Lapsus linguae

Kamil postanowił ponownie zasnąć, ale sen miał widocznie inne plany, gdyż się nie pojawiał. Przypomniały mu się swoje zabiegi sprzed lat, gdy miał problemy z zaśnięciem. A kiedy ich nie miał? Był to czas jego intensywnego interesowania się swoim wnętrzem, kiedy nawiązał znajomość z podświadomością, dla ułatwienia kontaktów chrzcząc ją imieniem »Roger«

Trak­to­wał ją jak bra­ta i tak z nią roz­ma­wiał: – Roger­ku – mówił – wyświadcz mi przy­słu­gę i spo­wo­duj, żebym zasnął! Dla­cze­go pro­sił pod­świa­do­mość? Ponie­waż wie­rzył, że zarzą­dza ona cia­łem i nie tyl­ko nim – ma bowiem pod kon­tro­lą rów­nież pamięć. To ozna­cza­ło, że wszyst­ko, co mówił, robił czy myślał, wpa­da­ło do ban­ku pamię­ci, jak do lochu. To ona, pod­świa­do­mość, pod­su­wa­ła mu, gdzie się podzia­ły na przy­kład klu­czy­ki do auta.

Pomi­mo proś­by, jed­nak nie zasnął. Widocz­nie nie był wystar­cza­ją­co prze­ko­ny­wa­ją­cy, ponie­waż, aby Roger w ogó­le miał ocho­tę wziąć się do pra­cy, musiał być zain­te­re­so­wa­ny. W oso­bi­stej trój­cy świę­tej Kami­la poza nim samym, świa­do­mo­ścią, była jesz­cze obec­na nad­świa­do­mość, ina­czej mówiąc wszech­e­ner­gia, nazy­wa­na w reli­giach Bogiem.

PRZECZYTAJ TAKŻE

ΣΟΦΙΑ Sofia – zapomniana bogini wczesnego chrześcijaństwa

Czy warto było

Kamil uwa­żał sie­bie za czło­wie­ka śred­niej mia­ry, ale ze szcze­gól­ny­mi uzdol­nie­nia­mi. Był rów­nież ambit­ny, ale nie zanad­to, kochał książ­ki, cze­go nauczy­ła go mama. W zasa­dzie był­by samo­ukiem, gdy­by nie bab­cia. To ona pod­ję­ła się wyja­śnia­nia mu świa­ta, wszyst­kie­go, cze­go nie rozumiał.

Mówi­ła po swo­je­mu i tak dwu­znacz­nie, że nigdy nie wie­dział, czy żar­tu­je, czy mówi serio. Ale dzię­ki niej zro­zu­miał, że choć książ­ki zawie­ra­ją kłam­stwa, to są one jed­nak praw­dziw­sze od rze­czy­wi­sto­ści. Bab­cia mia­ła ory­gi­nal­ny i spe­cy­ficz­ny spo­sób poro­zu­mie­wa­nia się, nigdy póź­niej z czymś takim się nie zetknął. Jej meto­da pole­ga­ła na tym, że gdy Kamil pró­bo­wał o coś pytać, otrzy­my­wał odpo­wiedź, któ­ra, wyda­wa­ło się, nie mia­ła żad­ne­go związ­ku z pyta­niem. W koń­cu jed­nak oka­zy­wa­ło się, że była to odpo­wiedź, i co wię­cej, jedy­na właściwa!

Kamil pod­niósł wzrok. Na ścia­nie wisia­ły trzy por­tre­ty, Mamy, Taty i jego wła­sny. Tato na por­tre­cie był suro­wy, aku­rat taki, jakim był dla Kami­la. Mama ślicz­na i mło­da. Por­tret Kami­la poka­zy­wał mło­de­go męż­czy­znę o wydat­nych kościach policz­ko­wych, wyso­kim czo­le i nie­ustę­pli­wym wzro­ku, z twa­rzą wyra­zi­stą i bez­kom­pro­mi­so­wą, jak­że róż­ną od praw­dzi­wej, peł­nej wąt­pli­wo­ści i wahań.

Kamil w nauce orłem nie był i zda­wał sobie z tego spra­wę, co nale­ża­ło mu zapi­sać na plus. Stu­dio­wał krót­ko, ponie­waż wcią­gnę­ła go i wyssa­ła, nim wyplu­ła, karie­ra arty­sty estra­do­we­go. Pra­przy­czy­ną nagłe­go zakoń­cze­nia stu­diów nie były – broń Panie Boże – bra­ki w inte­li­gen­cji, a raczej przy­pa­dek, ów wład­ca ludz­kich losów. Otóż na egza­mi­nie docent obce­so­wo doma­ga­ją­cy się od Kami­la bliż­szych infor­ma­cji na temat róż­ni­czek i całek, napo­tkał żywy opór, ponie­waż mło­dzie­niec z dobre­go przed­wo­jen­ne­go domu odmó­wił roz­mo­wy na wsty­dli­we tema­ty, myśląc, że egza­mi­nu­ją­cy wypy­tu­je go o cho­ro­by wene­rycz­ne. I tak chło­pak zna­lazł się na bru­ku, wywa­lo­ny ze studiów.

Tak było skut­kiem zaist­nie­nia przy­czy­ny, znaj­du­ją­cej się poza polem oddzia­ły­wa­nia Kami­la, a spra­wa była nie­ba­nal­na i nad wyraz skom­pli­ko­wa­na. Podob­nie zresz­tą jak kraj uro­dze­nia – Pol­ska, nazwa­na śmiesz­nie, a wyszło tra­gicz­nie – Ludo­wą. Otóż mama Kami­la, zna­jąc nie­fra­so­bli­wy sto­su­nek syna do nauki oraz oso­bli­we pra­wa, jakim pod­da­ne zosta­ło spo­łe­czeń­stwo, zanim jesz­cze zechciał on pod­jąć stu­dia, posta­no­wi­ła zapi­sać się do związ­ku rze­mieśl­ni­cze­go. Ponie­waż wte­dy Kamil mógł otrzy­mać dodat­ko­we punk­ty przy rekru­ta­cji na stu­dia, ina­czej nie­osią­gal­ne. Pocho­dził bowiem z nie­bu­dzą­cej zaufa­nia, o sym­pa­tii nie mówiąc, kla­sy spo­łecz­nej zwa­nej inte­li­gen­cją pracującą.

Krót­ko mówiąc, mama pod­ję­ła pew­ne dzia­ła­nia i uda­ło się jej nawią­zać kon­takt z wice­pre­ze­sem związ­ku rze­mieśl­ni­cze­go bran­ży skó­rza­nej, panem Wacła­wem, któ­ry obie­cał wpi­sać ją na listę człon­ków zrze­sze­nia. Ale czas mijał i pan Wacław się nie odzy­wał. Gdy więc mama Kami­la spo­strze­gła go przy­pad­ko­wo w skle­pie, ucie­szo­na spo­tka­niem, okre­śli­ła swo­je ocze­ki­wa­nia, mówiąc gło­śno ponad gło­wa­mi innych kupu­ją­cych: – Dro­gi panie Wacła­wie! Kie­dy pan w koń­cu wcią­gnie mnie na członka?

Pana Wacła­wa zamu­ro­wa­ło. Z wol­na i w mil­cze­niu począł się wyco­fy­wać, mija­jąc uśmiech­nię­te twa­rze klien­tów skle­pu, aż znik­nął za zało­mem muru, a za nim spło­nio­na mama Kami­la, któ­ra nie­świa­do­mie dostar­czy­ła oby­wa­te­lom kra­ju o zdzi­wa­cza­łym uni­wer­sy­tec­kim reżi­mie pięk­ny przy­kład lap­sus lin­gu­ae.

dPN

andrzej.​szmilichowski@​gmail.​com