Rząd światowy – mit czy rzeczywistość?

Mówić, a tym bardziej pisać o rządzie światowym i związanym z nim Nowym Porządku Świata (New World Order – NWO) znaczy tyle, co narazić się na zarzut ulegania teoriom spiskowym, w najlepszym razie. Częściej jednak takiego gadatliwego śmiałka dosięgną inwektywy cięższego kalibru w postaci zdiagnozowania u niego, wymagających leczenia psychiat­rycznego, silnych problemów psychicznych, zaburzeń lękowo-urojeniowych, paranoi prześ­ladowczej i innych pokrewnych.

Rząd światowy – stara idea

Rzecz nie tyl­ko w tym, że wie­le opi­nii, któ­re pod­cią­ga­no pod okre­śle­nie teo­rii spi­sku oka­zy­wa­ły się z cza­sem prak­ty­ka­mi spi­sku. Nie czas i miej­sce, aby wyli­czać i opi­sy­wać stwier­dze­nia, któ­re naj­pierw wyśmie­wa­no jako oszo­łom­skie, a póź­niej oka­zy­wa­ły się naj­praw­dziw­szą praw­dą – spra­wa war­ta jest osob­ne­go tekstu.

Rzecz w tym, że po pierw­szej, a póź­niej po dru­giej woj­nie świa­to­wej postu­lo­wa­no na forum publicz­nym, głów­nie w publicys­tyce geo­po­li­tycz­nej, utwo­rze­nie takie­go po­nad­­narodowego rzą­du świa­to­we­go, któ­ry wła­dał­by w inte­re­sie świa­ta, nie zwa­ża­jąc na inte­re­sy naro­do­we. Z tych bowiem party­kularnych aspi­ra­cji mia­ły wyni­kać dla ludz­ko­ści jedy­nie same zgry­zo­ty, z woj­nami na czele.

PRZECZYTAJ TAKŻE

Iran, radary i deszcz

Paranormalna wojna

Michał Siu­dak w Nowej Geo­po­li­ty­ce (2÷2020), oma­wia­jąc kon­cep­cję rzą­du świa­to­we­go two­rzo­ną w śro­do­wi­sku pary­skiej Kul­tu­ry Jerze­go Gie­droy­cia po dru­giej woj­nie świa­to­wej, zwró­cił uwa­gę na pra­ce Juliu­sza Mie­ro­szew­skie­go, dzien­ni­ka­rza, publi­cy­sty i pisa­rza poli­tycz­ne­go, któ­ry nadzie­ję na powsta­nie glo­bal­nej wła­dzy wią­zał ze Sta­na­mi Zjed­no­czo­ny­mi oraz blo­kiem euro­atlan­tyc­kim. Poprze­dzić to powin­no powsta­nie fede­ra­cji Anglii i Sta­nów Zjed­no­czo­nych. Wpro­wa­dze­nie takiej wła­dzy nie odbę­dzie się dro­gą po­kojową: Jeże­li kie­dyś powsta­nie real­na i praw­dzi­wa mię­dzy­na­ro­do­wa orga­ni­za­cja, któ­ra obję­ła­by cały glob – nie uro­dzi się ona jako owoc postę­pu udo­sko­na­lo­nej natu­ry ludz­kiej, lecz zja­wi się jako twór poli­tycz­ny narzu­co­ny świa­tu siłą – pisał Mie­ro­szew­ski, a brzmia­ło to zło­wiesz­czo. Z tego wyni­kał bowiem oczy­wi­sty wnio­sek, że aby świat obję­ty został Pax Ame­ricana, będzie musia­ło dojść do woj­ny z Moskwą, z tego zaś kon­flik­tu wyło­ni się rząd świa­to­wy. Niczym Lewia­tan ze spie­nio­nych wód mor­skich, chcia­ło­by się dodać, nie zapo­mi­na­jąc, że był on syno­ni­mem siły zła, a w naukach politycz­nych, za filo­zo­fem Tho­ma­sem Hob­besem, sym­bo­lem sil­ne­go pań­stwa z wła­dzą absolutną.

Inny wybit­ny publi­cy­sta zwią­za­ny z Kul­tu­rą Zbi­gniew Jor­dan twier­dził, że w latach powo­jen­nych kon­cep­cja rzą­du świa­to­we­go prze­by­ła dro­gę od uto­pii do rze­czy­wi­sto­ści, co jest zwią­za­ne przede wszyst­kim z roz­wo­jem nauki i tech­ni­ki, któ­re przy­czy­ni­ły się do uwol­nie­nia ener­gii ato­mo­wej. To z kolei stwa­rza pro­ble­my nie­roz­wią­zy­wal­ne na dotych­cza­so­wym pozio­mie naro­do­wym. Dla­te­go potrzeb­na jest glo­bal­na orga­ni­za­cja ponadna­ro­do­wa, mają­ca więk­szą wła­dzę od tej, któ­rą posia­da ONZ.

Wspo­mi­nam o tym, by wska­zać, że poję­cie rzą­du świa­to­we­go funk­cjo­nu­je od daw­na i bar­dzo poważ­ni ludzie (obaj wymie­nie­ni auto­rzy do takich nale­że­li) nie bali się go uży­wać w swo­ich roz­wa­ża­niach geo­po­li­tycz­nych, upa­tru­jąc w nim reme­dium na bolącz­ki świa­ta wielonarodowego.