Mouni Sadhu – tajemniczy mistyk z… Polski

Okultysta, tarocista, jogin, teozof i autor książek o tematyce ezoterycznej. Jedna z najbardziej tajemniczych postaci australijskiego okultyzmu. Człowiek znany głównie pod literackim pseudonimem, o nieznanym życiorysie i tożsamości. Naprawdę zaś był polskim emigrantem, a koleje jego losu były niezwykłe

W poło­wie XX w. na przed­mie­ściach Mel­bo­ur­ne w Austra­lii zamiesz­kał samot­ny star­szy dżen­tel­men, któ­ry orga­ni­zo­wał spo­tka­nia towa­rzy­skie dla osób zain­te­re­so­wa­nych ezo­te­ry­ką i filo­zo­fią indyj­ską. Zało­żył gru­pę Aru­na­cha­la, któ­rej nazwa nawią­zy­wa­ła do świę­tej góry w Indiach. To wła­śnie w jej pobli­żu znaj­du­je się aszram, stwo­rzo­ny przez uczniów wiel­kie­go indyj­skie­go guru Sri Rama­na Maha­ri­shie­go.

– W naszej gru­pie nie ma ofi­cjal­ne­go człon­ko­stwa, opłat ani skła­dek. Nie podej­mu­je­my żad­nych prób „nawra­ca­nia”. Nie ma tu też przy­wódz­twa. Każ­dy uczest­nik może popro­wa­dzić spo­tka­nie, jeśli ma na to ocho­tę. Na każ­dym spo­tka­niu jest obec­ny zna­ny autor, okul­ty­sta, podróż­nik i wiel­bi­ciel Maha­ri­shie­go, któ­ry odpo­wia­da na zada­wa­ne mu pyta­nia – takie anon­se moż­na było prze­czy­tać w latach 50. i 60. ub.w. w austra­lij­skiej pra­sie na temat Gru­py Aru­na­cha­la, któ­rej człon­ko­wie pozna­wa­li sekre­ty wschod­nich prak­tyk duchowych.

PRZECZYTAJ TAKŻE

Nie-święte kamienie. O diabłach w kamieniach i biesach na głazach

Kosmici, różdżkarze i bezpieka

Orga­ni­za­to­ra tych spo­tkań zwa­no Mouni Sadhu, co w san­skry­cie zna­czy mil­czą­cy mnich lub mil­czą­cy świę­ty. To był jego pseu­do­nim, pod któ­rym wyda­wał pisa­ne po angiel­sku książ­ki na temat taro­ta, okul­ty­zmu, medy­ta­cji i kon­cen­tra­cji. Naj­waż­niej­szą z nich jest In Days of Gre­at Peace – At the Feet of Sri Rama­na Maha­ri­shi: Dia­ry Leaves from India, czy­li pamięt­nik z poby­tu auto­ra w Indiach, gdzie prze­żył prze­mia­nę duchową.

Nikt ze zna­jo­mych nie znał jego praw­dzi­we­go nazwi­ska ani nawet naro­do­wo­ści. Nie­któ­rzy sądzi­li, że jest Hin­du­sem. Inni podej­rze­wa­li, że może pocho­dzić z Euro­py Wschod­niej, na co wska­zy­wa­ła­by jego dosko­na­ła zna­jo­mość języ­ka rosyj­skie­go. Ucznio­wie uwa­ża­li go za wiel­kie­go bia­łe­go maga, jed­ne­go z tych, któ­rzy jako pierw­si sze­rzy­li indyj­ską myśl filo­zo­ficz­ną w świe­cie Zacho­du. Naj­waż­niej­szym ćwi­cze­niem, jakie­go uczył, było samo­ba­da­nie, czy­li umie­jęt­ność sku­pia­nia uwa­gi na wewnętrz­nej świa­do­mo­ści swe­go ja. Aby je wła­ści­wie wyko­nać, trze­ba wcze­śniej oczy­ścić umysł ze wszyst­kich myśli.

Umarł i ożył

Raz w roku Mouni Sadhu na parę tygo­dni wyjeż­dżał z Mel­bo­ur­ne do Syd­ney, gdzie wygła­szał wykła­dy w Towa­rzy­stwie Teo­zo­ficz­nym¹, wró­żył z kart i spo­ty­kał się ze zna­jo­my­mi. W tych wyjaz­dach czę­sto towa­rzy­szy­ły mu róż­ne mło­de kobie­ty. Jed­ną z nich była miesz­ka­ją­ca w Austra­lii cze­ska nauczy­ciel­ka jogi Vera Run­dus. Przy całym swo­im zain­te­re­so­wa­niu okul­ty­zmem Mouni Sadhu do koń­ca życia pozo­stał prak­ty­ku­ją­cym kato­li­kiem. Pisał listy do ame­ry­kań­skie­go mni­cha tra­pi­sty Tho­ma­sa Mer­to­na, auto­ra ksią­żek z dzie­dzi­ny ducho­wo­ści. Chciał budo­wać mosty pomię­dzy tra­dy­cją chrze­ści­jań­ską i hin­du­ską. Twier­dził, że jego indyj­ski mistrz, Rama­na Maha­ri­shi, nie zale­cał nawra­ca­nia się z jed­nej reli­gii na dru­gą, lecz postu­lo­wał przej­ście od igno­ran­cji do mądrości.