Nietoperze na granicy światów

Bedąc weteranem Nieznanego Świata, którego pierwszy artykuł (Stephen Hawking o UFO i innych niewyjaśnionych zjawiskach) ukazał się na łamach miesięcznika w numerze 3. w 1995 r., i który w maju 1994 r. w Dzienniku Bałtyckim opublikował obszerny wywiad z ówczesnym red. naczelnym NŚ Markiem Rymuszko, co stało się początkiem naszej kilkudziesięcioletniej przyjaźni, miałem napisać kilka słów z okazji jubileuszu Czasopisma. Miałem – ale do tego nie doszło; nie z opieszałości czy lenistwa

W koń­cu kwiet­nia 2025 r. dopa­dła mnie sep­sa. Na kil­ka mie­się­cy zosta­łem wyłą­czo­ny z jakiej­kol­wiek dzia­łal­no­ści. Przez cały kwar­tał leczo­ny byłem w szpi­ta­lu Uni­wer­sy­tec­kie­go Cen­trum Medy­cy­ny Mor­skiej i Tro­pi­kal­nej w Gdy­ni. Leka­rze (zna­ko­mi­ty zespół kie­ro­wa­ny przez prof. Mar­ci­na Ren­ke) dłu­go nie byli pew­ni, czy uda im się mnie ura­to­wać. Raz było lepiej, raz gorzej. Już po wszyst­kim, powie­dzia­no mi, że mój orga­nizm oka­zał się bar­dzo wytrzy­ma­ły i – oprócz pozy­tyw­nej reak­cji na roz­bu­do­wa­ną kura­cję anty­bio­ty­ko­wą oraz na 22 sesje w komo­rze hiper­ba­rycz­nej – wła­śnie to zade­cy­do­wa­ło, że jed­nak żyję.

Na styku życia i śmierci

Sep­sa zaczę­ła się od tego, że… nad­le­cia­ły nie­zli­czo­ne nie­to­pe­rze. Tak mi się przy­naj­mniej wyda­wa­ło. Jako halu­cy­na­cja – wiel­kim sta­dem nagle zaczę­ły ota­czać moją gło­wę, nie mogłem się od nich opę­dzić. W szpi­ta­lu zwi­dy jesz­cze bar­dziej się nasi­li­ły. Przez wie­le dni nie wie­dzia­łem ani gdzie jestem, ani co się ze mną dzieje.

PRZECZYTAJ TAKŻE

ΣΟΦΙΑ Sofia – zapomniana bogini wczesnego chrześcijaństwa

Czy warto było

Zna­la­złem się w kra­inie, gdzie jasność dnia gra­ni­czy­ła z głę­bo­ką ciem­no­ścią. Mię­dzy tymi dwo­ma obsza­ra­mi wio­dła wąska pro­sta ścież­ka, któ­rą się poru­sza­łem. Idąc nią, za wszel­ką cenę sta­ra­łem się utrzy­mać rów­no­wa­gę, żeby się nie potknąć i nie prze­wró­cić na ciem­ną stro­nę. Przed ocza­mi poja­wia­ły się obra­zy z bez mała 50 moich dale­kich podró­ży w róż­ne zakąt­ki świa­ta. Prze­su­wa­ły się one przede mną jako trwa­ją­cy wie­le dni i nocy film. Wszyst­ko widzia­łem nie­zwy­kle wyraź­nie, co było o tyle dziw­ne, że wie­le z tych eska­pad wyda­rzy­ło się 20–30 lat temu. Teraz powra­ca­ły do mnie w naj­mniej­szych deta­lach, nawet takich, o któ­rych daw­no już zapo­mnia­łem. Przed cho­ro­bą byłem je w sta­nie odtwo­rzyć jedy­nie według wła­snych notatek.

Wie­dzia­łem, że zna­la­złem się na gra­ni­cy życia i śmier­ci. Pozo­sta­jąc w mali­gnie, zda­wa­łem sobie z tego spra­wę. Nie widzia­łem ani świa­tła, ani tune­lu, o któ­rych tyle razy czy­ta­łem. Była tyl­ko wątła ście­ży­na, niczym lina prze­cią­gnię­ta nad prze­pa­ścią. Nie mia­łem poję­cia, co będzie dalej, jak to się skoń­czy. Umie­ra­nie nie było przy­jem­ne, nie było osu­wa­niem się w mięk­ką nicość, o czym wie­lo­krot­nie sły­sza­łem. Czu­łem dotkli­wy ból we wszyst­kich czę­ściach cia­ła, któ­ry ani przez chwi­lę nie ustę­po­wał. Sep­sa nie próż­no­wa­ła. Być może wła­śnie on – ból – nie pozwo­lił mi osta­tecz­nie pogrą­żyć się w wiecz­nym śnie, by odejść.

Inte­re­su­ją­ca, a jed­no­cze­śnie prze­ra­ża­ją­ca, była ciem­ność po lewej stro­nie ścież­ki. Ciem­ność nie­prze­nik­nio­na, gęsta niczym jakaś ciecz. Poja­wia­ły się tam róż­ne posta­cie o twa­rzach (maskach?) wyma­lo­wa­nych na czar­no i czer­wo­no. To nie byli ludzie. To były róż­ne stwo­ry, wyko­nu­ją­ce taniec pełen póz, zachę­ca­ją­cych mnie do porzu­ce­nia gra­nicz­nej ścież­ki, któ­rej się trzy­ma­łem. Jak­by gesta­mi mówi­ły: chodź do nas, tu na cie­bie cze­ka­my, nie pożałujesz.

Co to były na posta­cie? Praw­do­po­dob­nie tzw. Gniew­ne Bóstwa, któ­re według Tybe­tań­skiej Księ­gi Umar­łych w licz­bie 58 mają zamiesz­ki­wać prze­strzeń, jaką prze­mie­rza się zaraz po śmier­ci. Mogły to być tak­że ema­na­cje bogi­ni Kali czy Maha­ka­li – wska­zy­wa­ły na to rysy ich twa­rzy i ich bar­wy. A może któ­reś z Ośmiu Cza­row­nic albo bóstwa z rodzi­ny Heru­ka (zain­te­re­so­wa­nych odsy­łam do Tybe­tań­skiej Księ­gi Umar­łych w prze­kła­dzie Ire­ne­usza Kani, Ofi­cy­na Lite­rac­ka, Kra­ków 2004).