Efekt staruszki

Na Bliskim Wschodzie wybuchła niezrozumiała wojna (która wojna jest zrozumiała?) Izraela i Stanów Zjednoczonych z Iranem, odsuwając na dalszy plan zmagania Rosji z Ukrainą. Oto przykład na wojenne strategie

Nie wiem, cze­go mam się oba­wiać jutro, ale odczu­wam mie­sza­ni­nę stra­chu i nie­pew­no­ści oraz szcze­gól­ny rodzaj smut­nej weso­ło­ści, stan, któ­ry dobrze ilu­stru­je postać Pier­ro­ta. Ludz­kość jest coraz bar­dziej głup­ko­wa­ta, brak mi już sił na złosz­cze­nie się, tym bar­dziej że ja też ludzkość.

Apo­ka­lip­sa. Nie moż­na jej prze­żyć pry­wat­nie, w wewnętrz­nym sen­sie i we włas­nym sosie, to by się w czło­wie­ku nie zmie­ści­ło. Przy tym deta­licz­na przy­dat­ność Apo­ka­lip­sy, patrząc z per­spek­ty­wy Super­im­pre­sa­ria, była­by nie­wie­le war­ta, z uwa­gi na zni­ko­me zna­cze­nie czło­wie­ka. Zresz­tą całej ludz­ko­ści rów­nież. Apo­ka­lip­sy może spo­koj­nie nie być.

PRZECZYTAJ TAKŻE

Po drugiej stronie przypadku

Droga środka

To by jakoś tłu­ma­czy­ło, dla­cze­go czu­ję się bez­piecz­nie i pra­gnę, aby jesz­cze tro­chę tak trwa­ło. W każ­dym razie do cza­su, gdy nie będę już miał na nic ocho­ty i zdro­wia. Nie umiem nicze­go prze­wi­dzieć, nie znam momen­tu, kie­dy TO nastą­pi i jak będzie. W tym miej­scu moż­na by wtrą­cić parę razy jed­no­cze­śnie. Tram­ta dra­ta, bum cyk cyk, ale jed­no­cze­śnie… Niby nie­wie­le, a mówi­ło­by dobrze o wszech­stron­nej wyobraź­ni autora.

Wie­lu rze­czy nie potra­fię zro­zu­mieć i jest tego nie­ste­ty coraz wię­cej, zatem moje codzien­ne pisa­nie to rodzaj pogod­ne­go spę­dza­nia cza­su, z udzia­łem myśle­nia o rze­czach. Znacz­nie pro­ściej było­by zapi­sy­wać tak, jak kie­dyś daw­no temu zapi­sy­wa­no w wiej­skich kalen­da­rzach, hasło­wo. Mam ory­gi­nal­ną szwedz­ką Biblię z XVII wie­ku i tam, na ostat­niej czy­stej stro­nie, są odręcz­ne wpi­sy rodzin­nych uro­dzin, cały sze­reg imion i dat. Wystarczy.

Uwa­żam, że pro­ściej było­by z życiem, gdy­by nie sta­wiać mu żądań. Niby moż­na żądać, ale żeby tyl­ko nie robić z tego jakiejś fun­da­men­tal­nej sprawy.

Efekt sta­rusz­ki. Widzę z moje­go bal­ko­nu sta­rusz­kę, z tru­dem poko­nu­ją­cą spo­rą zaspę i dalej brną­cą przez śnieg. Zatrzy­mu­je się, schy­la i dłuż­szą chwi­lę grze­bie po łok­cie zanu­rzo­na w śnie­gu. Zaję­ta jest poszu­ki­wa­niem kupy, któ­rą uko­cha­ny pie­sek raczył był uwa­lić. Znaj­du­je ją, cho­wa do worecz­ka i zado­wo­lo­na powra­ca do cywilizacji.

Efekt obser­wa­to­ra sta­rusz­ki. Podob­no w świe­cie fizy­ki kwan­to­wej obiekt zacho­wu­je się ina­czej, gdy jest obser­wo­wa­ny i ina­czej, gdy nie jest. Nie zauważyłem.

Ech, wejść w życie z wdzięcz­no­ścią obda­rzo­ny obfitością!

dPN