Sezon polowań na naukowców?

Tajemnicze zniknięcia i zgony naukowców, w tym astronomów i fizyków, zwróciły uwagę opinii publicznej za oceanem. Okazuje się jednak, że to tendencja ogólnoświatowa, a nie stricte amerykańska. Trwa od lat, choć zjawisko przybrało na sile. Niewykluczone, że stanowi ono element wielkiej, zakulisowej rozgrywki, w której elementem są surowce, AI, technologie nowej generacji oraz… Kosmici.

Nie­któ­rym przy­po­mi­na to sytu­ację z seria­lu Pro­blem trzech ciał. Tam rów­nież docho­dzi­ło do tajem­ni­czych śmier­ci naukow­ców, acz o zgo­ła innej przy­czy­nie. Ciąg ich zagad­ko­wych znik­nięć i zgo­nów w świe­cie real­nym wyda­je się mieć abso­lut­nie przy­ziem­nych spraw­ców. Oko­licz­no­ści bywa­ją maka­brycz­ne, nie­kie­dy przy­po­mi­na­jąc zabój­stwa czy upro­wa­dze­nia na zle­ce­nie. Nikt nie wie, kie­dy tak napraw­dę to się zaczę­ło i kto był pierw­szą ofia­rą, nato­miast medial­nie spra­wa zaczę­ła żyć po zagi­nię­ciu gen. Wil­lia­ma N. McCa­slan­da w lutym br. Ten eme­ry­to­wa­ny dowód­ca Labo­ra­to­rium Badaw­cze­go Sił Powietrz­nych USA (AFRL), jed­nej z naj­więk­szych insty­tu­cji badaw­czych w USA, wyszedł z domu i nie powró­cił. Zosta­wił doku­men­ty i tele­fon. Oko­licz­no­ści tego były dziw­ne (patrz: Kro­ni­ka Aka­szy NŚ ⁵⁄₂₆), ale rząd zare­ago­wał bar­dzo póź­no – McCa­sland zagi­nął pod koniec lute­go, a pre­zy­dent Trump zabrał głos w tej spra­wie dopie­ro w poło­wie kwiet­nia. Już wte­dy było wia­do­mo, że gene­rał-nauko­wiec jest naj­wyż­szą ran­gą oso­bą na dłu­giej liście tajem­ni­czo zagi­nio­nych lub uci­szo­nych na wieki.

Kie­dy u nas opi­nię publicz­ną poru­szy­ła tra­gicz­na, peł­na zaga­dek śmierć mło­de­go posła i akty­wi­sty Łuka­sza Litew­ki, media za oce­anem mówi­ły o pla­dze zagi­nięć i zgo­nów uczo­nych, któ­rą trud­no było uznać za przy­pa­dek. Ujaw­nio­no wie­le innych spraw, now­szych i star­szych, tak­że takich spo­za USA. Moni­ca Jacin­to Reza, inży­nier-meta­lurg, pra­cow­nik NASA, współ­od­po­wie­dzial­na za opra­co­wa­nie rze­ko­me­go super­sto­pu Mon­da­loy, uży­wa­ne­go w prze­my­śle rakie­to­wym, któ­rą sieć powią­zań zawo­do­wych łączy­ła z McCa­slan­dem, zagi­nę­ła w czerw­cu 2025 r. pod­czas wypra­wy do Par­ku Naro­do­we­go Ange­les. Po pro­stu zbo­czy­ła ze szla­ku i znik­nę­ła. Przy­po­mnę, że zagi­nio­ny gene­rał rów­nież – jak pier­wot­nie uwa­ża­no – znik­nął na łonie Natu­ry, w ostoi dzi­kiej przy­ro­dy w pobli­żu miej­sca zamiesz­ka­nia. Zaś 16 lute­go 2026 r. został zastrze­lo­ny na gan­ku swo­je­go domu uty­tu­ło­wa­ny astro­nom Carl Gril­l­ma­ir, zaj­mu­ją­cy się m.in. poszu­ki­wa­niem wody na pla­ne­tach poza­sło­necz­nych, ostat­nio pra­cu­ją­cy w IPAC – cen­trum zaj­mu­ją­cym się prze­twa­rza­niem danych astro­no­micz­nych w pod­czer­wie­ni. Ofi­cjal­ny powód: zemsta lokal­ne­go rze­zi­miesz­ka na przy­pad­ko­wej ofierze.

PRZECZYTAJ TAKŻE

Rekordowy kosmiczny laser i galaktyka-duch

Lewa versus prawa

16 grud­nia 2025 r. zna­le­zio­no zastrze­lo­ne­go Nuno Loure­iro – odzna­czo­ne­go przez poprzed­nie­go pre­zy­den­ta USA por­tu­gal­skie­go fizy­ka. Miał on zale­d­wie 47 lat i wido­ki na obie­cu­ją­cą karie­rę, gdyż w momen­cie śmier­ci był wice­dy­rek­to­rem jed­ne­go z naj­więk­szych labo­ra­to­riów w MIT, jed­nej z naj­bar­dziej pre­sti­żo­wych uczel­ni świa­ta. Praw­dzi­wym cen­trum podej­rza­nych śmier­ci jest też Hunt­svil­le, zna­ne jako Roc­ket City (Rakie­to­we mia­sto) z racji tego, że po woj­nie roz­wi­ja­no tam tę gałąź prze­my­słu, a w sąsiedz­twie powsta­ło Cen­trum Lotów Kosmicz­nych im. Marshal­la. Hunt­svil­le to tak­że ośro­dek nau­ko­wo-biz­ne­so­wy, w któ­rym dzia­ła­ła Amy Eskrid­ge – cór­ka wie­lo­let­nie­go pra­cow­ni­ka NASA, zało­ży­ciel­ka Insty­tu­tu Nauki Egzo­tycz­nej, któ­ra twier­dzi­ła wprost, że pra­ca nad alter­na­tyw­ny­mi źró­dła­mi ener­gii i napę­du ścią­gnę­ła na nią kło­po­ty. Eskrid­ge zmar­ła w 2022 r. w wyni­ku samo­bój­stwa. W tym samym roku w wypad­ku w Hunt­svil­le ginie pra­cu­ją­cy dla NASA inży­nier Joshua LeBlanc, zwią­za­ny z pro­jek­ta­mi napę­dów do misji mar­sjań­skich. Jego Tesla pło­nie doszczęt­nie, a rodzi­na suge­ru­je, że to nie był wypa­dek. Zale­d­wie rok wcze­śniej w tym samym mie­ście umie­ra Ning Li – uro­dzo­na w Chi­nach fizyk, badacz­ka anty­gra­wi­ta­cji, piszą­ca wprost o moż­li­wo­ściach jej prak­tycz­ne­go wyko­rzy­sta­nia. W 2014 r. zosta­ła potrą­cona przez samo­chód, wsku­tek cze­go dozna­ła uszko­dze­nia mózgu i wyma­ga­ła cało­do­bo­wej opie­ki. Potem roz­wi­nę­ła się u niej cho­ro­ba Alzhe­ime­ra. Jej mąż na widok wypad­ku doznał ata­ku ser­ca i zmarł w 2015 r.

Podob­nych przy­pad­ków jest znacz­nie wię­cej. Doty­czą one rów­nież Chiń­skiej Repu­bli­ki Ludo­wej. O nie­któ­rych seriach zgo­nów naukow­ców zapom­niano. Na przy­kład w latach 70. i 80. XX w. podej­rza­na fala zacza­dzeń, pora­żeń prą­dem i nagłych śmier­ci nęka­ła pra­cow­ni­ków firm Plessey/Marconi (UK). W 2002 r. David D. Wynn-Wil­liams, astro­bio­log, poszu­ki­wacz życia w Kosmo­sie, ginie potrą­co­ny pod­czas jog­gin­gu. Ale wie­le podej­rza­nych zgo­nów zda­rza się tak­że wśród naukow­ców zwią­za­nych z medy­cy­ną, np. w 1996 r. Tsu­nao Saitoh, neu­ro­log badacz cho­ro­by Alzhe­ime­ra, zosta­je zastrze­lo­ny wraz ze swo­ją 13-let­nią córką.

Donald Trump nazwał spra­wę śmier­ci naukow­ców dość nie­po­ko­ją­cą. Cóż, moż­na to baga­te­li­zo­wać i zrzu­cić na karb sta­ty­sty­ki. Realia śro­do­wi­ska nauko­we­go w USA, jego powią­za­nia z prze­my­słem, sys­tem dota­cji, prze­pływ spe­cja­li­stów z ośrod­ków rzą­do­wych do sek­to­ra pry­wat­ne­go – to coś, co nie ma swo­je­go odpo­wied­ni­ka w Pol­sce. Nie­ste­ty w sfe­rze inno­wa­cji, kon­ku­ren­cyj­no­ści i dota­cji na ba­dania jeste­śmy na tle resz­ty świa­ta w zupeł­nie innej galak­ty­ce (nie dla­te­go, że ich prze­ści­gnę­li­śmy – to oni nam odle­cie­li). Ale podzię­kuj­my naszym poli­ty­kom po 1989 r., któ­rych myśle­nie przy­szło­ścio­we ma zasięg 4–5 let­ni, tzn. jest uza­leż­nio­ne od kalen­da­rza wybor­cze­go. Ale co to ma wspól­ne­go z zagi­nię­cia­mi naukow­ców? Ano np. park nauko­wy Rese­arch Trian­gle Park w Karo­li­nie Pół­noc­nej, sie­dzi­ba wie­lu ośrod­ków badaw­czych zatrud­nia w sumie ok. 65 tysię­cy (!) osób. Wypad­ki jak wia­do­mo, cho­dzą po ludziach i to, że ktoś został zastrze­lo­ny czy popeł­nił samo­bój­stwo, może jed­nak mie­ści się w ramach rachun­ku praw­do­po­do­bień­stwa. Przy­pad­ki McCa­slan­da, Loure­iro, Eskrid­ge, a tak­że wie­lu innych są jed­nak podej­rza­ne. Rodzi się pyta­nie, czy np. lob­by naf­to­we nie pró­bu­je opóź­nić ujaw­nie­nia alter­na­tyw­nych źró­deł ener­gii, przy­naj­mniej do cza­su, aż baro­no­wie naf­to­wi i róż­ni spe­ku­lan­ci nie uzna­ją, że napeł­ni­li swo­je kie­sze­nie dostatecznie.

Ale ginę­li prze­cież tak­że astro­no­mo­wie, a np. Beatriz Vil­la­ro­el, któ­ra wyka­za­ła, że przed epo­ką Sput­ni­ka na orbi­cie Zie­mi mogło coś prze­by­wać i praw­do­po­dob­nie akty­wo­wa­ło się w związ­ku z pró­ba­mi jądro­wy­mi, też dwu­znacz­nie przy­zna­ła, że nie czu­je się bez­piecz­nie. Dodat­ko­wo sam gen. McCa­sland przed laty zwią­za­ny był krót­ko z Pro­jek­tem Ujaw­nie­nie (Disc­lo­su­re), któ­ry wal­czy (z róż­nym skut­kiem) o praw­dę w tema­cie Kosmitów.

Może cho­dzi o wyci­sze­nie pew­nych tema­tów, takich jak anty­gra­wi­ta­cja, wol­na (a przy­naj­mniej tań­sza) ener­gia, obec­ność Obcych? A może to po pro­stu brud­ne realia wal­ki o przy­szłość i nowe gene­ra­cje tech­no­lo­gii. Bismarck mówił, że ludzie nie powin­ni wie­dzieć, jak robi się poli­ty­kę i kieł­ba­sę. Trze­ba pomy­śleć, by i naukę dodać do tej listy.