Nie-święte kamienie. O diabłach w kamieniach i biesach na głazach

Przemierzając malownicze szlaki naszego kraju, możemy natrafić na różne kamienie, głazy narzutowe, wychodnie skalne, ostańce. Z wieloma z nich są związane mroczne legendy, a niektóre nadal pilnie strzegą swoich sekretów. Pamięć o nich przetrwała kolejne pokolenia, dzięki czemu są one elementem wzbogacającym naszą rodzimą kulturę, a dla pasjonatów folkloru, badaczy lokalnych wierzeń czy radiestetów stanowią interesujący i intrygujący materiał

Miej­sca, w któ­rych się znaj­du­ją takie kamie­nie, cie­szą się zazwy­czaj ponu­rą sła­wą, stąd oko­licz­ni miesz­kań­cy sta­ra­ją trzy­mać się od nich z dale­ka. Część posia­da jakieś cha­rak­te­ry­stycz­ne zna­ki przy­pi­sy­wa­ne mocom dia­bel­skim. W koń­cu wszyst­ko, co wyda­je się nie­na­tu­ral­ne, oso­bli­we albo z jakichś powo­dów nie pasu­je do oto­cze­nia, nie­rzad­ko zysku­je demo­nicz­ną łatkę.

Z wie­lu rela­cji wyni­ka, iż w pobli­żu tych kamie­ni ludzie tra­cą orien­ta­cję cza­so­prze­strzen­ną, cza­sem doświad­cza­ją wizji, ilu­zji czy uro­jeń, a urzą­dze­nia elek­tro­nicz­ne znaj­du­ją­ce się w ich zasię­gu odma­wia­ją współ­pra­cy. Tak­że bate­rie, choć nała­do­wa­ne, w jed­nym momen­cie tra­cą swo­ją moc. Ano­ma­lie te wzię­li na celow­nik spe­cja­li­ści od zja­wisk para­nor­mal­nych. Co cie­ka­we, nie tyl­ko oni, bo jeśli dać wia­rę roz­ma­itym donie­sie­niom, kamie­nie te w dziw­ny spo­sób wabią przy­by­szy z odle­głych galak­tyk. Gło­sów o tym, że w miej­scach tych widy­wa­no poza­ziem­skie stat­ki kosmicz­ne, dziw­ne świa­tła, wca­le nie bra­ku­je. Czy jest to zatem tyl­ko zwy­kły zbieg oko­licz­no­ści? Tym bar­dziej że do nie­któ­rych zagad­ko­wych gła­zów nadal jest trud­no dotrzeć z uwa­gi na ich poło­że­nie, nie­rzad­ko głę­bo­ko w lasach czy na bagnach. Ale od cze­go kosmicz­na tech­no­lo­gia? Wie­le z nich, choć wzmian­ku­ją o nich dzie­więt­na­sto­wiecz­ne opi­sy, prze­pa­dło na prze­strze­ni cza­su bez wie­ści, część zosta­ła celo­wo zniszczona.

PRZECZYTAJ TAKŻE

Mouni Sadhu – tajemniczy mistyk z… Polski

Kosmici, różdżkarze i bezpieka

Z jakichś przy­czyn dia­bel­skie kamie­nie szcze­gól­nie upodo­ba­ły sobie teren War­mii, Mazur oraz Kaszub. Z więk­szo­ścią z nich wią­żą się lokal­ne legen­dy i regio­nal­ne zabo­bo­ny. Na wymie­nio­nych obsza­rach czę­sto spo­ty­ka­my gła­zy narzu­to­we spo­rych roz­mia­rów. Jed­nak zanim tam osia­dły, musia­ły odbyć dale­ką wędrów­kę. Jak wie­my, kamie­nie same z sie­bie raczej się nie prze­miesz­cza­ją, ale potra­fią wyko­rzy­stać nada­rza­ją­cą się oka­zję – w tym wypad­ku był to skan­dy­naw­ski lądo­lód. Wszyst­ko to dzia­ła na wyobraź­nię, a przy oka­zji uzmy­sła­wia wiel­ką siłę spraw­czą Mat­ki Natu­ry. Obec­nie ten histo­rycz­ny fakt przyj­mu­je­my z akcep­ta­cją i chłod­nym umy­słem, ale dla naszych przod­ków, nie mają­cych poję­cia o ist­nie­niu owe­go lądo­lo­du, nie było to oczy­wi­ste. Dla­te­go nie­któ­rzy widzie­li w tym inge­ren­cję mocy pie­kiel­nych. Może jest to zatem jed­no ze źró­deł nie­sa­mo­wi­tych podań o tych nie­zwy­kłych kamie­niach? W koń­cu to raczej tyl­ko dia­bły para­ły­by się tego typu podej­rza­nym zaję­ciem, roz­rzu­ca­jąc kamie­nie, gdzie popad­nie, żeby w jakiś spo­sób uprzy­krzyć ludziom życie. Anio­ły w tym cza­sie mia­ły zapew­ne bar­dziej poży­tecz­ne spra­wy do załatwienia.