Między duchowością a działaniem. Głosy z festiwalu Mężowie Czynu (dokończenie)

Co dziś znaczy być mężczyzną? Czy we współczesnym świecie jest jeszcze miejsce na tradycyjnie rozumianą odpowiedzialność, przywództwo i budowanie wspólnoty?

O dpo­wie­dzi na te pyta­nia szu­ka­li uczest­ni­cy festi­wa­lu Mężo­wie Czy­nu, któ­ry odbył się w dniach 20–22 maja 2026 r. w Pęgo­wie (nie­ca­łe 20 km od Wrocławia).

Mam poczucie, że trafiam do swoich – Grzegorz Skura

Od lat pro­wa­dzę pro­jekt Wici Tra­dy­cji i stro­nę Slo​wia​nie​.org, gdzie sta­ram się przy­bli­żać sło­wiań­skie dzie­dzic­two i wie­dzę przod­ków. Pod­czas moje­go wystą­pie­nia mówi­łem o uzdra­wia­niu ener­ge­tycz­nym według tra­dy­cji pra­sło­wiań­skiej. To prak­ty­ka opar­ta na tym, co nazy­wam Mocą Prze­wod­ni­ka. W moim rozu­mie­niu pole­ga ona na pobie­ra­niu ener­gii z inne­go wymia­ru, ze źró­dła siły i prze­ka­zy­wa­niu jej dalej żywym isto­tom. Czło­wiek w tym pro­ce­sie prze­wo­dzi ener­gię, a nie ją posia­da. Dzię­ki temu on tak­że pozo­sta­je w prze­pły­wie, doświad­cza­jąc okre­ślo­nych korzy­ści. Jest to jed­no z głów­nych narzę­dzi, któ­ry­mi posłu­gu­ję się w pra­cy z ludź­mi. Zgod­nie z moim doświad­cze­niem wspie­ra ich ono w radze­niu sobie z trudnościami.

PRZECZYTAJ TAKŻE

Między duchowością a działaniem. Głosy z festiwalu Mężowie Czynu

Germański cień. Tajemnice nazistowskiego okultyzmu

W swo­jej dzia­łal­no­ści czę­sto przy­wo­łu­ję wyda­rze­nie, któ­re cał­ko­wi­cie odmie­ni­ło moje życie. Przed laty dozna­łem poważ­ne­go ura­zu – pęk­nię­cia krwia­ka, co wyma­ga­ło ope­ra­cji, pod­czas któ­rej zna­la­złem się na gra­ni­cy życia i śmier­ci. Wysze­dłem z cia­ła i doświad­czy­łem cze­goś takie­go, jak kon­takt z innym wymia­rem rze­czy­wi­sto­ści, bar­dzo trud­ny do opi­sa­nia ludz­kim języ­kiem. Wszy­stko, co wte­dy czu­łem, co prze­ży­wa­łem, wymy­ka się ziem­skim poję­ciom i sło­wom. Od dłuż­sze­go cza­su pró­bu­ję jed­nak prze­lać te prze­ży­cia na papier. Piszę książ­kę, rów­no­le­gle zaś licz­ne tek­sty i arty­ku­ły, w któ­rych sta­ram się uchwy­cić choć część tego, cze­go wte­dy doświadczyłem.

Na swo­im kana­le inter­ne­to­wym opo­wia­dam zarów­no o Mocy Prze­wod­ni­ka, jak i o śmier­ci kli­nicz­nej oraz powro­cie do życia. Publi­ku­ję tam rów­nież nagra­nia z wykła­dów, warsz­ta­tów i poka­zów prak­tycz­nych. Część mate­ria­łów doty­czy pra­cy z cia­łem, uwal­nia­nia napięć, traum oraz metod, któ­re sto­su­ję pod­czas swo­ich zajęć. Kanał pro­wa­dzę samo­dziel­nie od wie­lu lat, sta­no­wi on zapis mojej dro­gi oraz doświad­czeń zdo­by­wa­nych pod­czas pra­cy z ludźmi.

Naj­więk­szą war­to­ścią takich wyda­rzeń, jak to tutaj, jest dla mnie moż­li­wość spo­tka­nia ludzi o podob­nej wraż­li­wo­ści i spo­so­bie postrze­ga­nia świa­ta. Kie­dy przy­jeż­dżam na tego typu festi­wa­le, mam poczu­cie, że tra­fiam do swo­ich. Spo­ty­kam oso­by, któ­re inte­re­su­ją się podob­ny­mi tema­ta­mi, zada­ją podob­ne pyta­nia i poszu­ku­ją odpo­wie­dzi wykra­cza­ją­cych poza codzien­ność. Nie­za­leż­nie od róż­nic w poglą­dach czy indy­wi­du­al­nych ścież­kach roz­wo­ju, czu­ję tutaj wspól­no­tę doświad­czeń, pewien rodzaj wza­jem­ne­go rezonansu.

Wła­śnie dla­te­go cenię takie miej­sca, two­rzą bowiem prze­strzeń do roz­mo­wy, wymia­ny doświad­czeń, budo­wa­nia rela­cji pomię­dzy ludź­mi, któ­rzy patrzą na świat w spo­sób bar­dziej nie­kon­wen­cjo­nal­ny. Moż­na tu spo­tkać oso­by o odmien­nych cha­rak­te­rach, róż­nych dro­gach życio­wych, ale mimo tych róż­nic wszy­scy uczest­ni­czą w tej samej opo­wie­ści i szu­ka­ją odpo­wie­dzi na podob­ne pyta­nia. Dla mnie to jest naj­głęb­szym sen­sem takich spotkań.