Kiedy duchowość szkodzi, czyli o pułapkach rozwoju osobistego

Rozwój ważniejszy od życia? Rozwijasz się, czy żyjesz? Zabawne pytania, prawda?

Otóż odpo­wiedź na nie wca­le nie jest oczy­wi­sta. W cza­sach, w któ­rych ducho­we samo­do­sko­na­le­nie ma coraz wię­cej zwolenników/wyznawców, wie­le osób szu­ka dro­gi roz­wo­ju, korzy­sta­jąc z róż­nych dostęp­nych form i ofert, zatra­ca­jąc nie­jed­no­krot­nie kon­takt z real­nym życiem. Mno­gość kur­sów, warsz­ta­tów, prak­tyk i uzdro­wi­cie­li może przy­pra­wić o zawrót gło­wy. Nie­któ­rzy bie­ga­ją od jed­nej cere­mo­nii do dru­giej, nie­rzad­ko bez pod­sta­wo­wej reflek­sji: Po co wła­ści­wie to robię? Jaki jest mój cel? Co to ma mi przynieść?

Te pyta­nia są waż­ne, ponie­waż ścież­ka wzro­stu ducho­we­go nie powin­na odrzu­cać zwy­czaj­nej ludz­kiej egzy­sten­cji ani trak­to­wać jej jako cze­goś gorszego.

PRZECZYTAJ TAKŻE

Eckhart Tolle (cz. 2)

Eckhart Tolle

War­to więc sie­bie zapy­tać: Czy mój roz­wój słu­ży moje­mu życiu, czy mnie od nie­go oddala?

Czy potra­fię roz­ma­wiać z ludź­mi, któ­rzy się nie rozwijają?

Czy napraw­dę lubię swo­je życie, czy raczej ucie­kam od nie­go w duchowość?

Takie pyta­nia pozwa­la­ją spraw­dzić, jak pod­cho­dzi­my do naszej świa­do­mo­ści, do jej kształ­to­wa­nia, czy pie­lę­gnu­je­my nie tyl­ko ducha, ale też umysł i ciało.

Nie­wąt­pli­wie roz­wój sam w sobie może być fascy­nu­ją­cy. Zgłę­bia­nie wie­dzy bywa przy­jem­no­ścią, a nawet pasją. Zda­rza się jed­nak, że przy­sła­nia nam to rzeczywis­tość, oddzie­la nas od ludzi, wzmac­nia nad­mier­ną kry­ty­kę sie­bie lub sta­je się for­mą uzależnienia.

W tym arty­ku­le nie kry­ty­ku­ję powyż­szych zacho­wań, lecz pró­bu­ję zwró­cić uwa­gę na zja­wi­ska cał­ko­wi­cie natu­ral­ne, pow­szech­ne, nie­rzad­ko sta­no­wią­ce część dro­gi wio­dą­cej do mądro­ści. Pra­gnę też pobu­dzić Czy­tel­ni­ka do reflek­sji i otwo­rzyć przes­trzeń do oso­bi­stej inter­pre­ta­cji, bez jakich­kol­wiek sugestii.

Jak powie­dział Eckhart Tol­le: Jeśli prak­ty­ki ducho­we sta­ją się spo­so­bem na unik­nię­cie życia, na igno­ro­wa­nie emo­cji i rela­cji, to nie pro­wa­dzą do praw­dzi­wej wolności.

Przesłona rzeczywistości

Uciecz­ka od odpo­wie­dzial­no­ści za wła­sne życie może przy­brać maskę pra­cy nad sobą. W miej­sce decy­zji poja­wia się nie­koń­czą­ca się ana­li­za, poszu­ki­wa­nie przy­czyn w pop­rzednich wcie­le­niach, trau­mach czy ukry­tych ener­giach. Prze­ży­wa­nie trud­nych emo­cji zastę­pu­je uzdra­wia­nie tych sta­nów, a roz­wią­zy­wa­nie kon­flik­tów i pro­ble­mów w rela­cjach – uci­na­nie tok­sycz­nych ludzi, zwa­nych też wam­pi­ra­mi ener­ge­tycz­ny­mi. Nie ozna­cza to, iż ktoś nie ma szko­dli­we­go wpły­wu na nasze życie bądź nie prze­kra­cza naszych gra­nic, a raczej to, że nie każ­dy trud jest pro­ble­mem ducho­wym. Cza­sem jest po pro­stu czę­ścią ludz­kiej kon­dy­cji. Codzien­ną oko­licz­no­ścią, któ­ra ma pra­wo się wyda­rzyć. Nie każ­de przy­kre zda­rze­nie jest lek­cją i nie każ­da rela­cja ma nam słu­żyć. Nie musi­my znać meta­fi­zycz­ne­go powo­du poja­wie­nia się dane­go doś­wiadczenia, by pod­jąć decy­zję, jak chce­my się do nie­go ustosunkować.