Spacer sentymentalny

Miasteczko miłe, ładne, zadbane, bez śmieci, choć wciąż z zakątkami błagającymi o gwałtowne leczenie lub o dobicie, bo ponadstuletniego wiekowania nie wytrzymują stropy, dachy i ściany. Ludziom też nielekko. Dookoła sady, opryski na okrągło, a Miasteczko leży w dolinie, wszystko spada na dachy i w płuca mieszkańców. Ale i tak lepiej niż na Śląsku. Taka uroda, taki kraj, taki klimat. Tutejszy Judym, doktor Paweł, leczy głównie płuca, gardło i zatkane żyły. Średnia krajowa i światowa.

Let­nie popo­łu­dnie. Poje­cha­łem do Mia­stecz­ka na zaku­py. I posze­dłem na spa­cer. Sam, bo tak naj­le­piej. Roz­glą­dam się, patrzę w górę, czym skła­niam do podej­rzeń prze­chod­niów, bo cze­goż uczci­we­go moż­na szu­kać na dachach pod­upa­dłych domów? Kon­tro­la jaka, czy co? Mia­stecz­ko poli­tycz­nie podzie­lo­ne na pół, więc może to ten z dru­gie­go obo­zu coś knu­je? Nic szcze­gól­ne­go. Nor­mal­ka. Jak wszędzie.

Domy sto­ją­ce przy samej uli­cy, z zasło­nię­ty­mi okna­mi na par­te­rze, nawet w lecie pouty­ka­ne watą imi­tu­ją­cą zimo­wy śnieg, na któ­rym kwit­ną sztucz­ne kwia­ty. Jakaś taka cisza wewnętrz­na, kie­dy się tak idzie. Bez war­ko­tu samo­cho­dów, szu­mu ruchli­wej uli­cy wiel­kich miast, cza­sem jakiś trak­tor prze­je­dzie, tamu­jąc ruch na dro­dze do Mia­sta i wywo­łu­jąc znie­cier­pli­wie­nie jadą­cych za nim kierowców.

PRZECZYTAJ TAKŻE

Impuls, który wyprzedza rozum

Duchowe przebieżki

Mijam straż pożar­ną, w budyn­ku klub kul­tu­ry, a po prze­ciw­nej stro­nie uli­cy kościół z koń­ca XIX w. Ład­ny wiek, ale nic to wobec kościół­ka sto­ją­ce­go na cmen­ta­rzu, na dru­gim koń­cu Mia­stecz­ka. Drew­nia­na pereł­ka z 1535 r., też przy­gar­bio­na baga­żem lat. Dalej pocz­ta oraz sklep ze wszyst­kim dosłow­nie. Gdy­by cze­goś nie było (co zda­rza się nie­zwy­kle rzad­ko), prze­mi­ły wła­ści­ciel spro­wa­dzi to spe­cjal­nie dla klienta.

W stra­ży pra­cu­je ochot­ni­czo Mariusz. Razem z żoną Marze­ną pro­wa­dzą warsz­tat samo­cho­do­wy. Cza­sem tam zaglą­dam. Ostat­nio zmie­nia­łem opo­ny na let­nie. Tro­chę póź­no, wiem.

Parę metrów dalej dom Sta­sia i Basi, naj­pierw­szych naszych zna­jo­mych od cza­su przy­jaz­du w te strony.

Na Małym Ryn­ku gabi­net Uli, kosme­tycz­ki, któ­rej mąż Tomek ratu­je nas, jak mawiał imć Zagło­ba, w naj­sroż­szych domo­wych terminach.

Ma Mia­stecz­ko swój Bel­we­der, luk­su­so­wą dziel­ni­cę, nie­da­le­ko od dro­gi do Sto­li­cy, gdzie pięk­nie jesie­nią i domy zupeł­nie nowe. Po dro­dze zapo­mnia­ny cmen­tarz z gro­bem żydow­skie­go cady­ka, któ­re­go teraz dopie­ro przy­wo­ła­no do wła­ści­wej god­no­ści, budu­jąc hotel dla dia­spo­ry, któ­ra będzie jego grób odwie­dza­ła. Budy­nek stoi z jed­nej stro­ny przy szko­le z pięk­nym boi­skiem i let­nim base­nem, z dru­giej przy­tu­la­jąc się do tar­go­wi­ska, któ­re roz­kła­da się tu w każ­dy wto­rek (małe) i pią­tek (duże).

Obok staw oko­lo­ny lata­ren­ka­mi, z kum­ka­ją­cy­mi o zmro­ku żaba­mi, z ław­ka­mi do odpo­czyn­ku nad wodą, zasi­la­ny nie­wiel­ką rzecz­ką peł­ną kwa­czą­cych kaczek. Sta­cja ben­zy­no­wa przy Topa­zie, w któ­rym zaraz po otwar­ciu ogło­szo­no kon­kurs na hasło mają­ce rekla­mo­wać ten sklep. Oczy­wi­ście wygra­łem i dosta­łem w nagro­dę zmy­war­kę. Dwa dni wcze­śniej nasza sta­ra cał­kiem się roz­je­cha­ła. Mój Anioł maczał w tym palce?

Jest też i Bie­dron­ka, z naj­sym­pa­tycz­niej­szą w oko­li­cy obsługą.

No i cymes nad cyme­sy – Mia­stecz­ko­wa cukier­nia, taka praw­dzi­wa, z praw­dzi­wą cze­ko­la­dą, kakao i masłem w wypie­kach. No, chy­ba że to Tłu­sty Czwar­tek – wte­dy pącz­ki i racu­chy na praw­dzi­wym smal­cu. Baja­der­ka, jakiej w życiu nie jadłem. Bli­kle i Ges­sle­ro­wa niech się scho­wa­ją. Cza­sa­mi sprze­da­ją tu na wagę reszt­ki. Wszyst­kie skraw­ki ciast i tor­tów pomie­sza­ne razem w kar­to­no­wych pudeł­kach. Kupu­ję, gdy tyl­ko są, ku roz­pa­czy żony, któ­ra nazy­wa to, abso­lut­nie nie­spra­wie­dli­wie, dzia­do­stwem. Taki kar­to­nik, pół kilo, star­cza na trzy dni. Ale raczej tak dłu­go nie wytrzymuję.

Idę, sło­necz­ko grze­je, jest pięk­nie. Napły­wa­ją­ce tro­ski giną w jasno­ści dnia, prze­ga­nia­ne przez lek­ki wia­te­rek znad sta­wu. Jest dobrze. Jest tu i teraz. I czu­ję się u sie­bie w tej chwi­li wła­śnie, nie myśląc, o tym, co będzie jutro, poju­trze, za rok.

Kie­dyś napi­sa­łem, że życie jest jak por­tu­gal­skie fado. To taka tam­tej­sza muzy­ka duszy, któ­rej się nie inter­pre­tu­je. Ją się chło­nie. Jak życie wła­śnie. Po pro­stu jak leci. Na wozie czy pod wozem, w restau­ra­cji Hyat­ta czy w McDo­nal­dzie, z psem czy bez psa, z kasą czy bez kasy, same­mu czy w gru­pie, w pała­cu czy w kawa­ler­ce. I cał­kiem nie­waż­ne, gdzie się je chło­nie: za oce­anem, w euro­pej­skiej metro­po­lii, w wiel­kim mie­ście lub małej wio­sce, do któ­rej po spa­ce­rze wracam.

Dosta­łem kie­dyś od zna­jo­me­go blu­zę z kap­tu­rem i napi­sem: Spec­tra Sport Wind­sur­fing Club. Gość wyje­chał do Kana­dy. Jest mu bar­dzo dobrze. Tyl­ko tro­chę zimno.