Tempus fugit

Zaniosłem zegar do naprawy. Kłamię. Nigdy nie chodził, więc się u mnie nie zepsuł, żeby go naprawiać. Taki dostałem w podarunku, z zastrzeżeniem, że jest niechodzący. Niby po co mi zepsuty zegar, ale wziąłem, bo był stary, dosłownie wiekowy, a wszystko, co stare, wymaga przynajmniej szacunku. Pomyślałem sobie, że kiedyś oddam go do zegarmistrza, żeby ocenił, czy da się mechanizm ożywić i czy może ma jakąś wartość zabytkową. Lata mijały, czasu wciąż brakowało (wiadomo – zepsuty zegar) i wisiał tak sobie w przedpokoju, ustawiony na pięć minut przed dwunastą, dodając domowi sznytu i smaku. Przed samymi świętami, wieszając choinkowe lampki i dekoracje, które co roku pysznią się właśnie obok niego, zauważyłem, że jakoś tak smutno spogląda, a wskazówka jakby się posunęła i wskazywała teraz dwunastą za trzy minuty.

Jeśli ktoś przez 35 lat tkwi w atmos­fe­rze Nie­zna­ne­go Świa­ta, dostrze­gać może, zaiste, róż­ne rze­czy, któ­rych w rze­czy­wi­sto­ści nie ma, lub takie, któ­re umy­ka­ją uwa­dze innym. Wyglą­da­ło na to, że się o te dwie minu­ty posu­nął. Jak­by chciał oznaj­mić, że drze­mie w nim jesz­cze życie, że dusza nie umar­ła i gdy­by tyl­ko dać mu szan­sę… Nie wie­dzia­łem, jak to ode­brać, na wszel­ki więc wypa­dek zdją­łem i owi­ną­łem ście­recz­ką waha­dło, zegar zapa­ko­wa­łem w szy­kow­ny kar­ton i zabez­pie­czy­łem folią z bąbel­ka­mi. Przy­sto­so­waw­szy go do podró­ży, poje­cha­łem do Fale­ni­cy, do zegar­mi­strza, któ­re­go nie mogła się nachwa­lić moja zna­jo­ma. Liczy­łem na pomoc fachow­ca w oży­wie­niu zega­ra i na łaska­wość moje­go mil­czą­ce­go przy­ja­cie­la, gdy już będzie na chodzie.

Kie­dy te wszyst­kie czyn­no­ści wyko­ny­wa­łem, wyobra­ża­łem sobie moją dro­gę do Fale­ni­cy, roz­pa­try­wa­łem prze­siad­ki i środ­ki loko­mo­cji, któ­ry­mi będę musiał jechać, prze­wi­dy­wa­łem roz­ma­ite nie­do­god­no­ści i prze­szko­dy mogą­ce czy­hać na cze­ka­ją­cej mnie drodze.

PRZECZYTAJ TAKŻE

Stodoła i smoła

O wibracjach, strzygach i demonach

Do zegar­mi­strza dotar­łem po dwóch godzi­nach i odda­łem mu do rąk zegar, pro­sząc, by zro­bił, co może, bo żal patrzeć, jak cza­so­mierz stoi w miej­scu i żal nie sły­szeć, jak wybi­ja godziny.

Po wyj­ściu na uli­cę roz­my­śla­łem nad moją wędrów­ką. Jak­by dopie­ro co, przed chwi­lą nie­mal, zasta­na­wia­łem się, jak tu dotrę. Teraz – pro­szę bar­dzo – sto­ję na zewnątrz gale­rii, w któ­rej mie­ścił się punkt napra­wy zega­rów i mogę wra­cać do domu. I dumam nad tym, jaka będzie ta powrot­na dro­ga i widzę sie­bie, jak wysia­dam z auto­bu­su i idę tę parę­set metrów do domu. I za dwie godzi­ny, to, o czym teraz myślę, co przed sobą odtwa­rzam, będzie już poza sfe­rą domy­słów, a sta­nie się nie­ubła­ga­nym faktem.

Macie tak cza­sa­mi? Od rana szy­ku­je­cie się na syl­we­stro­wą zaba­wę, zasta­na­wia­cie się, w jaki gar­ni­tur się przy­oblec lub jaki zro­bić sobie kolor wło­sów i paznok­ci, po czym po paru godzi­nach, tyl­ko dla­te­go nie zauwa­ża­cie, że to wszyst­ko minę­ło i macie to już poza sobą w sfe­rze doświad­czeń, a nie wyobra­żeń, bo jeste­ście w weso­łym, poza­ba­wo­wym nastroju.

A tu już po balu. Nie cze­ka­cie na nie­go z nie­cier­pli­wo­ścią i w rado­snym roze­dr­ga­niu, peł­ni ocze­ki­wań, bo odszedł już on do kra­iny wspo­mnień, zmie­nił czas na prze­szły, nie­od­wra­cal­ny, strach powie­dzieć: skończony.

A w pierw­sze dni nowe­go roku przyj­dzie czas na nowe wyzwa­nia, nowe pro­jek­ty, któ­re powsta­ną w naszej wyobraź­ni, będą krok po kro­ku się roz­wi­ja­ły, aż napęcz­nie­ją, wybuch­ną doj­rza­ło­ścią i speł­nie­niem, chwi­lę potrwa­ją w peł­nym roz­kwi­cie, po czym bez­pow­rot­nie odej­dą do kra­iny wspomnień.

I teraz szyb­ko, szyb­ko, zna­leźć trze­ba jakiś kolej­ny, następ­ny cel, będzie­my go sobie wyobra­żać, pie­ścić jego moż­li­wo­ści reali­za­cyj­ne, zasta­na­wiać się nad szan­sa­mi jego urzeczywistnienia.

Cza­sa­mi tych pla­nów brak, wte­dy dni bez nich, te zwy­czaj­ne, też prze­mi­ja­ją, tyle że wie­le z nich ginie w bez­brzeż­nej niepamięci.

I tak patrząc na mój ode­bra­ny od zegar­mi­strza, tyka­ją­cy już zegar, wybi­ja­ją­cy godzi­ny pięk­nym aksa­mit­nym bang-bang, zasta­na­wiam się, czy życie to jest to, co już prze­ży­li­śmy i zacho­wu­je­my w sobie, czy to, co jest jesz­cze przed nami, co sobie wyobra­ża­my i reali­zu­je­my dzień po dniu?

A może i jed­no, i drugie?