Głupie (?) pomysły

Przychodzi maj, człowiekowi się w głowie przewraca od nadmiaru wiosennych wrażeń i bodźców. Rozgląda się wokół, dostrzega, czego dotychczas nie widział, a na dodatek chciałby uniknąć wszelkich niepokojących myśli albo odłożyć je gdzieś na bok, żeby nie przeszkadzały, nie zatruwały radości życia.

Szu­ka­my więc jakichś symp­to­mów moż­li­wo­ści napra­wy świa­ta i takie­go spo­so­bu funk­cjo­no­wa­nia w codzien­no­ści, żeby jak naj­mniej zaj­mo­wać się rze­cza­mi, któ­re uzna­je­my za dia­bła war­te lub nie­wy­god­ne dla nasze­go jeste­stwa. Pra­gnie­my to życie obła­ska­wić i je sobie uła­twić. Stąd przy­cho­dzą do gło­wy dziw­ne sko­ja­rze­nia, a tak­że pomy­sły, któ­re przy­nio­sły­by radość udrę­czo­nym życiem duszom i satys­fak­cję ze zmia­ny świa­ta, jaka by pod ich wpły­wem nastąpiła.

Nie zawsze, a raczej rzad­ko albo wca­le, takie fan­ta­zje są łatwe w reali­za­cji z racji pew­nych ist­nie­ją­cych od zara­nia praw, nie pod­le­ga­ją­cych żad­nym refor­mom. Krót­ko mówiąc – nie­re­al­nych, jak więk­szość marzeń.

PRZECZYTAJ TAKŻE

ΣΟΦΙΑ Sofia – zapomniana bogini wczesnego chrześcijaństwa

Czy warto było

Kie­dy wybie­ram się na dłuż­szą pere­gry­na­cję pocią­giem lub, mat­ko kocha­na, samo­lo­tem, cie­sząc się z tych dwu­ty­go­dnio­wych, albo jak Bóg i port­fel pozwo­li – trzy­ty­go­dnio­wych waka­cji, już na samym począt­ku podró­ży jestem zde­gu­sto­wa­ny, kie­dy uświa­do­mię sobie, że prze­cież z powro­tem cze­ka mnie taka sama, dłu­ga, nie­wy­god­na dro­ga. Nie dość na tym. Taki mam już cha­rak­ter – wiem, że przy­naj­mniej poło­wę rado­ści z wywcza­sów zabi­je mi myśle­nie o powro­cie. Zaś sam powrót, trwa­ją­cy kil­ka godzin zale­d­wie, zabi­je dru­gą poło­wę. I teraz zamiast kon­tem­plo­wać i cudow­nie wspo­mi­nać minio­ne chwi­le odpo­czyn­ku, będę truł sobie gło­wę samą jaz­dą czy też lotem, a zaraz potem myśla­mi, co muszę po dotar­ciu do domu natych­miast zrobić.

Tak więc tu nasu­wa się pyta­nie: czy nie uda­ło­by się tak tej mojej podró­ży upro­ścić, żeby to, co nie­mi­łe, dokucz­li­we zre­ali­zo­wać naj­pierw, by potem zająć się już tyl­ko samą przy­jem­no­ścią? Żeby tak, na przy­kład, móc odbyć od razu na począt­ku podróż w obie stro­ny i mieć od razu z gło­wy nie­przy­jem­ność podró­żo­wa­nia. Było­by to na pew­no chwi­lo­wo nie­do­god­ne oraz męczą­ce, ale za to, nie­ja­ko na deser, pozo­sta­ła­by wyłącz­nie radość z uczest­nic­twa w urlo­po­wej balan­dze. Odbęb­nić podróż w obie stro­ny i myśleć tyl­ko o urlopie…

Cho­ciaż nie musi to być nawet wiel­ka wypra­wa. Kie­dy w plu­chę idę do auto­bu­su, żeby poje­chać do Mia­stecz­ka – też bym chęt­nie naj­pierw odbył podróż w obie stro­ny, a potem już korzy­stał wyłącz­nie z uro­ków tej nie­du­żej eska­pa­dy. W Mia­stecz­ku wszak też może na mnie cze­kać coś miłe­go. Więc żeby tyl­ko ta podróż w dru­gą stro­nę nie zakłó­ca­ła moje­go samopoczucia.

A kto mówi, że to real­ne? Rzad­ko któ­re marze­nia są real­ne, a poza tym ostrze­ga­łem w tytu­le, iż to głu­pie pomysły.

Albo na przy­kład niech­by dwa razy po sobie była zima, zwłasz­cza jej koń­ce i począt­ki, obfi­tu­ją­ce w plu­chę, sło­tę, desz­cze czy inne nie­przy­jem­no­ści. Żeby oddać, co nale­ży mat­ce natu­rze, bo w cią­gu roku wycho­dzi, że tak ma być. Ale niech to będzie od razu, a potem dwa razy lato i same przy­jem­no­ści z nie­go wyni­ka­ją­ce. Czyż nie było­by pięk­nie? Zamiast się dener­wo­wać, że ono się koń­czy, odbęb­nić dwie zimy naraz i roz­ko­szo­wać się podwój­nym latem.

Wiem, wiem, ono też się skoń­czy, a potem będzie zno­wu podwój­na zima, ale rza­dziej więc czło­wiek nabie­rze wię­cej siły po dubel­to­wym lecie. Ale co? Wio­sną poma­rzyć nie można?

Jedy­ne, co uda­je mi się osią­gnąć w spo­sób cał­kiem natu­ral­ny, to zje­dze­nie śnia­da­nia w spo­ko­ju i wła­ści­wym nastro­ju. Z regu­ły powi­nie­nem spo­żyć je o ósmej. To taka dobra śnia­da­nio­wa godzi­na. Kie­dy jed­nak sobie pomy­ślę, że zaraz potem muszę nakar­mić psy, zamieść po nich bała­gan, jaki zro­bi­ły w nocy, ścią­ga­jąc ze sto­łu, co tyl­ko się dało, a na koniec roz­pa­lić w pie­cu – to po chwi­li zasta­no­wie­nia wolę to wszyst­ko zro­bić przed­tem, żeby nie poga­nia­ny niczym i przez niko­go w spo­ko­ju roz­ko­szo­wać się jajecz­ni­cą sma­żo­ną na maseł­ku, czosn­ku i cebuli.

I tak robię. Miło i w spo­ko­ju jem śnia­da­nie, nie dener­wu­jąc się, że mam na gło­wie coś do zro­bie­nia. Kom­fort. Tyle że o jede­na­stej. Korzyść z tego jest podwój­na: żołą­dek nie dosta­je wrzo­dów – to raz, a dwa – wcho­dzę w die­tę 16-godzin­ną, co jest zdro­we dla organizmu.

Faj­ne, nie?