Krew, żelazo i przeznaczenie. Germański sen o dominacji

W poprzedniej opowieści dość swobodnie posługiwałem się histo­rią. Cofnąłem się bowiem od czasów nieodległych, naznaczonych niczym stygmatem zbrodniami hitlerowskimi II wojny światowej, ku począt­kowi germańskiego świata. Pozwoliłem też sobie na przypomnienie intrygującej hipotezy związanej z państwowo­twór­czymi inklinacjami Normanów. Wspomniałem o istotnej roli Czechów w kształtowaniu wczesnych form państwa, które miało stać się Polską. Nie da się chyba inaczej wyjaśnić spraw dziejących się zaledwie wczoraj czy dziś, niż wędrując przez wieki i wskazując na pewne punkty w dziejach, na zwyczaje, obyczaje czy tradycje

Zale­ży mi w tym tek­ście nie tyle na chro­no­lo­gii i histo­rycz­nej poprawnoś­ci, ile na odda­niu ducha epok minio­nych oraz głę­bo­ko zako­rze­nio­nych w natu­rze czło­wie­ka instynk­tów i ata­wi­zmów. Dla­te­go opi­sa­łem jeden ze zwy­cza­jów grze­bal­nych daw­nych Ger­ma­nów, pod­kre­śla­jąc okru­cień­stwo tego ludu. Wymie­ni­łem też naj­waż­niej­sze, ist­nie­ją­ce do dziś mate­rial­ne relik­ty ich poby­tu na naszych zie­miach, wspo­mnia­łem o wpły­wie Nor­ma­nów na wcze­sne dzie­je Polski.

●

PRZECZYTAJ TAKŻE

Wzgórze, na którym zaczęła się historia

Wróżka, którą straszono Hitlera

Bli­skie kon­tak­ty ze Skan­dy­na­wią kon­ty­nuowali kolej­ni wład­cy Pol­ski. Jed­na z có­rek Miesz­ka I, Świę­to­sła­wa, zosta­ła żoną kró­la Szwe­cji Ery­ka Zwy­cię­skie­go, a po jego śmier­ci Swe­na Widło­bro­de­go. Nazwa­no ją Stor­ra­da, czy­li Dum­na. To było bar­dzo ele­ganc­kie okre­śle­nie. Paweł Jasie­ni­ca nazy­wa wcze­snych Pia­stów dyna­stią z pie­kła rodem. Z pie­kła rodem była i Stor­ra­da. Trud­ny cha­rak­ter spra­wił, że Swen Widło­bro­dy wygnał ją ze Szwe­cji. Schro­ni­ła się więc mało świę­ta Święto­sława na dwo­rze swe­go bra­ta Bole­sła­wa Chro­bre­go. Zanim jed­nak to nastą­pi­ło, uro­dzi­ła Swe­no­wi pię­cio­ro dzie­ci. Połą­cze­nie genów Pias­tówny ze szwedz­ki­mi oka­za­ło się nie­zmier­nie korzyst­ne, syn Kanut jako król Anglii, Danii i Nor­we­gii zasłu­żył na przy­do­mek Wielki.

Sta­wia­jąc na soju­sze z Nor­ma­na­mi, wcze­śni wład­cy Pol­ski sta­ra­li się stwo­rzyć prze­ciw­wa­gę dla nie­miec­kie­go zagro­że­nia z zacho­du. Zaś Szwe­dzi zyski­wa­li w Chro­brym sojusz­ni­ka prze­ciw­ko potęż­nej wów­czas Danii.

Kon­ty­nu­ując roz­po­czę­ty wątek skan­dynawski, pod­kre­ślam eks­pan­syw­ność tej gru­py etnicz­nej (wszak Skan­dy­na­wo­wie to też Ger­ma­nie), już wte­dy licz­nej, podzie­lo­nej na sze­reg państw z kry­sta­li­zu­ją­cą się świa­do­mo­ścią przy­na­leż­no­ści do odręb­nych narodów.

●