Eckhart Tolle (cz. 2)

Iden­ty­fi­ko­wa­nie się z umy­słem ozna­cza uwię­zie­nie w cza­sie – przy­mus życia wyłącz­nie roz­pa­mię­ty­wa­niem lub ocze­ki­wa­niem. Powo­du­je to nie­koń­czą­ce się zaab­sor­bo­wa­nie prze­szło­ścią i przy­szło­ścią oraz nie­chęć do usza­no­wa­nia i uzna­nia chwi­li obec­nej i pozwo­le­nia na jej ist­nie­nie. Przy­mus ten powsta­je, ponie­waż prze­szłość daje ci toż­sa­mość, a przy­szłość utrzy­mu­je obiet­ni­cę zba­wie­nia, jakie­go­kol­wiek speł­nie­nia. Oby­dwie są złudzeniami

Potę­ga teraźniejszości

Widząc, że jego słowa rezonują ze spotykanymi ludźmi, postanowił podzielić się nimi w szerszym kręgu słuchaczy. Ukończona w 1997 r. Potęga teraźniejszości w tymże roku została wydana (Namaste Publishing z Vancouver) w niewielkim nakładzie 3 tys. egzemplarzy. Początkowo dystrybucja książek szła opornie. Tolle sam dostarczał je do księgarń zajmujących się tematyką duchowości. Pomagali mu przyjaciele, których grono pozyskał podczas kilkuletniej działalności w Kanadzie. Dzięki ludziom niezwiązanym z branżą wydawniczą książka znalazła się na półkach kilkunastu księgarń w odległych miejscach, np. w Seattle, a nawet za oceanem, w Londynie

Sam Tol­le pod­kre­śla, że jako autor zamie­rzał jedy­nie podzie­lić się z ludź­mi doświad­cze­niem. Przy­zna­je nawet, że przez jakiś czas zasta­na­wiał się, czy w ogó­le pisać tę książ­kę; nie był pew­ny, czy uda mu się prze­ka­zać głów­ne zało­że­nie – wyra­zić sło­wa­mi to, co w peł­ni zro­zu­mieć moż­na jedy­nie poprzez doświad­cze­nie. Nie myślał wte­dy ani o suk­ce­sie wydaw­ni­czym czy o zarob­ku. Zgod­nie z tym, co napi­sał w Potę­dze teraź­niej­szo­ści:

Nie przej­muj się więc owo­ca­mi swo­ich dzia­łań, skup się tyl­ko na dzia­ła­niu. Owoc sam się poja­wi. Jest to potęż­na prak­ty­ka ducho­wa. W Bha­ga­wad­gi­cie – któ­ra zawie­ra jed­ną z naj­star­szych i naj­pięk­niej­szych nauk ducho­wo­ści, jakie w ogó­le ist­nie­ją – brak przy­wią­za­nia do owo­ców wła­snych dzia­łań nosi mia­no kar­ma jogi. Okre­śla się ją jako „dro­gę uświę­co­ne­go działania”.

PRZECZYTAJ TAKŻE

Kiedy duchowość szkodzi, czyli o pułapkach rozwoju osobistego

Eckhart Tolle

Zatrzy­maj­my się, aby lepiej się przyj­rzeć prze­ka­zo­wi Tol­le, w pod­sta­wo­wym zało­że­niu bar­dzo podob­ne­mu do poglą­dów gło­szo­nych od wie­ków przez bud­dy­stów, szcze­gól­nie tych prak­ty­ku­ją­cych zen. Nic dziw­ne­go, że sta­li się oni pierw­szą reli­gij­ną wspól­no­tą, któ­ra nie tyl­ko go zaak­cep­to­wa­ła, ale od razu zro­zu­mia­ła. Jed­nak treść powyż­sze­go cyta­tu jest prze­ka­zem nie­ob­cym też hin­du­izmo­wi, a idąc dalej, filo­zo­fii sto­ic­kiej, muzuł­mań­skim sufim czy chrze­ści­jań­skim misty­kom. Jego głów­nym zało­że­niem jest to, że czło­wiek, poprzez nie­ustan­ne prze­by­wa­nie w ilu­zorycznej rze­czy­wi­sto­ści pro­jek­to­wa­nej przez ego, oddzie­lił się od praw­dy, któ­rą dostrzec moż­na jedy­nie w chwi­li obec­nej, w teraź­niej­szo­ści. Prze­szłość i przy­szłość to pozba­wio­ne real­nej treści

przynęty służące do angażowania umysłu

w absur­dal­ną wal­kę z samym sobą. Przy czym teraź­niej­szość jest przez Tol­le rozu­mia­na nie jako wyko­ny­wa­nie bie­żą­cych czyn­no­ści, przy jed­no­cze­snym komen­ta­rzu myśli, lecz jako stan bez myśli.

Gdy czło­wiek utoż­sa­mia się z umy­słem, powsta­je nie­przej­rzy­sty ekran utka­ny z pojęć, ety­kie­tek, wyobra­żeń, słów, osą­dów i defi­ni­cji, któ­ry prze­szka­dza w two­rze­niu jakich­kol­wiek auten­tycz­nych wię­zi. Odgra­dza Cię od Cie­bie same­go, wci­na się mię­dzy Cie­bie a two­ich bliź­nich, mię­dzy Cie­bie a Przy­ro­dę, mię­dzy Cie­bie a Boga.

W udzie­la­nych wywia­dach Tol­le czę­sto pod­kre­śla, że jego prze­kaz nie jest for­mą reli­gii, a to, co pro­po­nu­je, to jedy­nie prak­ty­ka, któ­rą sto­so­wać mogą wszy­scy, nie­za­leż­nie od świa­to­po­glą­du. Samo doświad­cza­ne w wyni­ku tej­że prak­ty­ki zro­zu­mie­nie pro­wa­dzi ludzi dalej, pozo­sta­jąc indy­wi­du­al­nym doświad­cze­niem każ­de­go z nich. Tol­le zauwa­ża, że tym, co spa­ja wie­le sys­te­mów reli­gij­nych, jest medy­ta­cja, opar­ta wła­śnie na kon­tem­pla­cji obec­nej chwi­li jako jedy­nej, w któ­rej moż­li­we jest ujrze­nie ponadma­te­rial­nej natu­ry człowieka.