Prorok

ImageProrok.
Khalil Gibran
Nowy Horyzont, Warszawa 2008

Pięknie wydana książeczka Khalila Gibrana to zbiór dwudziestu sześciu poematów prozą, których narratorem jest pewien fikcyjny mędrzec. Od pierwszej publikacji w 1923 roku w samych tylko Stanach Zjednoczonych sprzedano ponad dziesięć milionów egzemplarzy Proroka. Istnieje wiele szkół nazwanych imieniem Autora, strofy z tego niewielkiego utworu recytowano na niezliczonej ilości ślubów i pogrzebów.

Nieustającą inspirację w książkach Libańczyka odnajdują: kapłani, nauczyciele duchowi, terapeuci, artyści, politycy, a także zwykli ludzie.
Gibran przyszedł na świat w ubogiej libańskiej rodzinie. Mając 11 lat, wyemigrował wraz z matką i rodzeństwem do USA. Tu, dzięki ciężkiej pracy i swemu talentowi, stopniowo zdobył uznanie w kręgach kulturalnych Bostonu, a później Nowego Jorku. Najpierw pisał w języku arabskim, ale swe najważniejsze dzieła (m.in. Proroka) stworzył w języku angielskim.
Był znakomicie obeznany ze świętymi księgami buddyzmu i islamu. Regularnie czytywał też Biblię (pochodził z rodziny katolickiej). Mimo to uważał, że żadna z instytucjonalnych religii nie jest w stanie ukazać pełni Prawdy, której – jako człowiek poszukujący – pragnął doświadczać. Dlatego w swojej twórczości czerpał z wielu tradycji religijnych, opierając się też na transcendentalizmie amerykańskim, a nawet folklorze rodzinnego Libanu.
Ta otwartość na różnorodność doznań duchowych i postmodernistyczne podejście do kultury sprawiły, że twórczość Libańczyka doskonale wpisała się w trend kulturowy zyskujący coraz większą popularność w latach 60. ub. wieku, a mianowicie – w kolorową epokę dzieci-kwiatów.
Jeszcze jeden element miał kapitalne znaczenie w tak szerokiej recepcji utworów Gibrana. Otóż całe jego przesłanie to de facto głos nadziei – gloryfikacja miłości i wiara w to, że człowiek może kształtować swoją egzystencję zgodnie z wartościami głęboko humanistycznymi, nadrzędnymi. Niegdyś znawca i miłośnik Nietzchego, Gibran stał się więc ostatecznie prorokiem dobroci i miłosierdzia. Bez wątpienia wpływ na ewolucję jego poglądów miało doznawane cierpienie (bardzo ciężko chorował), które uważał za element nieodłączny od miłości i szczęścia. Umarł w 1931 roku w Nowym Jorku.
W jednym ze swych utworów stwierdził: Gdy Bóg cisnął mnie jak kamień w to przedziwne jezioro, zakłóciłem powierzchnię jego w niezliczone kręgi, lecz gdym dosięgnął głębi, stałem się cichy.
Nie jest to do końca prawda, bowiem Khalil Gibran przemawia do nas stale – i wciąż nowe pokolenia uczą się od niego mądrości Proroka.

Recenzja: Nieznany Świat nr 8/2009

W sprzedaży



Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką prywatności. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce. Więcej informacji w Polityce prywatności.