Bifidobacterium bifidum. DSM 20456 – wyjątkowa bakteria

Mikrobiom jelitowy jako kluczowy element homeostazy

W prze­wo­dzie pokar­mo­wym czło­wie­ka funk­cjo­nu­je zło­żo­ny eko­sys­tem mikro­organizmów – mikro­biom jeli­to­wy. Jego rów­no­wa­ga ma istot­ne zna­cze­nie meta­bo­licz­ne, immu­no­lo­gicz­ne i neu­ro­lo­gicz­ne. Wśród bak­te­rii o udo­ku­men­to­wa­nym dzia­ła­niu proz­dro­wot­nym jest gatu­nek Bifi­do­bac­te­rium bifi­dum, jed­na z głów­nych popu­la­cji mikro­flo­ry jeli­to­wej, zwłasz­cza we wcze­snych eta­pach życia. Zain­te­re­so­wa­nie badaw­cze budzi wyróż­nia­ją­cy się spe­cy­ficz­ny­mi wła­ści­wo­ścia­mi bio­lo­gicz­ny­mi – szczep DSM 20456.

Kolonizacja przewodu pokarmowego

Pro­ces zasie­dla­nia jelit przez popu­la­cje mikro­flo­ry roz­po­czy­na się pod­czas poro­du dro­ga­mi natu­ry, pod­czas któ­re­go docho­dzi do trans­fe­ru do orga­ni­zmu nowo­rod­ka mikro­or­ga­ni­zmów pocho­dzą­cych z mikro­flo­ry mat­ki, w tym Bifi­do­bac­te­rium. Poród przez cesar­skie cię­cie opóź­nia i odmie­nia skład tej kolo­ni­za­cji na mniej korzyst­ny, co może mieć długo­falowe kon­se­kwen­cje dla zdro­wia dziecka.

PRZECZYTAJ TAKŻE

Kolagen od stóp do głów

Mikrobiom, natura i nauka – Nowa filozofia zdrowia

Znaczenie żywienia w kształtowaniu mikrobioty

Na skład mikro­bio­mu jeli­to­we­go nie­mow­lę­cia wpły­wa spo­sób żywie­nia. Kar­mie­nie pier­sią dostar­cza zarów­no żywych mikro­organizmów, jak i oli­go­sa­cha­ry­dów* (HMO), któ­re peł­nią funk­cję selek­tyw­nych sub­stra­tów dla bifi­do­bak­te­rii. W efek­cie sprzy­ja to ich namna­ża­niu oraz wspie­ra roz­wój korzyst­nej mikro­flo­ry jeli­to­wej. Pomi­mo postę­pu tech­no­lo­gicz­ne­go, mle­ko mody­fi­ko­wa­ne nie jest rów­no war­to­ścio­we z mle­kiem mat­ki pod wzglę­dem tych właściwości.

Funkcje biologiczne Bifidobacterium bifidum

Bifi­do­bac­te­rium bifi­dum odgry­wa istot­ną rolę w pro­ce­sach tra­wien­nych oraz w utrzy­ma­niu inte­gral­no­ści barie­ry jeli­to­wej. Bak­te­­­r­ie te uczest­ni­czą w fer­men­ta­cji węglo­wo­da­nów zło­żo­nych, pro­wa­dząc do pow­stawania krót­ko­łań­cu­cho­wych kwa­sów tłusz­czo­wych, któ­re sta­no­wią źró­dło ener­gii dla ente­ro­cy­tów (komó­rek jeli­ta cien­kie­go), oraz prze­pro­wa­dza­ją fer­men­ta­cję glu­kozy do kwa­su mle­ko­we­go, dzię­ki cze­mu obni­ża­ją pH w jelicie.

Dodat­ko­wo wpły­wa­ją na odpo­wiedź immu­no­lo­gicz­ną poprzez regu­la­cję pro­duk­cji cyto­kin** oraz ogra­ni­cza­nie nad­mier­nej reak­cji zapalnej.

Udo­wod­nio­no udział mikro­bio­ty jeli­to­wej w regu­la­cji funk­cji ukła­du ner­wo­we­go. Bifi­do­bak­te­rie uczest­ni­czą w me­­ta­bolizmie związ­ków neu­ro­ak­tyw­nych, takich jak sero­to­ni­na czy kwas gamma–aminomasłowy GABA (neu­ro­prze­kaź­nik o funk­cji hamu­ją­cej w ośrod­ko­wym ukła­dzie ner­wo­wym) co suge­ru­je ich wpływ na stan psy­chicz­ny, funk­cje poz­nawcze i jakość snu.

Zmiany w składzie mikrobioty w cyklu życia

Naj­wyż­sze stę­że­nie B. bifi­dum obser­wu­je się w okre­sie nie­mow­lę­cym, szcze­gól­nie u dzie­ci kar­mio­nych pier­sią. Wraz z wie­kiem docho­dzi do stop­nio­we­go spad­ku liczeb­no­ści tych bak­te­rii oraz zmia­ny pro­por­cji mikro­or­ga­ni­zmów mikro­bio­mu. Die­ta ubo­ga w błon­nik, anty­bio­ty­ko­te­ra­pia czy sta­ny zapal­ne mogą dodat­ko­wo pogłę­biać te zmia­ny, pro­wa­dząc do dys­bio­zy (zmia­ny w skła­dzie i funk­cjo­no­wa­niu mikrobioty).

Bifidobacterium bifidum DSM 20456 – właściwości funkcjonalne

Na tle innych przed­sta­wi­cie­li gatun­ku szcze­gól­nie wyróż­nia się szczep Bifi­do­bac­te­rium bifi­dum DSM 20456. Bada­nia labo­ra­to­ryj­ne wyka­za­ły jego zdol­ność do prze­trwa­nia w warun­kach niskie­go pH oraz w obec­no­ści soli żół­cio­wych, co sta­no­wi klu­czo­wy waru­nek sku­tecz­nej kolo­ni­za­cji prze­wo­du pokar­mo­we­go. Cechy te determi­nują jego poten­cjal­ną uży­tecz­ność w zasto­so­wa­niach pro­bio­tycz­nych. Ponad­to szczep ten w warun­kach labo­ra­to­ryj­nych wyka­zu­je wła­ści­wo­ści anta­go­ni­stycz­ne wobec nie­któ­rych pato­ge­nów, jak np. Heli­co­bac­ter pylo­ri. Ponad­to obser­wu­je się jego wpływ na komór­ki ukła­du odpor­no­ścio­we­go prze­ja­wia­ją­cy się zwięk­szo­ną pro­duk­cją cyto­ki­ny o dzia­ła­niu prze­ciw­za­pal­nym – inter­leu­ki­ny IL-10. Wska­zu­je to na rolę tego szcze­pu w regu­la­cji odpo­wie­dzi immunologicznej.

Istot­ną cechą DSM 20456 jest zdol­ność do syn­te­zy kwa­su indo­lo-3-mle­ko­we­go (ILA), związ­ku o poten­cjal­nych właści­woś­ciach prze­ciw­za­pal­nych oraz neu­ro­ak­tyw­nych. Zgro­ma­dzo­ne dane wska­zu­ją, że Bifi­do­bac­te­rium bifi­dum peł­ni istot­ną funk­cję w utrzy­ma­niu home­osta­zy orga­ni­zmu, szcze­gól­nie w kon­tek­ście funk­cjo­no­wa­nia jelit i ukła­du immu­no­lo­gicz­ne­go. W obrę­bie tego gatun­ku szczep DSM 20456 wyka­zu­je uni­kal­ne wła­ści­wo­ści, takie jak prze­ży­wal­ność w warun­kach symu­lu­ją­cych prze­wód pokar­mo­wy czło­wie­ka, cha­rak­te­ry­zu­ją­cych się niskim pH i obec­no­ścią soli żół­cio­wych, wspar­cie ukła­du odpor­no­ścio­we­go, wspar­cie wchła­nia­nia skład­ni­ków od­żywczych, pomoc w tra­wie­niu węglo­wo­da­nów oraz hamo­wa­nie wzro­stu bak­te­rii pato­gennych, takich jak wspo­mnia­na bak­te­ria Heli­co­bac­ter pylo­ri.

Bifi­dum Max fir­my Narum zawie­ra ten kon­kret­ny szczep w połą­cze­niu z meta­bo­li­ta­mi bak­te­rii Lac­to­ba­cil­lus aci­do­phi­lus Er‑2 ³¹⁷⁄₄₀₂ Nari­ne, któ­re wzmac­nia­ją dzia­ła­nie pro­duk­tu i poma­ga­ją w przy­wró­ce­niu rów­no­wa­gi mikro­bio­mu jelitowego.

* Oli­go­sa­cha­ry­dy – węglo­wo­da­ny zło­żo­ne zbu­do­wa­ne z 2 do 10 czą­ste­czek cukrów pro­stych połą­czo­nych wią­za­nia­mi gli­ko­zy­do­wy­mi. Wystę­pu­ją w rośli­nach (np. cebu­la, cyko­ria) oraz mle­ku (HMO).

** Cyto­ki­ny – biał­ka wydzie­la­ne przez leu­ko­cy­ty, komór­ki ukła­du odpor­no­ścio­we­go Odgry­wa­ją klu­czo­wą rolę w zwal­cza­niu infek­cji, nowo­two­rów i goje­niu ran.