Jasnowidz się nie myli

Wiel­ka­noc 1995 r. była w Człu­cho­wie śnież­na – wspo­mi­na Krzysz­tof Jackowski

- Nie mie­li­śmy gości. Była świą­tecz­na nie­dzie­la, godzi­na 23.00. Żona, wraz z dzieć­mi, poło­ży­ła się spać. Chcia­łem jesz­cze zapa­lić sobie papie­ro­sa. Wysze­dłem do dru­gie­go poko­ju, otwo­rzy­łem okno. Patrzę i myślę: „Już tu pra­wie wio­sna, a na dwo­rze leży mokry śnieg”. Nagłe mam wizję: w ułam­ku sekun­dy widzę, jak sto­ją­cy naprze­ciw blok miesz­kal­ny roz­pa­da się i… wybucha.

Następnego dnia prasa, radio i telewizja poinformowała, że w Gdańsku nastąpił wybuch gazu w wieżowcu, co pociągnęło za sobą liczne ofiary wśród mieszkańców.

Kil­ka lat wcze­śniej Jac­kow­ski pew­ne­go let­nie­go wie­czo­ra sie­dział na ław­ce przed swo­im domem i roz­ma­wiał z kole­gą. W tym cza­sie prze­cho­dził w pobli­żu szyb­kim kro­kiem pewien męż­czy­zna. Widząc, że Jac­kow­ski pali papie­ro­sa, pod­szedł do nie­go, pro­sząc: „Niech mi pan da odpa­lić”. Ten speł­nił życze­nie, jed­nak w tym momen­cie poja­wi­ła się wizja: kon­nym wozem jedzie sta­re mał­żeń­stwo, a osob­nik odpa­la­ją­cy od Jac­kow­skie­go papie­ro­sa ude­rza w fur­man­kę pro­wa­dzo­ną przez sie­bie cię­ża­rów­ką. Nastę­pu­je śmier­tel­ny wypadek.

Nie­zna­jo­my chciał już odejść, gdy został nagle zasko­czo­ny pyta­niem o ujrza­ną przed chwi­lą wizję. Oka­za­ła się ona w peł­ni prawdziwa.

– To sta­ło się przed dzie­się­ciu laty na połu­dniu Pol­ski – powie­dział prze­cho­dzień. – Byłem wte­dy kie­row­cą, teraz pra­cu­ję w innym zawo­dzie i prze­nio­słem się na pół­noc kra­ju. Rze­czy­wi­ście ude­rzy­łem wte­dy cię­ża­rów­ką w koń­ską fur­man­kę, w wyni­ku cze­go zgi­nął czło­wiek, z tym, że wina była po stro­nie tam­te­go małżeństwa.

Po mie­sią­cu eks-kie­row­ca spo­tkał Jac­kow­skie­go w skle­pie i zapy­tał go: „Ale… skąd pan to wszyst­ko wła­ści­wie wie?” Nie był bowiem świa­dom tego, że przy­pad­ko­wo roz­ma­wiał z naj­więk­szym obec­nie pol­skim jasno­wi­dzem Krzysz­to­fem JACKOWSKIM, o któ­rym nie bez racji mówi się, że jest następ­cą ojca Cze­sła­wa Kli­musz­ki (1906−1980).

Ma dziś 34 lata i od dawna interesuje się astronomią.

– Gwiaz­dy, galak­ty­ki, prze­strzeń zna­czy­ły dla mnie zawsze bar­dzo wie­le – opo­wia­da. – Zapi­sa­łem się do Sto­wa­rzy­sze­nia Miło­śni­ków Astro­no­mii „Cygnus” we Wro­cła­wiu: nawet pisy­wa­łem do „Świa­ta Mło­dych”. Jed­no­cze­śnie inte­re­so­wa­łem się filo­zo­fią i Bogiem, któ­re­go zawsze łączy­łem z astro­no­mią. Zada­wa­łem sobie zwłasz­cza pyta­nie, czym jest nicość? Jeże­li czło­wiek umie­ra, jego psy­chi­ka powin­na obró­cić się w nicość. To zna­czy w co? Pro­blem ten nur­to­wał mnie, szu­ka­łem odpo­wie­dzi na drę­czą­ce mnie pyta­nia. I dosze­dłem do wnio­sku,- że nicość nie ist­nie­je. Gdy­by było ina­czej, moż­na by sobie jakoś ją wyobra­zić, opi­sać, obli­czyć, wytłu­ma­czyć. Musia­ła­by być CZYMŚ. A ponie­waż nie moż­na tego zro­bić, nie ma jej. I nie ma pra­wa ist­nieć pod żad­nym pozorem.

– Zain­te­re­so­wa­nie astro­no­mią i Bogiem – kon­ty­nu­uje – trwa­ło dłu­go, a ja nie mia­łem jesz­cze żad­nych wizji i prze­czuć. Poja­wi­ły się one dopie­ro wte­dy, kie­dy zaczą­łem inte­re­so­wać się parap­sy­cho­lo­gią. Takie lek­tu­ry, jak „ŻYCIE PO ŻYCIU”, czy „ŻYCIE PO ŚMIERCI”, publi­ka­cje na temat reli­gii i kul­tur Wscho­du, książ­ki o Ojcu Pio, cał­ko­wi­cie mnie wcią­gnę­ły i mia­ły z pew­no­ścią wpływ na to, co dziś robię. W któ­rymś, trud­nym już do wytłu­ma­cze­nia sta­nie psy­chi­ki, uda­ło się mi „prze­nieść” astral­nie, mistycz­nie. I tak to się zaczęło…

– Czy przypomina Pan sobie swoją pierwszą wizję?

– Tak. Było to przed sied­miu laty. Leżę wie­czo­rem w łóż­ku. Zamy­kam oczy i… widzę za swo­im budyn­kiem komu­nal­nym jakieś wodo­cią­go­we wyko­py. Mówię do żony: „Elu, widzę, że jutro nie będzie wody. Trze­ba nabrać wody.” Zba­ga­te­li­zo­wa­ła tę moją zapo­wiedź. A naza­jutrz rze­czy­wi­ście nie było w domu wody, bo pękła rura.