Impuls, który wyprzedza rozum

Zajmując się jasnowidzeniem od wielu lat, z biegiem czasu zauważyłem pewną prawidłowość. Najbardziej trafne wizje nie przychodzą powoli. Nie rodzą się z długiego zastanawiania, analizowania i składania elementów w logiczną całość. Przychodzą nagle. Są błyskiem, impulsem, momentem natychmiastowego skojarzenia. Człowiek jesz­cze nie zdążył niczego przemyśleć, a już coś wie

Wie­lu ludzi lek­ce­wa­ży takie doś­wiadczenia. Trak­tu­je­my je jako przy­pa­dek, zbieg oko­licz­no­ści albo zwy­kłą grę wyobraź­ni. Tym­cza­sem wła­śnie te krót­kie prze­bły­ski czę­sto oka­zu­ją się naj­cen­niej­sze. W moim prze­ko­na­niu są one szcze­gól­ną for­mą odbio­ru infor­ma­cji – tych, któ­re ist­nie­ją wokół nas, choć nie zawsze potra­fi­my je świa­do­mie odczytać.

Aby to wyja­śnić, war­to posłu­żyć się pro­stym przy­kła­dem. Gdy ktoś zapy­ta nas o ostat­ni week­end albo o waka­cje sprzed roku, odpo­wiedź poja­wia się nie­mal natych­miast. Nie dla­te­go, że ana­li­zu­je­my każ­de wyda­rze­nie po kolei. Prze­ciw­nie, pamięć dzia­ła bły­ska­wicz­nie. W jed­nej chwi­li nakła­da na sie­bie dzie­siąt­ki wspo­mnień i two­rzy goto­wy obraz. Dopie­ro póź­niej może­my go roz­wi­jać słowami.

PRZECZYTAJ TAKŻE

Duchowe przebieżki

Mało znane zapowiedzi dotyczące przemian na Ziemi

Jeże­li więc ist­nie­je moż­li­wość odczy­ty­wa­nia infor­ma­cji poza zwy­kły­mi zmy­sła­mi, to pro­ces ten powi­nien wyglą­dać podob­nie. Naj­pierw poja­wia się nagłe poczu­cie, a dopie­ro póź­niej pró­ba jego inter­pre­ta­cji. Im dłu­żej trwa ana­li­zo­wa­nie, tym więk­sza szan­sa, iż do pier­wot­ne­go impul­su zacznie­my doda­wać wła­sne przy­pusz­cze­nia, lęki czy oczekiwania.

Wła­śnie dla­te­go uwa­żam, że nie nale­ży lek­ce­wa­żyć prze­czu­cia. Nie cho­dzi o bez­kry­tycz­ne pod­po­rząd­ko­wy­wa­nie mu całe­go życia, lecz o uważ­ność. Każ­dy z nas zna sytu­acje, kie­dy nagle odczu­wał nie­po­kój przed wej­ściem dokądś, miał dziw­ne wra­że­nie doty­czą­ce spo­tka­nej oso­by albo nie­spo­dzie­wa­nie zmie­niał pla­ny, by póź­niej prze­ko­nać się, że unik­nął kło­po­tów. Takie doświad­cze­nia są powszech­ne. Róż­ni­ca pole­ga jedy­nie na tym, że jed­ni zwra­ca­ją na nie uwa­gę, a inni je ignorują.

Co cie­ka­we, podob­ną zdol­ność obser­wu­je­my rów­nież u zwie­rząt. Przez lata mia­łem psy i wie­lo­krot­nie zauwa­ża­łem ich reak­cje, któ­rych nie potra­fi­łem racjo­nal­nie wyja­śnić. Jeden z moich psów był wyjąt­ko­wo spo­koj­nym zwie­rzę­ciem. Nie­mal nigdy nie szcze­kał bez powo­du. Tym­cza­sem na widok pew­ne­go czło­wie­ka wpa­dał w praw­dzi­wą furię. Dopie­ro póź­niej dowie­dzia­łem się, że ten męż­czy­zna pro­wa­dził uboj­nię zwie­rząt. Czy pies mógł wyczu­wać coś, cze­go ja nie dostrze­ga­łem? Nie wiem. Wiem jed­nak, że jego reak­cja była natych­mia­sto­wa i jednoznaczna.

Być może zwie­rzę­ta zacho­wa­ły więk­szą wraż­li­wość na sub­tel­ne sygna­ły pły­ną­ce z oto­cze­nia. Czło­wiek przez tysią­ce lat roz­wi­jał cywi­li­za­cję, odda­la­jąc się jed­no­cze­śnie od Natu­ry. Coraz bar­dziej pod­po­rząd­ko­wu­je­my świat wła­snym potrze­bom, coraz mniej wsłu­chu­je­my się w jego rytm. Roz­wi­ja­my inte­lekt, lecz czę­sto zanie­dbu­je­my intuicję.

Naj­cie­kaw­sze jest jed­nak to, że histo­ria zato­czy­ła oso­bli­we koło. Jesz­cze nie­daw­no wyśmie­wa­no ludzi mówią­cych o nie­wi­dzial­nych połą­cze­niach, o prze­ka­zy­wa­niu infor­ma­cji na odle­głość czy o rze­czy­wi­sto­ści, któ­rej nie moż­na dotknąć. Dzi­siaj nie­mal całe nasze życie funk­cjo­nu­je w świe­cie wir­tu­al­nym. Inter­net jest prze­strze­nią nie­wi­dzial­ną, nie­ma­te­rial­ną, a jed­nak real­ną. Nie może­my go zoba­czyć jako cało­ści, nie może­my go dotknąć, a mimo to codzien­nie korzy­sta­my z jego moż­li­wo­ści i nie poda­je­my ich w wątpliwość.

Two­rzy­my więc tech­no­lo­gię z tych samych pier­wiast­ków, któ­re od zawsze znaj­do­wa­ły się na Zie­mi, ale nada­je­my jej nowe wła­ści­wo­ści. Powsta­je rze­czy­wi­stość ist­nie­ją­ca jed­no­cze­śnie mate­rial­nie i nie­ma­te­rial­nie. Być może dla­te­go coraz łatwiej zro­zu­mieć, że świat infor­ma­cji może być znacz­nie bogat­szy, niż sądzimy.

Współ­cze­sny czło­wiek ufa przede wszy­stkim temu, co moż­na zmie­rzyć i poli­czyć. Przy­wy­kli­śmy uwa­żać za praw­dzi­we tyl­ko to, co da się opi­sać licz­ba­mi oraz wzo­ra­mi. Tym­cza­sem, wie­le waż­nych decy­zji podej­mu­je­my pod wpły­wem prze­czu­cia. Doty­czy to wybo­ru part­ne­ra, przy­ja­cie­la, miej­sca zamiesz­ka­nia czy kie­run­ku życio­wej dro­gi. Rozum poma­ga nam póź­niej uza­sad­nić te decy­zje, ale pierw­szy impuls zwy­kle poja­wia się wcześniej.

Moż­li­we więc, że rze­czy­wi­stość pozna­je­my na dwa spo­so­by: poprzez wie­dzę i logi­kę oraz poprzez intu­icję. Ten dru­gi spo­sób zepchnę­li­śmy na mar­gi­nes, choć wciąż ujaw­nia się w nagłych prze­czu­ciach, snach i sko­ja­rze­niach napły­wa­ją­cych bez wyraź­nej przyczyny.

Nie­za­leż­nie od tego, jak nazwie­my takie zja­wi­ska, intu­icją, impul­sem, prze­czu­ciem czy tele­pa­tią, war­to zacho­wać wobec nich otwar­tość. Czło­wiek nie prze­stał być czę­ścią Natu­ry. Być może nadal posia­da zdol­no­ści, któ­rych nie rozu­mie do koń­ca, ale któ­re od cza­su do cza­su przy­po­mi­na­ją o swo­im ist­nie­niu nagłym, krót­kim i nie­zwy­kle wyra­zi­stym błys­kiem informacji.