EMPATIA. Echa wielkiej Medytacji NŚ 2025

Wiel­ka Medy­ta­cja NŚ dla wie­lu Czy­tel­ni­ków jest waż­nym corocz­nym wyda­rze­niem. Jej hasło sta­je się myślą prze­wod­nią na cały kolej­ny rok. Tym razem, jak i poprzed­nio, część medy­tu­ją­cych powę­dro­wa­ła na pla­żę z Paw­łem Byczu­kiem. Na ten krót­ki czas stał się on naszym prze­wod­ni­kiem po zmie­nio­nych sta­nach świa­do­mo­ści, któ­rych osią­gnię­cie wspo­mo­gły, pozy­ska­ne z Insty­tu­tu Monroe’a – dzię­ki swo­im odpo­wied­nim czę­sto­tli­wo­ściom – utwo­ry synchronizujące.

Nie­któ­rzy uda­li się w miej­sce wybra­ne przez Paw­ła, inni zde­cy­do­wa­li się na samo­dziel­ne doświad­cze­nie, czym jest dla nich EMPATIA. U czę­ści osób sym­bo­li­ka jest jasna i wyra­zi­sta, u pozo­sta­łych sym­bo­le są tak oso­bi­ste, że trud­no je odczy­tać. Cza­sem wyda­je się, że doty­czą indy­wi­du­al­nych kwe­stii (pro­ble­mów) nie­zbyt zwią­za­nych z samą EMPATIĄ. Wszyst­kie medy­ta­cje są jed­nak cie­ka­we albo bar­dzo ciekawe.

PRZECZYTAJ TAKŻE

Osho (cz. 2)

Wielka kradzież świadomości

Pro­wa­dzą­ce­mu zale­ża­ło, aby­śmy stwo­rzy­li Wiel­ką Har­mo­nię i Węzeł Empa­tycz­ny. Ozna­cza­ło to dostro­je­nie się do czę­sto­tli­wo­ści EMPATII. Nad­cho­dzą­cy czas poka­że, jak się to nam uda­ło. Mamy nadzie­ję, że i Paweł Byczuk podzie­li się z Czy­tel­ni­ka­mi oce­ną wydarzenia.

A teraz zobacz­my, co mówią nam nade­sła­ne rela­cje, czy stwo­rzy­li­śmy tsu­na­mi świa­do­mo­ści, do cze­go nas zachęcał.

Anna Ostrzyc­ka

Zjednoczona z Jądrem Ziemi

Jesz­cze przed godzi­ną 22.00 włą­czy­łam kom­pu­ter, by połą­czyć się z pro­wa­dzą­cym medy­ta­cję Paw­łem Byczu­kiem, któ­ry opo­wia­dał uczest­ni­kom o jej prze­sła­niu, odwo­łu­jąc się przy tym do fik­cyj­ne­go spo­tka­nia z obcy­mi i bra­ku wza­jem­ne­go zro­zu­mie­nia jego uczest­ni­ków. Wszak ZROZUMIENIE tych obcych, a tym samym innych ludzi, oraz wczu­cie się w to, jak odczu­wa­ją wszyst­ko, co w nas i wokół nas – jest pod­sta­wą EMPATII.

Dla mnie oso­bi­ście nie była to łatwa medy­ta­cja…, taka nie­co enig­ma­tycz­na, o bar­dzo sze­ro­kim, uogól­nio­nym spek­trum odczu­wa­nia. Nie bar­dzo mogłam skon­kre­ty­zo­wać to, co we mnie się kłę­bi­ło, prze­le­wa­ło, ula­ty­wa­ło i wra­ca­ło wzbu­rzo­ną falą. Dopie­ro gdy pod wpły­wem pole­ceń pro­wa­dzą­ce­go oraz pięk­nych muzycz­nych dźwię­ków umo­ści­łam się w moim miej­scu na nad­bał­tyc­kiej pla­ży, dałam się wcią­gnąć w sło­necz­ną kulę i powę­dro­wać do wnę­trza naszej pla­ne­ty, do jej JĄDRA. Było spo­koj­nie, bez­piecz­nie, a kąpiel w moich ulu­bio­nych kolo­rach (odcie­niach gra­na­tu z nie­bie­skim włącz­nie; poprzez spo­koj­ne roz­my­wa­ją­ce się zie­le­nie; aż do cie­płych żół­ci, brą­zów oraz deli­kat­nych czer­wie­ni scho­dzą­cych do lek­kich zło­ta­wych poma­rań­czy) dawa­ła nie­sa­mo­wi­te uczu­cie LEKKOŚCI, RADOŚCI i głę­bo­kie­go zjed­no­cze­nia z JĄDREM ZIEMI. Byłam przez chwi­lę JEDNIĄ z naszą PLANETĄ i WSZYSTKIM, co na niej żyje! Nie­sa­mo­wi­te dozna­nie…, oraz poja­wia­ją­ca się myśl, że prze­cież po to wła­śnie ist­nie­je­my, by tak czuć, rozu­mieć, a tak­że zacho­wy­wać się przy­jaź­nie wobec wszyst­kie­go, co żyje, ma energię.

Skon­den­so­wa­ne, pięk­ne, cie­płe i dają­ce uko­je­nie bar­wy, któ­re zachwy­ca­ły mnie w tym JĄDRZE ZIEMI, ufor­mo­wa­ły się w KULĘ pul­su­ją­cą kolo­ra­mi tęczy i na swo­ich świe­tli­stych i pro­mien­nych roz­bły­skach wynio­sły mnie na powierzch­nię Zie­mi, w miej­sce na pla­ży, skąd zaczy­na­łam tę wędrówkę…

Zna­mien­ne w tej medy­ta­cji jest to, iż nie było wokół mnie wie­lu innych ludz­kich istot, któ­re mogła­bym jakoś sper­so­na­li­zo­wać… Tak jak pod­czas ubie­gło­rocz­nej WMNŚ, tak i teraz – moc­no odczu­wa­łam SAMOTNOŚĆ i PUSTKĘ, w tym skąd­inąd pięk­nym oto­cze­niu. Jak to się ma do EMPATII?

Trze­ci rok z rzę­du towa­rzy­szy­ła mi pod­czas WMNŚ kotecz­ka Mru­nia. Począt­ko­wo uło­żo­na na mojej klat­ce pier­sio­wej, naj­pierw, mru­cząc, wpa­try­wa­ła się w moni­tor kom­pu­te­ra, potem poło­ży­ła się na dru­gim (sto­ją­cym obok) fote­lu i już bez mru­cze­nia, do koń­ca medy­ta­cji wpa­try­wa­ła się we mnie tymi swo­imi zie­lo­ny­mi oczy­ska­mi… A ja do tej pory nie wiem, czy ona coś rozu­mia­ła z tego, co ja wów­czas czu­łam i przeżywałam.