Badania profesora Luca Montagniera nad pamięcią wody

Nieznany Świat 10/2013

Francuski wirusolog, profesor Luc Montagnier znany jest przede wszystkim jako odkrywca wirusa HIV i laureat Nagrody Nobla z 2008 roku. Ten emerytowany, 80-letni dziś profesor, wykładowca wielu uniwersytetów prowadzi obecnie badania nad pamięcią wody na Uniwersytecie Jiao Tong w Szanghaju

W latach 80-tych XX wieku Luc Montagnier był zwolennikiem teorii dr. Jacques'a Benveniste'a, francuskiego immunologa i naukowca, który jako jeden z pierwszych zaczął mówić o zjawisku zwanym „pamięcią wody”. Po przeprowadzeniu licznych badań Benveniste doszedł do wniosku, że woda „zapamiętuje” związki chemiczne, z którymi się zetknęła – innymi słowy, jest nośnikiem pewnych właściwości substancji, z jakimi miała styczność. Ponieważ próby powtórzenia eksperymentu Benveniste’a przez innych naukowców nie dały jednoznacznych konkluzji, eksperyment ten został uznany za pseudonaukowy. Co więcej, jego autorowi zarzucono, że swoje eksperymenty prowadzi na zlecenie firm homeopatycznych (w rzeczywistości był on niezależnym badaczem początkowo sceptycznie nastawionym do homeopatii, jednak otwartym na naukowe podejście do badań).

W 1996 roku w Clamant we Francji zespół badawczy doktora Benveniste`a prowadził prace nad elektromagnetycznym zapisem sygnału z substancji czynnej. Według doniesień zespołu materiał uzyskany w badaniach przesłano do laboratorium w Chicago, gdzie udało się potwierdzić eksperyment.

W 1997 roku dr Benveniste założył firmę DigiBio, w ramach której kontynuował swoje prace. Środowisko naukowe jednak w dalszym ciągu kwestionowało ich rezultaty.

Prof. Luc MontagnierW 2005 roku powołano do życia strukturę o nazwie Nanectis Biotechnologies S.A., na której czele stanął profesor Luc Montagnier. Rok wcześniej zmarł doktor Benveniste, nie doczekawszy się poważnego potraktowania badań nad pamięcią wody. Dodajmy, że potwierdzenie teorii Benveniste'a w sposób naukowy pośrednio stanowiłoby dowód działania homeopatii, polegającego na rozcieńczaniu i potencjonowaniu (wstrząsaniu) substancji pierwotnej, z którego to roztworu przygotowuje się leki homeopatyczne.

Ponieważ profesorowi Montagnierowi utrudniano we Francji prowadzenie prac, odmawiając ich finansowania ze środków pozostających do dyspozycji uczelni państwowych, przeniósł się on do Chin, gdzie w Szanghaju kieruje obecnie badaniami nad modyfikacją struktur wody pod wpływem DNA. W ich trakcie kładzie się nacisk na możliwość wykorzystania rezultatów tych doświadczeń na wielu płaszczyznach, m. in. przy leczeniu takich chorób jak AIDS, Alzheimer i autyzm.

W październiku 2006 roku prof. Montagnier ogłosił hipotezę dotyczącą obecności w wodzie nanostruktur zdolnych do przynajmniej częściowego zapamiętania informacji z DNA. Twierdzenie to było efektem eksperymentów przeprowadzonych na osoczu krwi. Jak ustalono, osocze pobudzone rezonansem może emitować sygnały elektromagnetyczne wskazujące na to, czy miało kontakt z wirusem lub bakterią. Dzieje się tak, mimo iż zostało ono przefiltrowane i żadne bakterie ani wirusy nie są w nim obecne.

Dr Jacques BenvenisteW 2009 roku prof. Montagnier wraz z innym naukowcem, który swego czasu był jednym z członków zespołu badawczego Benveniste'a, opublikował artykuł zatytułowany Sygnały elektromagnetyczne wytwarzane przez wodne nanostruktury otrzymywane z sekwencji bakteryjnego DNA. Wysunięto w nim tezę, iż bakterie w środowisku wodnym emitują określone sygnały elektromagnetyczne, podobnie jak miało to miejsce w trakcie eksperymentu przeprowadzonego przez Benveniste'a w 1996 roku. Sygnały te są obecne również w wysoko rozcieńczonych roztworach, mimo że nie zawierają one żadnych molekuł, a jedynie cząsteczki wody. Profesor Montagnier twierdzi również, że informacja genetyczna DNA może zostać przeniesiona do innego „obiektu” znajdującego się w wodzie.

Roztwory poddane procesowi ultrafiltracji nie zawierają żadnych informacji genetycznych. Mimo to „zapamiętane” wcześniej informacje są w stanie przekazać do hodowli bakteryjnych. Badacze poinformowali, że po pewnym czasie w hodowli odtworzyły się mikroorganizmy zawierające oryginalny zapis DNA. Luc Montagnier przypisuje te przedziwne właściwości właśnie pamięci wody.

Ogólnie rzecz biorąc, samego sygnału, prawdopodobnie emitowanego przez DNA, nie da się fizycznie zmierzyć czy w inny sposób wyłapać. Niemniej udowodniono, że sygnały wysyłane przez DNA wirusów czy bakterii mają specyficzną charakterystykę, która może być odbierana przez żywe hodowle komórek.

Na podstawie: Dowsing Today

Tłumaczenie: Piotr Stranc
Źródło fot.: Internet

Nieznany Świat 10/2013

W sprzedaży



Newsletter

Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką prywatności. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce. Więcej informacji w Polityce prywatności.