Ruchome obrazy Masuakiego

Mał­żeń­stwo to roz­po­czę­ło bada­nie zja­wisk para­nor­mal­nych po tym, jak samo doświad­czy­ło trud­ne­go do wyja­śnie­nia epi­zo­du – tele­fo­nu od oso­by zmar­łej. Otóż sekre­tar­ka Uphof­fa zadzwo­ni­ła do biu­ra, by przy­po­mnieć sze­fo­wi, że powi­nien skon­tak­to­wać się ze swym agen­tem ubez­pie­cze­nio­wym. Nie było­by w tym nic dziw­ne­go, gdy­by nie fakt, że doszło do tego w godzi­nę po jej śmier­ci, któ­ra nastą­pi­ła w wyni­ku poda­nia nar­ko­zy w szpitalu.

Wyda­rze­nie to spra­wi­ło, że Uphoff stał się innym czło­wie­kiem. Jako eme­ry­to­wa­ny pro­fe­sor Uni­wer­sy­te­tu Colo­ra­do, mając dużo wol­ne­go cza­su, razem z żoną zain­te­re­so­wał się feno­me­na­mi psi. Dużo podró­żo­wa­li, a pod­czas swe­go poby­tu w Japo­nii zetknę­li się z rodzi­ną 14-let­nie­go Masu­akie­go Kiy­oty – chłop­ca, któ­re­go popu­lar­ność w tym cza­sie nie ustę­po­wa­ła sła­wie Uri Gel­le­ra.

Kie­dy Kiy­ota był dziec­kiem, on i jego naj­bliż­si sta­li się świad­ka­mi zadzi­wia­ją­cych wydarzeń.

Zabawki same poruszały się w obecności chłopca, ilekroć zapragnął pobawić się tą lub inną. Któregoś dnia matka wyekspediowała go do szkoły gdy był już spóźniony, a chłopak pojawił się w klasie niemal natychmiast, jakby w ogóle nie pokonywał drogi – choć na ogół zajmowało mu to 15 minut!

Gdy w okre­sie swej naj­więk­szej popu­lar­no­ści Gel­ler przy­je­chał do Japo­nii, Kiy­ota zoba­czył w tele­wi­zji, jak Izra­el­czyk zgi­na metal siłą umy­słu. Chło­pak nie mógł pojąć, dla­cze­go ludzie są zafa­scy­no­wa­ni czymś tak oczy­wi­stym. Po tym, gdy udo­wod­nił, że on rów­nież potra­fi para­nor­mal­nie wygi­nać sztuć­ce, od razu sku­pił na sobie uwa­gę dziennikarzy.

Ale ten medial­ny szum skom­pli­ko­wał życie nasto­lat­ka; wie­le osób zaczę­ło go ata­ko­wać twier­dząc, że jest zwy­kłym oszu­stem. Wte­dy Kiy­ota uznał, że odda się do dys­po­zy­cji naukow­ców. Rodzi­ce nie pro­te­sto­wa­li; oni rów­nież chcie­li, by ktoś zba­dał para­nor­mal­ną moc ich syna.

Do cia­ła chło­pa­ka pod­łą­cza­no nie­zli­czo­ną ilość elek­trod, bada­jąc jego funk­cje z pomo­cą takich urzą­dzeń jak: elek­tro­en­ce­fa­lo­gram, elek­tro­kar­dio­gram, elek­tro­mio­graf (bada aktyw­ność mię­śni rucho­wych) i inne. Spę­ta­ny sie­cią czuj­ni­ków, Masu­aki miał zgi­nać sztuć­ce w obec­no­ści naukow­ców. Za każ­dym razem, gdy mówił, że łyż­ka nie­ba­wem zosta­nie wygię­ta, bada­cze prze­ry­wa­li eks­pe­ry­ment i pobie­ra­li od nie­go krew. Ten fakt zde­cy­do­wa­nie zakłó­cał jego kon­cen­tra­cję. Minę­ły nie­mal trzy mie­sią­ce, zanim Kiy­ota mógł bez pro­ble­mu zgi­nać łyż­kę w warun­kach labo­ra­to­ryj­nych. Po pię­ciu latach od tych badań, umiał już wygi­nać nie tyl­ko łyż­ki, ale też pla­stik i drew­no. Potra­fił nagiąć nie­mal wszyst­kie mate­ria­ły i udo­wod­nił, że nie uży­wa do tego jakich­kol­wiek mięśni!