Laozi

Dzisiaj znów ruszymy naszym wehikułem czasu w głąb historii duchowości. Tym razem cofniemy się aż do Chin 1. połowy VI w. p.n.e., kiedy to, według legendy, miał się urodzić jeden z największych duchowych mędrców wszech czasów: Stary Mistrz – Laozi

Sło­wo legen­dar­ny jest w przy­pad­ku ojca tao­izmu jak naj­bar­dziej na miej­scu, albo­wiem do dziś nie uda­ło się ani histo­ry­kom, ani reli­gio­znaw­com potwier­dzić auten­tycz­no­ści tej posta­ci. Jego tra­dy­cyj­na bio­gra­fia znaj­du­je się w Zapi­skach histo­ry­ka (Shi­ji), naj­star­szym tek­ście chiń­skiej histo­rio­gra­fii, pocho­dzą­cym z II w. p.n.e., powsta­łym więc czte­ry stu­le­cia póź­niej niż żył i dzia­łał Laozi. Według tych­że Zapi­sków miał on się uro­dzić w 604 r. p.n.e. we wsi Quren, w chiń­skim pań­stwie Chu. Jego nazwi­sko rodo­we brzmia­ło Li, imię Er, pośmiert­ny przy­do­mek Dan, dla­te­go zna­ny był jako Laodan, czy­li Sta­ry Dan, zaś potom­ni nazy­wa­li go po pro­stu Laozi, co zna­czy Sta­ry Mistrz.

Ist­nie­je wie­le zwią­za­nych z nim legen­dar­nych prze­ka­zów. Według tych naj­po­pu­lar­niej­szych miał być skrom­nym archi­wi­stą w biblio­te­ce kró­lew­skiej, któ­ry dzię­ki wygła­sza­nym myślom, popie­ra­nym życio­wą posta­wą zjed­ny­wał sobie ludzi, przy­cią­gał ich do sie­bie, choć ponoć miał też wie­lu prze­ciw­ni­ków, któ­rych draż­ni­ły jego poglą­dy. Sta­rał się więc żyć w odosob­nie­niu, uni­ka­jąc sła­wy. Był łagod­ny i wyro­zu­mia­ły, nie pra­gnął zaszczy­tów ani bogactw. Miał zwró­cić uwa­gę same­go Kon­fu­cju­sza, któ­ry po odwie­dze­niu Laozi w jego domu stwier­dził, że spo­tkał Shi­ji naj­mą­drzej­sze­go czło­wie­ka (użył tutaj meta­fo­ry smo­ka). Laozi, mimo że sam był kró­lew­skim urzęd­ni­kiem, ponad pra­wem sta­no­wio­nym sta­wiał pra­wo naturalne.

PRZECZYTAJ TAKŻE

Alan Watts

Kryszna

Ten, kto dąży do domi­na­cji nad świa­tem i ulep­sza­nia go, zmie­rza do poraż­ki. Świat jest tak świę­ty i roz­le­gły, że nie moż­na go zdo­mi­no­wać. Kto go opa­no­wu­je, pogar­sza go, a kto go posia­da, tra­ci go.

Propagował życie proste,

bez zasad i ogra­ni­czeń, co w zesta­wie­niu z powyż­szym mogło być przy­czy­ną nie­chę­ci do nie­go nie­któ­rych osób. W koń­cu porzu­cił urząd. Wyje­chał w poszu­ki­wa­niu miej­sca, gdzie u schył­ku życia mógł­by żyć życiem pro­stym, w bli­sko­ści z Naturą.