Krzepkim staruszkom ku uwadze

Koszmarnie bezsenna noc z harcami demonów. Smutne to, ale w bezsenności nie ma krztyny romantyzmu ani tajemnicy. Inżynieria biopsychiczna, nie ma się co rozczulać. Moje emocje, jak wiele emocji, są tandetne, i tyle z tego mam. Jednak po takiej nocy pozostaje zmęczenie oraz wk**w na siebie, że ich (demonów) w czas nie przepędziłem.

Zba­wie­nie. Kie­dyś w to wie­rzy­łem… I gdzie wylą­do­wa­łem, gdzie się zna­la­złem? Nie wiem, zatem jak mam wie­dzieć, dokąd iść, kie­dy nie wiem, gdzie jestem? Coś się musi ruszyć, zawsze się jakoś rusza. Jeśli idzie o życie, to naj­trud­niej prze­żyć naj­bliż­sze pięć minut, gdyż to, co się wte­dy wymy­śla, jest wszyst­kim, tyl­ko nie tymi minu­ta­mi. Wyni­ka z tego, jak mówią w Bar­to­dzie­jach, że naj­waż­niej­sze to, co sobie czło­wiek dopu­ści do głowy.

Mam sil­ne prze­czu­cie, że śmierć nicze­go nie wyja­śnia. Będzie przej­ściem gdzie indziej, bez zapi­su w gło­wie (?) o tym co było, bez pamię­ta­nia. Do cze­go mia­ła­by słu­żyć pamięć, bez­u­ży­tecz­na tam, gdzie czas nie istnieje?

PRZECZYTAJ TAKŻE

Nie odchodzimy. Wracamy!

Guru z góry bis

Oso­bo­wość. Kom­plet­ny non­sens i bzdu­ra, co wiem z autop­sji. Oso­bo­wość oraz jej cen­trum jest środ­kiem nicze­go, ponie­waż nie ma ona hie­rar­chii. To są jedy­nie cechy, o któ­rych mówi się błęd­nie, że są cecha­mi cha­rak­te­ru. Oso­bo­wość to nie­rząd i zmę­cze­nie, to repu­bli­ka­nie i demo­kra­ci razem wzię­ci, to leń, pijus, łaj­dak, roz­pust­nik, to pra­cuś z nie­wiel­ką iskier­ką talen­tu lite­rac­kie­go. Wszyst­ko to wzię­te do kupy, grzęź­nie w coraz więk­szej nie­mo­cy, a nie ma komu oddać władzy.

Coraz czę­ściej i bar­dziej wyda­ję się sobie zlep­kiem róż­nych face­tów, a jed­no­cze­śnie tego cze­goś anar­chią. Jeden bała­ga­ni, a dru­gi sprzą­ta, bo narzy­ga­ne. Wyjąt­ko­wo nie­słusz­na dusz­ność, kie­dy dusisz się samym sobą.

Dusza. Dusza? O mój ty Boże! To tyl­ko nazwa na coś, co nie jest coś. Może być, ale nie musi. Tu raczej cho­dzi o jakieś gwa­ran­cje, o zado­wo­le­nie z życia na przy­kład, bo o bez­pie­czeń­stwie czy szczę­ściu nie ma co mówić. Szczę­ście? O mój ty boże!

Ocze­ki­wa­nie. Co zna­czy ocze­ki­wa­nie? Nic nie zna­czy. Ocze­ki­wa­nie ma nie­wie­le wspól­ne­go z przed­mio­tem ocze­ki­wa­nia, jest nume­rem, jed­nost­ką trwa­nia (ocze­ki­wa­nia). Cze­ka­łem całe życie, żeby… Owszem tak też moż­na, tyl­ko po co? To wszak tyl­ko kolej­ny spo­sób na coś.

Odcho­dze­nie. Nie­po­strze­że­nie (?) odsze­dłem od nor­mal­ne­go, jak się powszech­nie uwa­ża, ist­nie­nia. Nie odczu­wam już potrze­by obo­wią­zu­ją­cej pale­ty wzru­szeń. Żalu, krzyw­dy czy depre­sji, że ten dzień, że to pięć minut, nie róż­ni się od innych dni i minut. Sło­wem, że jestem sam.

Tak, jestem sam, ale to wyłącz­nie moje wła­sne dzie­ło, wynik cało­ży­cio­wych wysił­ków, żeby tak wła­śnie było. A zatem żad­nych roz­cza­ro­wań, żad­nej samot­ni­czej pychy, żad­ne­go oby­czaj­ne­go wzru­sze­nia i obaw, że cięż­kie cza­sy nade­szły. Trwam trwa­niem rów­no­wa­gi zasy­py­wa­ne­go oko­pu i dobrze mi z tym.

dPN

andrzej.​szmilichowski@​gmail.​com