Ukryte zapowiedzi Jezusa dotyczące odblokowania rozwoju człowieka

Wszystkie religie funkcjonują według pewnych praw psychologicznych, chociażby w tym sensie, że są odbierane przez pryzmat myślenia symbolicznego, nieświadomego. Z tego powodu, jeśli w ich przekazach znajdują się inne, świadome treści – a więc jakby z innego świata – to z zasady nie są widziane, a tym bardziej rozumiane. Tak było z pewnymi wskazówkami dotyczącymi mających nadejść wielkich przemian. Były one bardzo konkretne, ale hierarchowie Kościoła nie zwrócili na nie uwagi. Jest to o tyle uderzające, że odnosiły się one do tego, co miało dziać się w Polsce

Dla­cze­go jed­nak mowa tu o wska­zów­kach ukry­tych? Zawar­te one zosta­ły w publi­ka­cji wyda­nej przez zakon Zgro­ma­dze­nia Sióstr Mat­ki Bożej Miło­sier­dzia, ponad 30 lat temu i spra­wia­ją wra­że­nie wydru­ko­wa­nych reszt­ka­mi róż­nych farb (kolo­ro­wych) i naj­wy­raź­niej w śla­do­wym nakła­dzie, bo pra­wie nikt o ist­nie­niu tej książ­ki nie wie i jest ona pra­wie nie­moż­li­wa do zna­le­zie­nia. Mowa tu o Sło­wach Jezu­sa Chry­stu­sa do naro­du pol­skie­go – wyda­niu roz­sze­rzo­nym, wyróż­nia­ją­cym się zie­lo­ną okład­ką*. Mimo że treść dużej czę­ści bar­dzo dobrze pasu­je do tego, co dzie­je się obec­nie, to naj­wy­raź­niej na począt­ku lat 90. XX w. nikt takich wiel­kich zmian i świa­to­we­go cha­osu nie trak­to­wał jako cze­goś wyobra­żal­ne­go. To pierw­szy powód, jaki moż­na podej­rze­wać. Dru­gi zaś to fakt, że kon­kre­ty, doty­czą­ce np. praw roz­wo­ju ludz­ko­ści, były czymś tak odle­głym od postrze­ga­nia rze­czy­wi­sto­ści przez duchow­nych, jak dwie róż­ne galaktyki.

W efek­cie, pra­wie nikt do nie­daw­na nie wie­dział, że taki prze­kaz w ogó­le ist­niał (do nie­daw­na, bo wspo­mi­na­łem już o nim w róż­nych publi­ka­cjach). Wbrew pozo­rom, nie są to jedy­ne sło­wa Jezu­sa, jasno wska­zu­ją­ce na cięż­kie blo­ka­dy w ludziach, ujaw­nia­ją­ce się w bra­ku zgo­dy na roz­wój dzie­ci – trak­to­wa­nej jako głów­ne źró­dło zapa­ści cywi­li­za­cyj­nej. Kie­dyś już je cyto­wa­łem, ale tym razem zamiesz­czam dużo peł­niej­szą wer­sję (ze str. 173):

PRZECZYTAJ TAKŻE

Bękarty z Zaświatów

Guru z Góry

Roz­wój ducho­wy jest pra­wem waszym i waszym naj­więk­szym szczę­ściem, a jego peł­nia – celem życia. Pro­ces wzro­stu ducho­we­go moż­na porów­nać do okre­su wasze­go fizycz­ne­go roz­wo­ju i dora­sta­nia. Nie­mow­lę pije mle­ko mat­ki i ssie smo­czek. Czy brak wam tego? Czy tęsk­ni­cie za grze­chot­ką, za waszym koj­cem, za wóz­kiem? Czy żału­je­cie waszych pie­luch i kar­mie­nia was łyżecz­ką? Czyż nadal potrzeb­ne wam są kloc­ki, śli­niacz­ki i pomoc w ubie­ra­niu się? Czy dla­te­go, że to wszyst­ko sta­ło się wam nie­po­trzeb­ne, jeste­ście mniej sobą? Czy też o wie­le bar­dziej świa­do­mi jeste­ście – siebie?

Nikt was nie zmu­szał do porzu­ce­nia przy­jem­no­ści zabaw dzie­cię­cych, lepie­nia babek z pia­sku, cho­dze­nia po drze­wach, goni­twy. Czy przez to stra­ci­li­ście coś „wła­sne­go”, zosta­li­ście umniej­sze­ni? A wasze lata nauki? Ogra­ni­czo­no waszą swo­bo­dę, narzu­co­no dys­cy­pli­nę, lecz w zamian ileż otrzy­ma­li­ście. Kie­dy więc bar­dziej byli­ście sobą? Jako sze­ścio­let­nie dziec­ko, czy teraz – w trak­cie nauki? A ci, któ­rzy ukoń­czy­li wyż­sze stu­dia, ucząc się rze­tel­nie i pra­gnąc pozna­nia, czyż nie są teraz bar­dziej sobą? Hory­zon­ty ich posze­rzy­ły się i wzrósł zakres ich zain­te­re­so­wań, a nawet i przyjemności.

Czło­wiek o nie­wie­lu zain­te­re­so­wa­niach ma nie­wie­le – i pry­mi­tyw­nych – roz­ry­wek. Czło­wiek doro­sły, wykształ­co­ny i wraż­li­wy, ma nie­zli­czo­ny wybór przy­jem­no­ści: wszel­kie gałę­zie pozna­nia, sztu­ka w całej jej roz­ma­ito­ści, wymia­na myśli, pozna­nie świa­ta w całym bogac­twie przy­ro­dy i w tym wszyst­kim, czym ubo­ga­ci­li go wasi przod­ko­wie. Ma też w tym wszyst­kim i swój wkład, jeśli zechce, przede wszyst­kim zaś we współ­dzia­ła­niu ze Mną dla dobra swe­go i całej ludz­ko­ści. Nie jest to roz­ryw­ka dla dzie­ci, lecz jest praw­dzi­wym szczę­ściem dla doj­rza­łe­go czło­wie­ka. To praw­da, że są ludzie, któ­rzy nigdy nie wyra­sta­ją z zabaw i przy­jem­no­ści dziec­ka. Trze­ba opie­ko­wać się nimi do koń­ca ich życia. Ludzie odpo­wie­dzial­ni i odpo­wied­nio wykształ­ce­ni zaj­mu­ją się nimi, gdyż tacy – upo­śle­dze­ni wzglę­dem zdro­wych – wyma­ga­ją pomo­cy i sta­łej tro­ski. Żyją bez pro­ble­mów, z niczym nie wal­czą, o nic się nie trosz­czą, lecz czy kto­kol­wiek z was chciał­by zamie­nić się z nimi? I dla­cze­go nie? Prze­cież ich życie lżej­sze jest niż wasze? Nie odpo­wia­da­ją za nic, nawet za sie­bie. Wszyst­ko, co potrzeb­ne, otrzy­mu­ją, nie pra­cu­ją, nie ryzy­ku­ją niczym, nie wybie­ra­ją, nie decy­du­ją. A więc dla­cze­go nie?

Odpo­wiem wam. Dla­te­go, że roz­wój ich jest ogra­ni­czo­ny, a wasz – nie. Że oni nie odpo­wia­da­ją za sie­bie, a więc nie mają praw­dzi­wej wol­no­ści – wybo­ru decy­zji. Ponad­to oni wszyst­ko przyj­mu­ją od świa­ta, a dać świa­tu tak nie­wie­le mogą. Wy zaś może­cie świat obda­rzyć DOBREM nie­ogra­ni­cze­nie – jeśli tego zapra­gnie­cie. Ja Sam jestem gwa­ran­tem waszych nie­ogra­ni­czo­nych moż­li­wo­ści. Daję wam Moją Moc, kie­dy peł­ni­cie wolę Moją, miłu­je­cie bliź­nich waszych i słu­ży­cie im.

Dla­cze­go więc, dzie­ci moje, krę­pu­je­cie swój wzrost ducho­wy? Dla­cze­go nie pra­gnie­cie nauki, pozna­nia praw wasze­go praw­dzi­we­go roz­wo­ju? Dla­cze­go poprze­sta­je­cie na życiu ludzi upo­śle­dzo­nych, ogra­ni­czo­nych, uwa­run­ko­wa­nych przez oto­cze­nie, oby­cza­je, prze­są­dy, opi­nie waszych śro­do­wisk, dąże­nia i cele innych ludzi, któ­re nie będą waszy­mi, jeśli ich przy­jąć nie zechce­cie? Dla­cze­go zado­wa­la­cie się byle czym, gdy kła­dę przed wami moż­li­wo­ści nie­ogra­ni­czo­ne? Odpo­wiedz­cie Mi, dzie­ci, dla­cze­go tak mało pragniecie?

Przed­ostat­nie zda­nie tego cyta­tu jasno stwier­dza, że dro­gi wyj­ścia z ciem­no­ty są przez ludzi odrzu­ca­ne, a całe prze­sła­nie mówi, że jest to pro­blem zasad­ni­czy… Trud­no oczy­wi­ście było ocze­ki­wać, że kler zwró­ci uwa­gę na odnie­sie­nie do świa­do­mo­ści (któ­re w tym tek­ście jest wyar­ty­ku­ło­wa­ne wprost). Może­my to więc trak­to­wać bar­dziej jako pyta­nie reto­rycz­ne, zwłasz­cza jeśli wie­my, że przy­ję­cie dróg roz­wo­ju doko­na się poprzez poko­na­nie opo­ru ludzi w dro­dze bar­dziej wymu­sze­nia niż pod wpły­wem argu­men­ta­cji. Wie­my zresz­tą, że zapaść psy­chicz­na dzie­ci i ogra­ni­cze­nie ich hory­zon­tów są nie­pod­wa­żal­ne, a pomi­mo tego (np. ten­den­cji samo­bój­czych) nie­mal nikt nie chce żad­nej zasad­ni­czej zmia­ny. Nie ma zain­te­re­so­wa­nia źró­dła­mi tej zapa­ści – co naj­wy­żej poszu­ku­je się wymó­wek. Obo­jęt­no­ści na tra­ge­dię dzie­ci (i na plan pomo­cy) nie da się wytłu­ma­czyć ina­czej, jak głę­bo­kim pora­że­niem świa­do­mo­ści. Nie podej­mu­je się nawet prób jakiejś kon­struk­tyw­nej reakcji.

W innym prze­ka­zie zawar­tym w tej samej zapo­mnia­nej książ­ce mamy też oględ­ną wzmian­kę o tym, że przy­go­to­wa­ne zosta­ły roz­wią­za­nia, któ­re zosta­ną ludziom wska­za­ne w odpo­wied­nim momen­cie. Nie napi­sa­no, jakie dokład­nie, ale moż­na przy­pusz­czać, że będą mia­ły one coś wspól­ne­go z tym, co w prze­sko­kach histo­rycz­nych z zasa­dy prze­pro­wa­dza­ło ludz­kość na wyż­szy poziom. Zna­mien­ne, że we wszyst­kich dużych prze­sko­kach wra­ca­no do roz­wi­nię­te­go przez Sokra­te­sa naucza­nia samo­dziel­ne­go, kry­tycz­ne­go myśle­nia, toż­sa­me­go z roz­wi­ja­niem świadomości.

Taki też cha­rak­ter ma suge­stia zawar­ta w innym prze­ka­zie przy­pi­sy­wa­nym temu same­mu auto­ro­wi – w Trze­cim Testa­men­cie, któ­rą (część Isto­ta ludz­ka, rozdz. 54, ustęp 35) moż­na zin­ter­pre­to­wać wła­śnie jako zapo­wiedź takie­go powro­tu do grec­kie­go dorobku:

Co się sta­nie, gdy ludzie uświa­do­mią sobie, że bez­gra­nicz­na miłość do świa­ta i uwiel­bie­nie dla rze­czy ziem­skich dopro­wa­dzi­ły ich do bole­sne­go upad­ku? Wte­dy spró­bu­ją odna­leźć utra­co­ną dro­gę, poszu­ka­ją zasad i praw, od któ­rych ode­szli, i w tych poszu­ki­wa­niach powsta­ną dok­try­ny, wyzna­czo­ne zosta­ną regu­ły oraz poja­wią się filo­zo­fie, poglą­dy i teorie.

W sumie, prze­ka­zy te mówi­ły, że zapaść cywi­li­za­cji będzie mieć źró­dła (a widzi­my już, że ma) w upad­ku czło­wie­ka, czy­li wła­śnie w tym, co zro­bio­no dzie­ciom. W takiej sytu­acji trud­no nie dojść do wnio­sku, iż tema­tem następ­nej fazy prze­mian (wycho­dze­nia z pułap­ki i budo­wy zdrow­sze­go świa­ta) będzie wła­śnie powyż­sze zro­zu­mie­nie roz­wo­ju czło­wie­ka. Jest to obec­nie praw­dą natra­fia­ją­cą na nie­zli­czo­ne barie­ry w umy­słach ludzi, bo postę­pu­ją­cy regres two­rzy czło­wie­ka zdo­mi­no­wa­ne­go przez nie­świa­do­mość, któ­ry zawsze będzie się bro­nił przed roz­wo­jem w jakim­kol­wiek sen­sie. Reflek­sja nad nim wyma­ga bowiem wej­rze­nia w sie­bie, dla nie­go bole­sne­go i bar­dzo trud­ne­go. Nara­ża go bowiem na ewo­lu­cyj­ną nowość – kon­flikt wewnętrz­ny, rela­ty­wi­zu­je też jego zanu­rze­nie w przyj­mo­wa­nych z zewnątrz wzor­cach myśle­nia. Coś takie­go uru­cha­mia bar­dzo sil­ne mecha­ni­zmy obronne.

Co do samych roz­wią­zań, czy­li owych filo­zo­fii, poglą­dów i teo­rii na temat roz­wo­ju czło­wie­ka, to w podob­nych prze­ka­zach było też bar­dzo wie­le wzmia­nek o naucza­niu i nauczy­cie­lach, W tej kwe­stii przy­to­czę tyl­ko jed­ną, któ­ra naj­bar­dziej zapa­dła mi w pamięć. Kil­ka­dzie­siąt lat temu, w Trze­cim Testa­men­cie ta sama postać jed­no­znacz­nie wyja­śni­ła, do cze­go wiel­ka misja odbu­do­wy świa­ta się spro­wa­dzi (w czę­ści XIII Prze­mia­na, kon­se­kra­cja świa­ta i stwo­rze­nia, w roz­dzia­le 57 Zwrot i zmia­na na wszyst­kich obsza­rach):

Obie­ca­łem wam przy­sła­nie Duchów o wiel­kim Świe­tle, któ­re zamiesz­ka­ją mię­dzy wami. One tyl­ko cze­ka­ją na moment, aby się do Zie­mi zbli­żyć, inkar­no­wać i wypeł­nić wiel­ką misję odbu­do­wy. Wów­czas, gdy te ducho­we isto­ty zamiesz­ka­ją na świe­cie – cze­go będzie­cie musie­li je nauczać? Zapraw­dę powia­dam wam, nicze­go! Gdyż one przyj­dą, aby nauczać.

Wyglą­da więc na to, że ludzi cze­ka zbu­rze­nie wie­lu wyobra­żeń o samych sobie.

* Sło­wa Jezu­sa Chry­stu­sa do naro­du pol­skie­go (w latach 1968–1992), wyda­ne przez Apo­stol­stwo Miło­sier­dzia Boże­go, Warszawa