Tamten świat

Czas i przestrzeń przestają istnieć, a nasze „ja” staje się czystą świadomością, swoistym energetycznym węzłem

…Nie potra­fi­my wyobra­zić sobie odmien­ne­go świa­ta rzą­dzo­ne­go przez inne pra­wa, ponie­waż żyje­my w okre­ślo­nym, spe­cy­ficz­nym świe­cie, któ­ry ukształ­to­wał nasze umy­sły i wytwo­rzył zrę­by naszej psy­chi­ki. Jeste­śmy ogra­ni­cze­ni wewnętrz­ny­mi struk­tu­ra­mi i poprzez to przy­wią­za­ni całym swo­im ist­nie­niem i myśle­niem do tego, nasze­go świa­ta… (Carl Gustav Jung)

Przy­stę­pu­jąc do pró­by okre­śle­nia isto­ty TAMTEGO ŚWIATA, para­fra­zu­jąc sło­wa Dan­te­go, nale­ża­ło­by powie­dzieć, że przy wej­ściu do nie­go powi­nien znaj­do­wać się napis: „ODRZUĆCIE TU WSZELKIE OBOWIĄZUJĄCE DOTĄD POJĘCIA FIZYCZNE I PRAWA PRZYRODY”! Stu­diu­jąc bowiem róż­ne­go rodza­ju mate­ria­ły, opi­su­ją­ce TAMTEN ŚWIAT, wszę­dzie napo­ty­ka się stwier­dze­nia, iż zasa­dy, na któ­rych jest on zbu­do­wa­ny, prze­ciw­sta­wia­ją się wszyst­kie­mu, co dotąd uwa­ża­li­śmy za ota­cza­ją­cą nas, obiek­tyw­ną rzeczywistość!

Tak więc TAMTEN ŚWIAT ma być przede wszyst­kim świa­tem ducha, to jest nie pozo­sta­ją­cym w żad­nym sto­sun­ku do nasze­go, mate­rial­ne­go, zmy­sło­wo postrze­gal­ne­go świa­ta. Ma to być świat nie­skoń­czo­ny, któ­re­go gra­ni­ce są nie­zna­ne, a wymia­ry pozo­sta­ją dla naszej świa­do­mo­ści nie­zro­zu­mia­łe. Przede wszyst­kim zaś nie rzą­dzą tam żad­ne zna­ne nam prawa.

PRZECZYTAJ TAKŻE

Czy można połączyć chrześcijaństwo z reinkarnacją? (cz.2)

Czy można połączyć chrześcijaństwo z reinkarnacją? (cz. 1)

I tak, na przy­kład, czas dzie­lą­cy się tu na prze­szłość, teraź­niej­szość i przy­szłość w TAMTYM ŚWIECIE nie ist­nie­je! Nie ma żad­nych prze­dzia­łów cza­so­wych, a więc prze­szłość i przy­szłość „spo­ty­ka­ją się” z teraź­niej­szo­ścią. Stąd bez sen­su było­by mie­rze­nie tam­tej­sze­go „bie­gu wyda­rzeń” – obo­jęt­nie: w sekun­dach czy tysiącleciach…

Nie obo­wią­zu­ją tak­że inne pra­wa przy­ro­dy jak: pra­wo zacho­wa­nia ener­gii, dzia­ła­nia pól siło­wych, elek­tro­ma­gne­tyzm, gra­wi­ta­cja, ogra­ni­cze­nie szyb­ko­ści świa­tła oraz sze­reg tzw. sta­łych fizycz­nych. Na TAMTYM ŚWIECIE nie ma przestrzeni!

Każ­de jego miej­sce (oczy­wi­ście miej­sce w naszym rozu­mie­niu) znaj­du­je się „wszę­dzie i nigdzie”, a prze­no­sze­nie się z jed­ne­go rejo­nu do dru­gie­go doko­nu­je się w spo­sób natychmiastowy…

Ponie­waż nie ist­nie­ją tam żad­ne środ­ki mecha­nicz­ne, środ­ki komu­ni­ka­cji oraz – co oczy­wi­ste – nie ma żad­nej pro­duk­cji – pozo­sta­je nie­zro­zu­mia­łe, w jaki spo­sób pro­du­ko­wa­na (lub uzu­peł­nia­na) jest ener­gia. Wyda­je się ona jed­nak potrzeb­na, gdyż bez niej jaka­kol­wiek dzia­łal­ność była­by niemożliwa.

Reasu­mu­jąc, TAMTEN ŚWIAT jest – w naszym rozu­mie­niu – świa­tem nie­ma­te­rial­nym, któ­re­go zasa­dy pozo­sta­ją tyl­ko w jakimś dale­kim przy­bli­że­niu w sto­sun­ku do nasze­go, zmy­sło­wo postrze­gal­ne­go świa­ta. Jest to świat nie­skoń­czo­ny (nie­zmie­rzo­ny), któ­re­go gra­ni­ce są nie­zna­ne, a głę­bo­kość i wymia­ry pozo­sta­ją dla naszej świa­do­mo­ści abso­lut­nie nie­zro­zu­mia­łe. W tej bez­gra­nicz­nej prze­strze­ni mogą znaj­do­wać się wszyst­kie miej­sca (a wła­ści­wie poję­cia), któ­re przy­pi­su­je­my nie­bu czy piekłu…

TAMTEN ŚWIAT jest tego rodza­ju „sta­nem bytu”, gdzie to, co nazy­wa­my myśle­niem, sta­no­wi pod­sta­wę ist­nie­nia. To siła, któ­ra daje jedy­ną moż­li­wość postrze­ga­nia oto­cze­nia oraz wza­jem­ne­go komu­ni­ko­wa­nia się. Wyda­je się, iż tak zwa­ne „Ja” (lub ina­czej: dusza) na TAMTYM ŚWIECIE jest niczym innym, jak czy­stą świa­do­mo­ścią lub – uży­wa­jąc języ­ka fizy­ki – węzłem ener­ge­tycz­nym, „wirem psy­chicz­nym”. Pisze o tym ame­ry­kań­ski psy­cho­log Law­ren­ce Le Shan, twier­dząc, że jeże­li ist­nie­ją pola ener­gii mate­rial­nej oraz ich „zagęsz­cze­nia” w posta­ci ato­mów, czą­stek ele­men­tar­nych itd. – to mogą rów­nież ist­nieć „zagęsz­cze­nia” ener­gii psy­chicz­nej w posta­ci indy­wi­du­al­nych świa­do­mo­ści. I one wła­śnie mia­ły­by „zalud­niać” TAMTEN ŚWIAT…

„Czy­ste” myśle­nie ma być siłą, któ­ra zaspo­ka­ja każ­dą potrze­bę i każ­de życze­nie. W tym nie­zro­zu­mia­łym i nie­wy­obra­żal­nym dla nas świe­cie, to, co się myśli, jest nie­ja­ko „matry­cą” dla czy­nów i sytu­acji. Bowiem czy­sta myśl jest – być może – naj­istot­niej­szą rze­czy­wi­sto­ścią, zarów­no nasze­go jak i TAMTEGO ŚWIATA. To naj­więk­sza z tajem­nic bytu, któ­rej poszu­ki­wa­ły wszyst­kie reli­gie i filo­zo­fie na prze­strze­ni dzie­jów, a wyni­ki tych badań i docie­kań są bar­dzo nie­do­kład­ne i czę­sto niezrozumiałe.

Na pod­sta­wie dotych­czas posia­da­nych, bar­dzo nie­wie­lu zresz­tą i wyso­ce nie­pew­nych infor­ma­cji – nie ma tak­że moż­li­wo­ści stwier­dze­nia, gdzie TAMTEN ŚWIAT się znaj­du­je. Przy­pusz­cza się, że pomię­dzy nim a naszym świa­tem nie ist­nie­je żad­ne połączenie…

W tej sytu­acji wyda­je się nie­moż­li­we, by ludz­ka świa­do­mość mogła pojąć TAMTEN ŚWIAT. Nasza świa­do­mość jest tu bowiem zupeł­nie nie­wy­dol­na, tym bar­dziej w obec­nych, prze­sy­co­nych tech­ni­ką cza­sach. Moż­na nato­miast domnie­my­wać, iż nasza pod­świa­do­mość jest – w jakimś sen­sie – pew­na ist­nie­nia TAMTEGO ŚWIATA i – w jakiś spo­sób – z nim zwią­za­na. Jak bar­dzo wpły­wa na to nasze myśle­nie, zauwa­żal­ne sta­je się w momen­cie, gdy podej­mu­je­my się ana­li­zy róż­nych wiel­kich sys­te­mów filo­zo­ficz­nych. Pod­świa­do­me powią­za­nia z TAMTYM ŚWIATEM mogą tak­że, w pew­nym stop­niu, wpły­wać na nasze codzien­ne czyn­no­ści, a rów­no­cze­śnie pozo­sta­wać dla naszej świa­do­mo­ści zupeł­nie nieznane.

Nagro­ma­dzo­no dotąd bar­dzo mało mate­ria­łu dowo­do­we­go, któ­ry mógł­by świad­czyć, iż na TAMTYM ŚWIECIE ma miej­sce cią­głość ludz­kiej (to zna­czy naszej ziem­skiej) oso­bo­wo­ści. Moż­na więc – mówiąc bar­dzo oględ­nie – przy­pusz­czać, iż po śmier­ci, w posta­ci jak­by „wiru ener­ge­tycz­ne­go”, stop­nio­wo pogrą­ża­my się w TAMTYM ŚWIECIE, pozo­sta­wia­jąc nasz świat, w któ­rym obo­wią­zu­je czas i prze­strzeń. Być może efekt tego pro­ce­su uwa­ża­ny jest za swe­go rodza­ju nieśmiertelność.

Być może życie w TAMTYM ŚWIECIE będzie dłuż­sze, o ile sil­niej­sza jest oso­bo­wość dane­go czło­wie­ka, to zna­czy oka­zu­je się ona bar­dziej ufor­mo­wa­na. Być może dal­sze „życie” jest rów­no­cze­śnie rze­czy­wi­sto­ścią i złu­dze­niem… Wyda­je się, że TAMTEN ŚWIAT nie jest żad­nym kon­kret­nym miej­scem, gdzie prze­by­wa­ją zmar­li, któ­rzy mogli być odbie­rać nasze pozdro­wie­nia, względ­nie „pod­no­sić rękę na powi­ta­nie”. Stan po śmier­ci nale­ża­ło­by sobie raczej wyobra­zić jako ist­nie­nie w posta­ci czy­stej świa­do­mo­ści. Jest to dla nas bar­dzo trud­ne do poję­cia. Kto jed­nak chciał­by zro­zu­mieć, jak „tam” jest, może na przy­kład wyobra­zić sobie „wygląd” fali elek­tro­ma­gne­tycz­nej, któ­ra „nie­sie” pro­gram tele­wi­zji do naszych apa­ra­tów. Nato­miast ci, któ­rzy upra­wia­li przez wie­le lat medy­ta­cję, mogą bar­dziej zbli­żyć się do wyobra­że­nia tego, czym jest ist­nie­nie świa­do­mo­ści bez ciała…

Wywo­dy te zakra­wa­ją na czy­stą fan­ta­zję. Jed­nak­że jeden z wiel­kich uczo­nych XX wie­ku, szwaj­car­ski psy­cho­log Carl Gustav Jung pisał: „…Każ­dy, kto posiadł cho­ciaż­by naj­bar­dziej powierz­chow­ną zna­jo­mość psy­cho­lo­gii, wie, jak nie­zwy­kle ogra­ni­czo­na jest owa wie­dza o sobie. Racjo­na­lizm i dok­try­ner­stwo są cho­ro­ba­mi naszych cza­sów, stwa­rza­ją pozo­ry, że zna­ją wszyst­kie odpo­wie­dzi. Wie­le jesz­cze odkry­je­my takich rze­czy, któ­re zosta­ły przez nasze ogra­ni­czo­ne poglą­dy wyeli­mi­no­wa­ne jako cał­ko­wi­cie nie­moż­li­we. Poję­cia cza­su i prze­strze­ni są obo­wią­zu­ją­ce tyl­ko w pew­nym zakre­sie i z tego powo­du ist­nie­je sze­ro­ki mar­gi­nes dla mniej­szych i więk­szych odchyleń”…

I dalej: „…Ist­nie­ją pew­ne prze­słan­ki dla twier­dze­nia, że pewien przy­naj­mniej obszar psy­chi­ki nie pod­le­ga pra­wom prze­strze­ni i cza­su (…), że psy­chi­ka funk­cjo­nu­je cza­sa­mi poza cza­so­prze­strzen­ny­mi pra­wa­mi przy­czy­no­wo­ści. Wska­zu­je to, że nasze poję­cia cza­su i prze­strze­ni, a stąd tak­że i przy­czy­no­wo­ści, są nie­wy­star­cza­ją­ce. Kom­plet­ny obraz świa­ta wyma­gał­by dodat­ko­we­go wymia­ru, tyl­ko wów­czas moż­na by w jed­no­li­ty spo­sób wyra­zić sze­reg zja­wisk. (…) Musi­my sta­nąć w obli­czu fak­tu, że świat ze swym cza­sem, prze­strze­nią i przy­czy­no­wo­ścią zwią­za­ny jest z jakimś innym porząd­kiem rze­czy – leżą­cym za czy poni­żej nie­go, w któ­rym nie ma zna­cze­nia ani »tu i tam«, ani »wcze­śniej i później«”…

Wybra­na lite­ra­tu­ra w języ­ku polskim:

• Anne Ban­croft – WSPÓŁCZEŚNI MISTYCY I MĘDRCY (Wydaw­nic­two „Pusty Obłok”, War­sza­wa 1987);
• Chri­stian Cha­ba­nis – ŚMIERĆ – KRES CZY POCZĄTEK? („PAX”, War­sza­wa 1987);
• Aldo­us Hux­ley – FILOZOFIA WIECZYSTA (Wydaw­nic­two „Pusty Obłok”, War­sza­wa 1989);
• Carl Gustav Jung – PODRÓŻ NA WSCHÓD (Wydaw­nic­two „Pusty Obłok”, War­sza­wa 1989);
• Leszek Szu­man – ŻYCIE PO ŚMIERCI (Kra­jo­wa Agen­cja Wydaw­ni­cza, Gorzów 1990);
• Andrzej Tokar­czyk – TAMTEN ŚWIAT (Mło­dzie­żo­wa Agen­cja Wydaw­ni­cza, War­sza­wa 1986);
• Ian Wil­son – ŻYCIE PO ŚMIERCI (Wydaw­nic­two „Peli­kan”, War­sza­wa 1988).