie pomagało.
– Gdy trafiła do mnie, zablokowania energetyczne zostały usunięte, ból więc zniknął. To nie było trudne – mówi bioterapeuta. – Ale kolano po tylu latach już nie wróciło do sprawności. W takich przypadkach trzeba działać możliwie jak najszybciej, gdyż długotrwałe blokady doprowadzają do znaczących zmian w stawach, a to jest już nieodwracalne.
Aby żyło nam się dobrze, musimy wierzyć, że tak właśnie będzie. Potrzebne okazują się też cierpliwość i czyste serce.
– Gdy ktoś wierzy, że droga, którą podąża, jest właściwa, spotyka go dużo dobra – zapewnia bioterapeuta. – Nie wyrywajmy na siłę z życia tego, czego chcemy. Jeśli w coś wierzymy, TO przyjdzie do nas samo. Na pewno.
Na kursach bioterapii Grabowski mówi o uzdrawianiu duchowym. Uczy, że podstawowym narzędziem bioterapeuty jest dusza. Ich uczestnikom nakazuje postrzegać i odbierać drugiego człowieka całą duszą. Jako cywilizacja uciekliśmy od Natury. Zagłusza nas hałas, szum, gonitwa, brak skupienia na własnym wnętrzu.
– Przydałby się spacer przynajmniej raz w tygodni po lesie, parku. Tak dla wytchnięcia. Dla nabrania oddechu – zaleca. – Mam zawsze przed oczami obraz starego człowieka na wsi, który siedzi przed chatą. Pyka fajkę i patrzy w dal. Po całym dniu ciężkiej pracy w sposób naturalny się wycisza. Tacy ludzie są zdrowi. Mają zdrowe przemyślenia. To nie są pacjenci, to są raczej nasi nauczyciele. My, mieszkańcy miast, a zwłaszcza blokowisk powinniśmy częściej obcować z Naturą.
Do gabinetów bioterapeutów zgłasza się sporo samotnych kobiet. Ich status często stanowi rezultat złych relacji z matką, a czasami na takie życie ma wpływ babcia porzucona przez dziadka. Bywa też i tak, że prababci zmarło dziecko, a dziś kolejne pokolenie nie może mieć dziecka.
– Oprócz plagi samotności jest też plaga bezpłodności – zauważa terapeuta. – Każdy ma co innego do przerobienia. Ostatnio bezpłodność częściej dopada mężczyzn, mimo iż badania wykazują, że nie chorują.

Sprawcami są stres i obawa przed przyszłością.

Mężczyźni coraz częściej zadają sobie pytania: – Czy zapewnię rodzinie byt? Czy dam radę?
– Zawsze chcę, by w takiej sytuacji przyszła do mnie para. Oczywiście z doświadczenia wiem, że problem tkwi zazwyczaj po stronie jednego z nich, ale muszą ze sobą współpracować, wspierać się.
Niedawno pomagał kobiecie, na którą przeniósł się problem prababci – śmierć dziecka. Stres był na tyle silny, że dopadł prawnuczkę.
– Nie pracowały u niej jajniki, miała problemy ze „sprawami” kobiecymi – wylicza. – Zanim podjąłem się usunięcia dolegliwości, najpierw oczyściłem te obszary z energii, która płynęła od wspomnianej krewnej.
W praktyce wygląda to tak, że klientka musi się odprężyć, zwrócić uwagę na tę właśnie prababcię i – jeśli oczywiście chce – może wysłać prośbę do Boga o oczyszczenie z emocjonalnego bólu, jaki wywołało konkretne zdarzenie. Często bywa tak, że po zabiegu nie kontaktujące się uprzednio ze sobą rodziny nagle do siebie dzwonią, Nawet z innego miasta. Po wielu latach milczenia nawiązują kontakt.
– Pomagając na przykład choremu dziecku, pomagamy również babci i ciotce żyjącym od 20 lat za oceanem – wyjaśnia healer.
Przykładem tego jest pani, która do bioterapeuty przyjeżdża z Warszawy. Podczas drugiego zabiegu Grabowski powiedział, że widzi obok niej czterdziestoletnią kobietę. Wiedział, że stało się z nią coś tragicznego.
– Opisałem dokładnie twarz tej niewiasty, ale kompletnie nie kojarzyła, o kim mówię – wspomina.
Po wyjściu z gabinetu klientka pojechała z wizytą do matki. Ta zaś – pierwsze co zrobiła, to ni z tego, ni z owego pokazała córce zdjęcie jakiejś ciotki, która wiele lat temu powiesiła się. O tej ciotce nigdy wcześniej w rodzinie się nie mówiło, to był temat tabu. A właśnie tamtego dnia matka wyciągnęła zdjęcie i poprosiła córkę, żeby pojechała do kościoła i zamówiła mszę za duszę wspomnianej. Ucieszyło to bioterapeutę, bo problem w rodzinie został oczyszczony.
– Tyle tylko, że ta młoda kobieta skrywaną tajemnicę przypłaciła wieloma latami rozbuchanych emocji, z którymi nie mogła sobie poradzić – pointuje.
Relacje dziecka z jednym z rodziców bywają niekiedy tak silne, że jeszcze w wieku dorosłym jest ono non stop kontrolowane.
– Przygotowuję takie 45–letnie „dziecko” do zabiegu, a tu dzwoni ojciec staruszek. Dlaczego? Bo odczuł podświadomie, że następuje odłączenie – odcinanie pępowiny.
Taka kontrola nie jest ani dobra, ani zdrowa dla żadnego dziecka. W rodzinie zdarza się, że rodzice nie zdając sobie z tego sprawy, powodują silną utratę energii u dzieci. Chodzi o osoby chorobliwie nadopiekuńcze, nieustępliwe, o silnej osobowości.
Zupełnie naturalne jest, że myśląc o kimś, wysyłamy mu energię. Dlatego adresat odczuwa tę naszą wiadomość i nagle dzwoni z pytaniem, co się dzieje. Bywa, że gdy dzwoni telefon, zanim powiemy: słucham, dokładnie wiemy, kto jest po drugiej stronie słuchawki.
Gdy odwiedzamy chorych w szpitalu, często po takiej wizycie czujemy się zmęczeni i pozbawieni energii.
– Pół biedy, gdy energię daje się innym, ale trzeba pilnować się, żeby w takim miejscu jak szpital nie „zbierać” chorób – ostrzega Grabowski.
Domowa metoda na oczyszczenie to np. medytacja albo modlitwa, pomocny okazuje się również prysznic. Jednak najważniejsza jest wiara, że nic nam nie grozi, że mamy ochronę. Trzeba posiedzieć w ciszy pół godziny. Podobno prawdziwa modlitwa zaczyna się po 15–20 minutach od chwili, gdy ją zaczęliśmy.
– A wtedy wystarczy sekunda. Nie trzeba Bogu mówić, czego potrzebujemy, bo On to wie. W rozwoju duchowym najważniejsze jest odstawienie tego, co niepotrzebne, odnalezienie własnej drogi w życiu i konsekwentne kroczenie nią. Tymczasem my często wpadamy w wiry i tracimy kontakt z najważniejszą dla nas istotą, czyli z naszym „ja”.
Wystarczy przed snem poświęcić pół godziny dla siebie. To pewna forma medytacji, próba wyciszenia własnego wnętrza. Jeśli jakaś myśl wpada do głowy, niech przeleci. Sztuka polega na tym, by nie zasypiając osiągnąć stan umożliwiający połączenie ze Stwórcą.
– To nic innego, jak przeniesienie świadomości na wyższy poziom. Wtedy udaje się porozmawiać z Bogiem – przekonuje healer.
Oglądanie telewizyjnych seriali, słuchanie byle jakiej muzyki, przerzucanie kanału z jednego meczu na drugi to nic innego, jak ucieczka przed tym, co nas gnębi. Zamiast poszukać szczęścia w sobie, próbujemy odnajdywać je w szaleństwach i zabawach. To błąd.
Gdy nasze życie wypełniają tylko rozrywki wydaje nam się, że wszystko jest ok. Aż pewnego dnia dopada nas depresja i nic już nie jest piękne.
Grabowski zaleca grę na pianinie, spacer po lesie. Barwy drzew, dźwięki Natury to energia, która przynosi nam ukojenie. Ludzie, którzy tak właśnie postępują, zazwyczaj czują się znakomicie.
Dramat tak zwanych białych kołnierzyków zaczyna się w momencie, gdy tracą pracę. Wówczas często trafiają pod opiekę psychiatry.
– Dlaczego? Bo w życiu takiego człowieka nie było Boga, brakowało czasu na wyciszenie, kontakt z własnym wnętrzem. Liczyła się tylko praca. W ten sposób powstaje pustka, której nie udaje się niczym wypełnić. A ci, którzy odchodzą na emeryturę? Jeśli praca wypełniała całą ich przestrzeń życiową, może się to okazać prawdziwym dramatem.
Tak trudno przyjąć nam do wiadomości, że

niewłaściwa praca wypala duszę.

Natomiast jeśli mamy dobrą pracę, rośniemy, gromadzimy duży potencjał pozytywnych energii.
Są osoby, które chorują, chcąc zwrócić na siebie uwagę. Ten problem dotyczy bardzo często starszych rodziców.
– Wystarczy, że dzieci się z nimi nie kontaktują, a oni zaczynają chorować. Ale bywa też tak, że babcia skwapliwie korzysta z energii najbliższych i nie choruje, a córka jest słabego zdrowia. Gdy córka się „odłączy” i wyjedzie na kurację, zachoruje ta osoba, która ją zastąpi, np. wnuczka.
– No dobrze, a co z nowotworami? – pytam. Czy w takim przypadku jesteśmy również w stanie sami sobie pomóc? W odpowiedzi słyszę, że przyczyn jest bardzo wiele. – To mogą być np. bardzo głębokie urazy z okresu dziecięcego, z czasów ciąży, obciążenia pokoleniowe, karma. Choroba pojawia się, jeśli jest zablokowana energetyka. Trzeba sobie wtedy uświadomić, dlaczego ta energia jest zablokowana. Z nowotworem rzecz wygląda tak, że najczęściej stanowi on rezultat nagromadzenia wielu problemów, które nagle „wybuchają”.
Najpierw zaczynają chorować najsłabsze narządy. Lekceważymy zwykłe przeziębienia, grypy. A wystarczyło odpocząć, poleżeć i po prostu nic nie robić. Kiedyś to było naturalne. Chory nie oglądał programów telewizyjnych, bo nie miał telewizora. Dlatego, leżąc pozornie bezmyślnie, dysponował dużą ilością czasu na przepracowanie własnego problemu.
– To nie przebiega na poziomie rozumowym, dzieje się we wnętrzu. Chory oczyszcza się z problemu. A dziś bierzemy pigułkę. Nie odpoczywamy, nie oczyszczamy się. Z grypą biegniemy do pracy.

Problem bólu i choroby rozwiązujemy za pomocą tabletki.

Pewnego dnia w drzwiach gabinetu stanęła matka z 6-letnią dziewczynką. Zaczynały się u niej reakcje padaczkowe. Już brała leki.
– Od razu zobaczyłem, że jest przy niej kobieta ze strony ojca dziewczynki, przypuszczalnie babcia. I dużo od niej złości i żalu płynie – wspomina healer.
Okazało się, że mąż babci pracował w policji i posiadał w domu broń. Jeden z synów zastrzelił się z tej broni. A emocje, stanowiące konsekwencję tragicznego wydarzenia, rozciągnęły się w czasie i przestrzeni na całą rodzinę.
– Gdy się o tym dowiedziałem, „oczyściłem” babcię i choroba dziecka ustąpiła – słyszę.
Grabowski generalnie radzi, aby dzieciom poświęcać więcej uwagi. – Powinniśmy zwłaszcza wychować je tak, by umiały znajdować czas dla siebie i miały kontakt z Naturą – mówi na zakończenie naszej rozmowy.