Alan Watts

Zgod­nie z zapla­no­wa­ną for­mu­łą cyklu o prze­wod­ni­kach ducho­wych, w któ­rej line­ar­ność cza­su uzna­łem za poję­cie względ­ne, zro­bię dziś prze­skok o parę tysię­cy lat. Prze­nie­sie­my się z pola bitwy Kuruk­sze­tra, gdzie spo­tka­li­śmy Krysz­nę, na Wyspy Bry­tyj­skie począt­ku XX wie­ku. Tam bowiem, w roku 1915, uro­dził się boha­ter niniej­szej gawę­dy – Alan Watts

Przy­szedł na świat we wsi Chi­sle­hurst w Anglii. Jego ojciec był repre­zen­tan­tem fir­my Miche­lin w Lon­dy­nie, mat­ka gospo­dy­nią domo­wą. Z powo­du skrom­nych zaso­bów finan­so­wych Wat­t­so­wie zde­cy­do­wa­li się żyć na wsi. I tak wła­śnie, wśród wiej­skie­go oto­cze­nia i przy­ro­dy mały Alan dora­stał, co – jak sam nie­jed­no­krot­nie pod­kre­ślał – nie pozo­sta­ło bez zna­cze­nia dla jego poj­mo­wa­nia świa­ta. Ponoć już od dziec­ka był nie­zwy­kle wraż­li­wy, szcze­gól­nie fascy­no­wa­ły go reli­gie i sztu­ka Wscho­du. Dzię­ki mamie, któ­ra z upodo­ba­niem zbie­ra­ła obra­zy z tam­te­go rejo­nu świa­ta, Watts wni­kał w kul­tu­rę Chin i Japo­nii, dużo też czy­tał na ten temat, w wyni­ku cze­go szyb­ko, bo już w wie­ku szes­na­stu lat był zade­kla­ro­wa­nym bud­dy­stą. Został nawet sekre­ta­rzem Lon­don Bud­dhist Asso­cia­tion, zało­żo­ne­go przez jego wcze­sne­go men­to­ra Chri­st­ma­sa Hum­ph­rey­sa. Chło­nął bud­dyzm, szcze­gól­nie kon­cen­tru­jąc się na prak­ty­ce Zen, i obra­cał się w krę­gach ludzi zafa­scy­no­wa­nych tą dok­try­ną. Oże­nił się z Ele­onor Eve­rett, cór­ką ame­ry­kań­skiej pio­nier­ki Zen Ruth Ful­ler Eve­rett. Prze­pro­wa­dzi­li się do Nowe­go Jor­ku, gdzie poznał wie­lu cha­ry­zma­tycz­nych nauczy­cie­li zwią­za­nych z First Zen Insti­tu­te i nadal dosko­na­lił się w prak­ty­ce medy­ta­cji. Z tego okre­su pocho­dzi jego pierw­sza publi­ka­cja poświę­co­na Zen (The Spi­rit of Zen).

PRZECZYTAJ TAKŻE

Targi Ezoteryczne po raz pierwszy w Trójmieście!

Gdy śni się UFO

A jed­nak, co ciekawe,

nie porzucił religii swoich przodków

Zwią­za­ne to było z innym, jak na owe cza­sy, nie­sza­blo­no­wym poj­mo­wa­niem reli­gii jako takiej. Już wów­czas bowiem, mając zale­d­wie dwa­dzie­ścia kil­ka lat, doszedł do wnio­sku – co wypo­mi­na­li mu zarów­no angli­kań­scy duchow­ni, jak i nie­któ­rzy uczą­cy go wiel­cy mistrzo­wie Zen – że praw­da ukry­ta jest w każ­dej dok­try­nie. Nie uzna­wał ogra­ni­czeń w tym wzglę­dzie, a tym, cze­go szu­kał w ducho­wo­ści był przede wszyst­kim spa­ja­ją­cy ją mistycyzm.

Każ­da reli­gia powin­na być samo­kry­tycz­na, w prze­ciw­nym razie szyb­ko obró­ci się w obłud­ną hipokryzję