Język symboli i programowanie świadków

Oprócz treści przekazywanych werbalnie czy telepatycznie, świadkowie spotkań z ufonautami są również poddawani oddziaływaniu rozmaitych symboli. Niekiedy są one zakamuflowane albo zakodowane w treści zdarzenia, które obserwują. Ale to nie jedyne wzbudzające kontrowersje wątki

Zpol­skich bli­skich spo­tkań z UFO war­to zasy­gna­li­zo­wać przy­pa­dek ze Szklar­skiej Porę­by z wrze­śnia 1981 r. Dwóm Wro­cła­wia­nom w dro­dze powrot­nej z wyciecz­ki do Wodo­spa­du Kamień­czy­ka zda­rzy­ło się coś nie­zwy­kłe­go. Naj­pierw w pobli­żu dro­gi dostrze­gli trzy­me­tro­wą bia­łą postać kształ­tem przy­po­mi­na­ją­cą mał­po­lu­da, któ­ra wspi­na­ła się po stro­mej ska­le, a chwi­lę póź­niej, na przy­stan­ku, zauwa­ży­li kolej­ną, ubra­ną w sza­ro­zie­lo­ny płaszcz, mie­rzą­cą oko­ło 2 m wzro­stu. Mia­ła ona sko­śne ciem­no­czer­wo­ne oczy. Nagle weszli w dia­log tele­pa­tycz­ny z tą isto­tą. Dało się usły­szeć jak­by mru­cze­nie i w tym samym momen­cie w ich gło­wach roz­legł się głos zachę­ca­ją­cy do zada­wa­nia pytań. Jeden ze świad­ków zapy­tał o przy­szłość Pol­ski i ludz­ko­ści. Isto­ta odpo­wie­dzia­ła mu w myślach:

– Zie­mia znaj­du­je się teraz w prze­ło­mo­wej sytu­acji. Ludz­ko­ści gro­żą roz­ma­ite kata­kli­zmy. Do Zie­mi zacznie napły­wać zwięk­szo­na ilość ener­gii sło­necz­nej, co wywo­ła efekt cie­plar­nia­ny. Pły­ty kon­ty­nen­tal­ne sta­ną się bar­dziej pla­stycz­ne, co spo­wo­du­je dużą licz­bę klęsk żywio­ło­wych. Nie­ste­ty ludz­kość nie potra­fi roz­wią­zy­wać swo­ich pro­ble­mów i dla­te­go może być z nią kru­cho.

PRZECZYTAJ TAKŻE

10 kroków do uzdrowienia. Spotkanie z Michałem Toczyłowskim

Wzgórze, na którym zaczęła się historia

Gdy nad­je­chał auto­bus, prze­kaz się urwał. Na koniec świa­dek usły­szał: – Nie wsia­daj, chodź ze mną. Obaj męż­czyź­ni, zamiast posłu­chać zapro­sze­nia, wsko­czy­li do auto­bu­su, któ­ry natych­miast ruszył.

Kon­takt tele­pa­tycz­ny wyka­zu­je ude­rza­ją­ce podo­bień­stwo do dzia­ła­nia odbior­ni­ka radio­we­go, w któ­rym sygnał może nagle zanik­nąć poza zasię­giem nadaj­ni­ka. Ana­lo­gicz­ny mecha­nizm obser­wu­je­my pod­czas bli­skich spo­tkań – wystar­czy drob­na, z pozo­ru nie­istot­na oko­licz­ność, by zbu­rzyć więź z obcą isto­tą, zmu­sza­jąc ją do nagłej uciecz­ki albo UFO do natych­mia­sto­we­go odlotu.

Hide­ichi Ama­no i jego cór­ce przy­tra­fi­ło się coś nie­wy­tłu­ma­czal­ne­go. W pobli­żu mia­sta Say­ama w Japo­nii 3 paź­dzier­ni­ka 1978 r. wra­ca­li z odwie­dzin u krew­ne­go. Uwa­gę męż­czy­zny kie­ru­ją­ce­go samo­cho­dem zwró­ci­ło uwa­gę pada­ją­ce z tyłu bar­dzo jasne świa­tło. Gdy się odwró­cił w jego stro­nę, zauwa­żył, że cór­ka nie sie­dzi obok nie­go na przed­nim sie­dze­niu, ale leży na tyl­nym, jest nie­przy­tom­na i ma wokół ust bia­łą pia­nę. Rów­no­cze­śnie dostrzegł jaskra­we poma­rań­czo­we świa­tło oświe­tla­ją­ce jego brzuch. Pro­mień prze­bi­jał się przez szy­bę auta, a po chwi­li obok drzwi po stro­nie kie­row­cy poja­wił się huma­no­id o wyglą­dzie robo­ta, trzy­ma­ją­cy w ustach przed­miot przy­po­mi­na­ją­cy faj­kę. W umy­śle świa­dek usły­szał dźwięk, któ­ry brzmiał jak odtwa­rza­na z dużą pręd­ko­ścią taśma magne­to­fo­no­wa. Prze­ra­żo­ny, pró­bo­wał uciec autem, ale sil­nik nie chciał odpa­lić. Tym­cza­sem w gło­wie wciąż sły­szał dziw­ny komu­ni­kat, któ­ry stop­nio­wo tra­cił na sile, a zara­zem obraz huma­no­ida roz­my­wał się. Po oko­ło czte­rech minu­tach dźwięk i postać cał­kiem zni­kły, a sil­nik, świa­tła i radio samo­cho­do­we znów zaczę­ły dzia­łać. Japoń­czyk natych­miast odje­chał, jego cór­ka odzy­ska­ła przy­tom­ność i popro­si­ła o szklan­kę wody.