Osho (cz. 1)

Ponownie przenosimy się z odległej przeszłości w stronę czasów nam bliższych. Dziś poznamy Osho – postać wybitną, choć wzbudzającą często skrajne emocje. To hinduski nauczyciel, którego pokochały tysiące poszukujących nowej duchowości ludzi Wschodu i Zachodu i jednocześnie znienawidziło wielu przywódców religijnych i polityków. Ze względu na ciekawy życiorys i niekonwencjonalne podejście do duchowości trudno byłoby opowiedzieć o Osho w jednym krótkim tekście, podzieliłem zatem moją gawędę na dwie części

Raj­ne­esh Chan­dra Mohan­Ja­in – bo takie jest wła­ści­we nazwi­sko póź­niej­sze­go guru – uro­dził się 11 grud­nia 1931 r. jako naj­star­szy syn z jede­na­ścior­ga potom­ków han­dla­rza suk­nem. Jego rodzi­ce byli wyznaw­ca­mi odła­mu dżi­ni­zmu. Tak licz­na rodzi­na, choć nie­ubo­ga, nie mogła spro­stać utrzy­ma­niu wszyst­kich dzie­ci, zde­cy­do­wa­no więc oddać naj­star­sze­go syna na wycho­wa­nie do dziad­ków ze stro­ny mat­ki. Raj­ne­esh uczył się dobrze. W 1957 r. z wyróż­nie­niem ukoń­czył stu­dia filo­zo­ficz­ne na uni­wer­sy­te­cie w Sagar, aby zająć się pra­cą peda­go­gicz­ną. Jed­no­cze­śnie nadal się kształ­cił. Wykła­dał filo­zo­fię w Aka­de­mii San­skry­tu w Raipur, a następ­nie, już jako pro­fe­sor, na uni­wer­sy­te­cie w Dża­bal­pur. W tym cza­sie zaczął też jeź­dzić po Indiach z cykla­mi wykładów.

Dzię­ki wro­dzo­ne­mu talen­to­wi kra­so­mów­cze­mu jed­nych prze­ko­ny­wał do swo­ich poglą­dów, innych roz­sier­dzał. A jego myśli, choć począt­ko­wo osa­dzo­ne w tra­dy­cji dżi­ni­zmu, szyb­ko zaczę­ły ewo­lu­ować i wykra­czać poza utar­te sche­ma­ty. To spo­wo­do­wa­ło, że w krę­gach reli­gij­nych zaczął być postrze­ga­ny, jako

PRZECZYTAJ TAKŻE

Laozi

Alan Watts

persona non grata.

Przy­kła­dem może być dorocz­ny Sarva Dhar­ma Sam­me­lan, czy­li ogól­no­in­dyj­ski zjazd mię­dzy­wy­zna­nio­wy, odby­wa­ją­cy się w Dża­bal­pur, a orga­ni­zo­wa­ny przez dżi­ni­stów. Osho brał w nim udział w latach 1951–1968, aż w koń­cu prze­sta­no go zapra­szać gdyż uzna­no, że gło­si zbyt wywro­to­we poglą­dy. Było to zwią­za­ne ze skan­da­lem, jaki wywo­łał cyklem wykła­dów, w 1968 r. Zaata­ko­wał w nich sto­su­nek hin­du­skie­go spo­łe­czeń­stwa do miło­ści i sek­su, nawo­łu­jąc jed­no­cze­śnie do zaak­cep­to­wa­nia sek­su­al­no­ści oraz do peł­nej wol­no­ści w tej kwe­stii, co dla szcze­gól­nie orto­dok­syj­nych w tych spra­wach dżi­ni­stów było nie do przyjęcia.

Po raz pierw­szy więc Osho spo­ty­kał się z nie­zro­zu­mie­niem swo­ich słów, wypa­cze­niem ich sen­su. Sek­su­al­ność bowiem w jego poglą­dach odgry­wa­ła waż­ną ducho­wą rolę. Poprzez nią bowiem, według nie­go, moż­na dotrzeć do tego, co jest głę­biej – miło­ści bezwarunkowej.

Obser­wuj seks; nie wyrzu­caj tego. Bądź tego świa­do­my. Wejdź w to z peł­ną świa­do­mo­ścią i kon­ty­nu­uj, pró­bu­jąc dowie­dzieć się, co jest jego naj­głęb­szym rdzeniem.