Przemiany jako czas wielkich manipulacji

Wkraczamy w najbardziej dynamiczną fazę przemian na naszej planecie. Widzimy, że jest to okres podważania wielu prawd, ale też czas iluzji. Ludzie boją się wszystkiego, co jest naprawdę nowe, a strach powoduje, że uciekają w psychozy. Nie są przy tym w stanie odróżnić kłamstw od prawdy, stąd w Internecie zalew sfabrykowanych filmów, newsów, które nie odpowiadają rzeczywistości. Pojawiło się zjawisko takie, jak zakochiwanie się człowieka (całkiem dosłownie) w sztucznej inteligencji. Stan potwornego zagubienia psychologicznego tworzy podatność na manipulacje

Na tym zagu­bie­niu szyb­ko zaczną żero­wać fał­szy­wi pro­ro­cy ducho­wi. Wkrót­ce zaczną być oni widocz­ni. Jed­nak są też mani­pu­la­to­rzy rze­czy­wi­sto­ścią w jej szer­szym wymia­rze, jak np. pre­zy­dent Trump. Wie­lu, w tym dzien­ni­ka­rzom, wyda­je się, że jest on sza­leń­cem mio­ta­ją­cym się, gdy jego impe­rium zaczy­na chwiać się w posa­dach. Jed­nak do oso­bli­we­go zja­wi­ska, jakie on nie­wąt­pli­wie sobą repre­zen­tu­je, moż­na też podejść ina­czej – wte­dy ujrzy­my wię­cej niż się zwy­kle opisuje.

Jeśli bowiem mamy sytu­ację, w któ­rej zacho­wa­nie jakiejś oso­by zda­je się być peł­ne sprzecz­no­ści, nie­lo­gicz­ne (bo niby dla­cze­go w inte­re­sie USA mia­ło­by być demon­to­wa­nie NATO?), to trze­ba na to spoj­rzeć tro­chę ina­czej. Przed cha­osem infor­ma­cyj­nym naj­le­piej ustrzec się w ten spo­sób, że gdy nie mamy spój­ne­go obra­zu, nale­ży odrzu­cić sło­wa wypo­wia­da­ne na kon­fe­ren­cjach pra­so­wych oraz emo­cjo­nal­ne tre­ści, a sku­pić się na dzia­ła­niach. Ana­li­zu­je się wte­dy skut­ki, bio­rąc je za punkt odnie­sie­nia i pod­sta­wę do okre­śle­nia, co jest praw­dzi­wym celem danej osoby.

PRZECZYTAJ TAKŻE

Nie odchodzimy. Wracamy!

Guru z góry bis

W przy­pad­ku Trum­pa mamy bowiem wyraź­ną dycho­to­mię – w tym sen­sie, że to, co on mówi, jest wzię­te ze świa­ta bajek. Na ryn­ki finan­so­we to już w ogó­le nie oddzia­łu­je. Gdy zaś sku­pi­my się na real­nych dzia­ła­niach, zoba­czy­my, iż wbrew otocz­ce ilu­zji, są one bar­dzo kon­se­kwent­ne, tyle że czę­sto prze­ciw­ne do tez wygła­sza­nych na kon­fe­ren­cjach pra­so­wych. Jest to prze­jaw dąże­nia do destruk­cji. Nie da się ina­czej wytłu­ma­czyć wcze­śniej­szych naci­sków pre­zy­den­ta, by ska­so­wać pomoc żyw­no­ścio­wą i zdro­wot­ną dla bied­nych Ame­ry­ka­nów, jed­no­cze­śnie obni­ża­jąc podat­ki boga­tym, albo by lan­so­wać kryp­to­wa­lu­ty, pod­czas gdy ame­ry­kań­ski sys­tem finan­so­wy już i tak tra­ci wia­ry­god­ność. Jeśli uwzględ­ni­my pró­by wpro­wa­dza­nia woj­ska do nie­któ­rych miast i ade­kwat­ne wytycz­ne dla dowód­ców, to uka­zu­je nam się nie czło­wiek czy­nią­cy Ame­ry­kę na powrót wiel­ką, tyl­ko ktoś, kto przy­spie­sza samo­znisz­cze­nie kraju.

Nie cho­dzi mi tu jed­nak o to, by pre­zy­den­ta ata­ko­wać, ale by na jego przy­kła­dzie poka­zać pewien mecha­nizm mani­pu­la­cji. Opo­wiast­ki o mitycz­nej wiel­ko­ści (koja­rzą­ce się z arche­ty­po­wą histo­rią o fenik­sie, któ­ry spa­la się w ogniu, a po tym powsta­je z popio­łów pięk­niej­szy niż kie­dy­kol­wiek) są adre­so­wa­ne do prze­cięt­nych ludzi w USA i na ogrom­ną więk­szość z nich – przy­naj­mniej tych, któ­rzy Trum­pa wybra­li – wciąż jed­nak dzia­ła­ją. A przy­naj­mniej dzia­ła­ły, gdy pisa­łem te sło­wa pod koniec stycznia…

To jest podob­ny mecha­nizm, jak ten zna­ny nam z reklam. Ludzie nie dla­te­go decy­du­ją się na kupo­wa­nie cze­ko­la­dy X, bo z jakie­goś powo­du uzna­ją, iż jest lep­sza – i twór­cy spo­tu rekla­mo­we­go o tym wie­dzą, nie pró­bu­jąc sto­so­wać takich argu­men­tów. Kon­su­men­ci kupu­ją, bo do ich pod­świa­do­mo­ści docie­ra np., że ta cze­ko­la­da zawie­ra mle­ko, albo ule­ga­ją uśmie­cho­wi i uro­ko­wi aktor­ki gra­ją­cej w rekla­mie. Inny­mi sło­wy, dzia­ła to dla­te­go, iż prze­cięt­ny czło­wiek funk­cjo­nu­je na bazie języ­ka sym­bo­licz­ne­go, będą­ce­go tak­że pod­sta­wą ide­olo­gii. Te lan­so­wa­ne przez Trum­pa pozo­sta­ją sku­tecz­ne odno­śnie do jego elek­to­ra­tu, ze wzglę­du na to, co się w ogó­le dzie­je z psy­chi­ką ludźi w dobie regre­su. Opi­sy­wa­łem już wcze­śniej to, iż mają oni kon­takt z rze­czy­wi­sto­ścią nie­mal wyłącz­nie poprzez takie sym­bo­licz­ne, selek­tyw­ne sys­te­my. O tym, jak jest to groź­ne, naj­le­piej świad­czy wła­śnie fakt, że moż­na sku­tecz­nie zde­mon­to­wać cały kraj i to w bły­ska­wicz­nym tempie.

O podat­no­ści na takie mani­pu­la­cje u ludzi decy­du­je też brak ele­men­tar­nej wie­dzy o świe­cie. Na ogół tego nie doce­nia­my, ale dane dzia­ła­nia zawsze odno­si­my do innych kra­jów lub do histo­rii – tyl­ko dzię­ki temu wie­my, że coś może pro­wa­dzić np. do upad­ku. Tym­cza­sem Ame­ry­ka­nie nie są naucza­ni w szko­łach ani geo­gra­fii (z wyjąt­kiem może szkół pry­wat­nych), ani histo­rii świa­ta, nie mają nawet przed­mio­tów ści­słych w naszym rozu­mie­niu tego sło­wa. Wie­lu dzie­wię­cio­lat­ków nie tyl­ko nie potra­fi czy­tać i pisać, ale nawet nie roz­róż­nia nomi­na­łów pie­nię­dzy, nie jest w sta­nie odczy­tać godzi­ny z kla­sycz­ne­go zega­ra itp. W grun­cie rze­czy takie pro­ce­sy zawsze bio­rą się z ludzi – dla­te­go tak groź­na jest śle­po­ta rodzi­ców na roz­wój dzie­ci w tym świecie.