Czym jest nasz świat?

To pytanie powraca do mnie nieustannie, jak echo, które nie chce zamilknąć. Im dłużej żyję, tym mocniej czuję, że rzeczywistość, którą uznajemy za oczywistą, stanowi jedynie cień czegoś znacznie głębszego. Myśl ta powróciła do mnie z całą mocą, gdy kilka lat temu dotarła do mnie wiadomość o śmierci Marka Rymuszko

Noc. Tan­ko­wa­łem samo­chód na sta­cji ben­zy­no­wej, gdy usły­sza­łem tę infor­ma­cję. Trud­no było mi w nią uwie­rzyć. Prze­cież zna­ła go cała Pol­ska, a dla mnie pozo­sta­wał kimś szcze­gól­nie waż­nym. Czło­wie­kiem nie­zwy­kle uczci­wym, i to w spo­sób, któ­ry dziś nale­ży do rzad­ko­ści. Jadąc do domu, w ciszy, wypo­wie­dzia­łem sło­wa modli­twy, a potem zaczą­łem mówić do Mar­ka w myślach. Dzię­ko­wa­łem mu za uczci­wość, za odwa­gę, za to, że w świe­cie peł­nym uprosz­czeń potra­fił strzec praw­dy. Byłem prze­ko­na­ny, że to mój ostat­ni men­tal­ny kon­takt z nim.

Myliłem się.

Kil­ka tygo­dni póź­niej prze­ży­łem coś napraw­dę nie­zwy­kłe­go. Zapo­wia­dał się cie­pły let­ni dzień. Obu­dzi­łem się przed szó­stą. Żeby nie budzić żony, usia­dłem na bal­ko­nie z kub­kiem her­ba­ty. W pew­nym momen­cie nie­spo­dzie­wa­nie przy­sną­łem i zoba­czy­łem Mar­ka. Wyglą­dał pogod­nie, miał na sobie pół­golf, a opie­rał się o coś, co przy­po­mi­na­ło ogrom­ny bia­ły bumerang.

PRZECZYTAJ TAKŻE

Duchy i UFO: wspólne źródło?

Bękarty z Zaświatów

– Tu jest rześ­ko – powie­dział z uśmie­chem na powitanie.

Ten oso­bli­wy obiekt obok nie­go skry­wał w sobie prze­strzeń – jasną, roz­le­głą, nie­mal świe­tli­stą. Przy­wo­dzi­ła na myśl wnę­trze świa­do­mo­ści. Marek dotknął jego powierzch­ni i nagle zoba­czy­łem, jak wewnątrz poja­wia­ją się obra­zy – niczym ekra­ny tele­wi­zo­rów z set­ka­mi, może nawet tysią­ca­mi wspomnień.
– Gdzie­kol­wiek dotknę, tam są kolej­ne prze­ży­cia. Mogę ich wciąż na nowo doświad­czać – powiedział.

Po chwi­li obraz się zmie­nił. Zoba­czy­łem Mar­ka leżą­ce­go nie­ru­cho­mo na sto­le i mnie uno­szą­ce­go się tuż nad nim, patrzą­ce­go mu pro­sto w twarz. I wte­dy usły­sza­łem myśl: Chcesz wie­dzieć, jak się umie­ra? Nie cze­kał na odpo­wiedź. Po pro­stu mi to poka­zał. Doświad­cze­nie przy­szło nagle i oka­za­ło się nie­zwy­kle trud­ne do opi­sa­nia. Jak­by Marek zapadł się w głąb wła­snej świa­do­mo­ści. To prze­ży­cie mia­ło w sobie coś głę­bo­ko poru­sza­ją­ce­go. Gdy się obu­dzi­łem, dłu­go nie mogłem dojść do siebie.

Naprawdę niezwykły sen

Od tam­tej pory coraz czę­ściej zasta­na­wiam się, kim jeste­śmy i po co tu jeste­śmy. Dosze­dłem do wnio­sku, że czło­wiek przy­cho­dzi na świat z pew­nym zaso­bem ener­gii – czy­stej, pozba­wio­nej cech oso­bo­wych. Dopie­ro życie nada­je jej kształt: poprzez wybo­ry, emo­cje, czy­ny, dobro i zło. W ten spo­sób for­mu­je się oso­bo­wość. Wła­śnie po to tu jeste­śmy, by tę ener­gię kształtować.

Coraz mniej wie­rzę w to, że po śmier­ci gdzieś odcho­dzi­my. Mam raczej poczu­cie, że w isto­cie nigdzie nie zmie­rza­my. Cały czas pozo­sta­je­my gdzieś tam, a nasze życie to jedy­nie szcze­gól­na for­ma doświad­cze­nia. Jeste­śmy jak kame­ry reje­stru­ją­ce świat: widzi­my, sły­szy­my, czu­je­my, prze­ży­wa­my. A wszyst­ko to zapi­su­je się w nas.

Uwa­ża­my, że świat jest mate­rial­ny i twar­dy. Tym­cza­sem atom w więk­szo­ści skła­da się z pust­ki. Wła­ści­wie nie­mal w cało­ści nią pozo­sta­je. Mate­ria daje jedy­nie złu­dze­nie trwa­ło­ści przez to, że ma masę, zaj­mu­je prze­strzeń. A jeśli ist­nie­je dusza, to z cze­go powsta­je? Być może z myśli. Z wyobraź­ni. Z tego, co nie­ma­te­rial­ne, a jed­nak realne.

Mówi się o nie­bie i pie­kle, jak­by były miej­sca­mi. A może każ­dy ma je w sobie? Czło­wiek pełen zawi­ści, gnie­wu i krzyw­dy gro­ma­dzi to wszyst­ko we wła­snym wnę­trzu. Z cza­sem ten zbiór sta­je się jego świa­tem. Ten, kto sta­rał się żyć dobrze, budu­je w sobie prze­strzeń jasną, spo­koj­ną i har­mo­nij­ną. A ten, kto trwał w złych emo­cjach… cóż – one rów­nież w nim pozo­sta­ją. Trud­no więc mówić o karze czy nagro­dzie. To raczej natu­ral­ny sku­tek podej­mo­wa­nych wyborów.

Błęd­ne jest prze­ko­na­nie, że nicze­go z tego świa­ta nie zabie­ra­my. Zabie­ra­my: wła­sne emo­cje, rela­cje, skut­ki naszych czy­nów, a tak­że wpły­wu, jaki wywar­li­śmy na innych.

Wyobraź­nia nie sta­no­wi uciecz­ki od rze­czy­wi­sto­ści. Kto wie, czy nie jest naj­głęb­szym pozio­mem ist­nie­nia. Może wła­śnie ona jest koleb­ką świa­ta, z któ­re­go pocho­dzi­my. A życie nie oka­zu­je się zej­ściem w mate­rię, lecz dro­gą powro­tu. Być może wła­śnie to jest klucz do świa­ta, z któ­re­go przyszliśmy.