Eckhart Tolle

Zda­rza­ło mi się miesz­kać z mistrza­mi bud­dy­zmu Zen, a każ­dy z nich był kotem.

Eckhart Tol­le

Długo zastanawiałem się, który ze współczesnych przewodników duchowych powinien pojawić się w naszym cyklu tuż po Buddzie. Nie była to łatwa decyzja, gdyż praktycznie wszyscy najważniejsi nauczyciele przełomu XX i XXI w. w mniejszej lub większej mierze sięgają po buddyzm. Postanowiłem więc zaprezentować człowieka, którego trzeba uznać za jednego z najważniejszych. Tego, który w swoich naukach łączy wiele systemów religijnych, tworząc nową duchową jakość, opartą na starych uniwersalnych prawdach. Czy można nazwać Eckharta Tolle ojcem duchowości ruchu New Age? Być może, ale jeśli nawet nie posuniemy się tak daleko, na pewno można o nim mówić jako o jednym z jego głównych filarów

Dzie­ciń­stwo Tol­le przy­po­mi­na tysią­ce histo­rii dzie­ci z roz­bi­tych rodzin. Uro­dził się 16 lute­go 1948 r. jako Ulrich Leonard Töl­le w Lünen, nie­wiel­kim mia­stecz­ku nie­opo­dal Dort­mun­du. Źle wspo­mi­nał lata dzie­ciń­stwa, szcze­gól­nie te spę­dzo­ne w Niem­czech. Jak sam nie­jed­no­krot­nie opo­wia­dał, jego rodzi­ce wciąż się kłó­ci­li, przez co żył w nie­ustan­nym stra­chu. Nakła­da­ła się na to przy­gnę­bia­ją­ca sytu­acja, w jakiej zna­la­zły się Niem­cy po II woj­nie świa­to­wej. Nawet szko­ła znaj­do­wa­ła się w zbom­bar­do­wa­nym przez alian­tów budyn­ku. Nie czuł się w niej dobrze, ode­pchnię­ty przez innych uczniów. Rodzi­ce w koń­cu się roz­wie­dli, a 13-let­ni wów­czas Ulrich wyje­chał z ojcem do Hisz­pa­nii. Miał awer­sję do zor­ga­ni­zo­wa­ne­go szkol­nic­twa, co było pokło­siem nie­przy­jem­no­ści, jakich wcze­śniej dozna­wał od rówie­śni­ków, upro­sił więc ojca, aby zgo­dził się na naucza­nie indy­wi­du­al­ne. Tak też się stało.

Dora­sta­ją­cy chło­piec oka­zał się bar­dzo zdol­ny. Pozba­wio­ny pre­sji szko­ły, nauczył się języ­ków obcych: angiel­skie­go i hisz­pań­skie­go; zgłę­biał lite­ra­tu­rę, a szcze­gól­nie inte­re­so­wał się astro­no­mią. Tol­le wspo­mi­na, że w tam­tym okre­sie, mając zale­d­wie 15 lat, prze­czy­tał wszyst­kie książ­ki nie­miec­kie­go misty­ka Jose­pha Anto­na Schnei­derfrankena, zna­ne­go jako Bo Yin Ra, któ­re wywar­ły na nie­go duży wpływ. Ucząc się w sys­te­mie domo­wym, zdał wszyst­kie egza­mi­ny wyma­ga­ne na pozio­mie szko­ły śred­niej. Zapra­gnął się wów­czas usa­mo­dziel­nić. Gdy skoń­czył 19 lat, wyje­chał do Anglii, gdzie pod­jął pra­cę jako nauczy­ciel języ­ków: nie­miec­kie­go i hisz­pań­skie­go. Już w tym okre­sie zaczął moc­no odczu­wać nastro­je depre­syj­ne, któ­re, pomi­mo prób ich lecze­nia, nie tyl­ko nie ustę­po­wa­ły, ale z każ­dym rokiem jesz­cze się pogłębiały.

PRZECZYTAJ TAKŻE

Rząd światowy – mit czy rzeczywistość?

Iran, radary i deszcz

(…) żyłem w cią­głym nie­po­ko­ju – napi­sze potem w swo­jej best­sel­le­ro­wej książ­ce Potę­ga teraź­niej­szo­ści – a jedy­nym uroz­ma­ice­niem tego sta­nu były napa­dy depre­sji, któ­rym towa­rzy­szy­ły myśli samobójcze.