Utalentowane mruczki

Bada­cze prze­te­sto­wa­li koty, odtwa­rza­jąc nagra­nia ludz­kich gło­sów wyma­wia­ją­cych imio­na mrucz­ków; następ­nie odtwa­rza­li te same nagra­nia, usta­wia­jąc gło­śnik w innym miej­scu. Wynik testu? Koty wyda­wa­ły się zdzi­wio­ne, gdy zna­jo­my głos nie dobie­gał z prze­strze­ni, w któ­rej wcze­śniej go umiej­sca­wia­ły, kie­ru­jąc się tym, co docie­ra­ło do ich uszu

Wie­dza, że coś nadal ist­nie­je, nawet jeśli pozo­sta­je poza zasię­giem wzro­ku, nazy­wa­na jest w psy­cho­lo­gii trwa­ło­ścią obiek­tu. Poję­cie to odgry­wa zna­czą­cą rolę w teo­rii roz­wo­ju poznaw­cze­go stwo­rzo­nej przez Jeana Pia­ge­ta. Psy­cho­log ten zasu­ge­ro­wał, że na eta­pie roz­wo­ju sen­so­mo­to­rycz­ne­go dziec­ka, któ­ry trwa od uro­dze­nia do oko­ło dru­gie­go roku życia, malu­chy rozu­mie­ją ota­cza­ją­cą je rze­czy­wi­stość poprzez takie zdol­no­ści jak: dotyk, wzrok, słuch, smak czy ruch. W tym okre­sie nie mają one poję­cia, że świat ist­nie­je oddziel­nie od ich punk­tu widze­nia oraz doświad­cze­nia. Aby zro­zu­mieć, że przed­mio­ty ist­nie­ją nadal, nawet gdy są nie­wi­docz­ne, nie­mow­lę­ta muszą naj­pierw roz­wi­nąć men­tal­ne wyobra­że­nie dane­go przed­mio­tu (lub osoby).

Ludz­kie nie­mow­lę­ta zaczy­na­ją roz­wi­jać trwa­łość obiek­tu zazwy­czaj, gdy mają oko­ło 8 mie­się­cy, a zdol­ność ta sta­je się bar­dziej wyra­fi­no­wa­na, gdy osią­ga­ją od 10 do 12 mie­się­cy. Na tym eta­pie zaczy­na­ją zda­wać sobie spra­wę, że ich rodzi­ce i opie­ku­no­wie nie zni­ka­ją tyl­ko dla­te­go, że nie moż­na ich zobaczyć.

A jak wygląda ta kwestia u kotów, naszych domowych pupili?

Głów­ny autor badań Saho Taka­gi, dok­to­rant na Uni­wer­sy­te­cie Kio­to w Japo­nii, odkrył, że kie­dy koty sły­szą gło­sy swo­ich wła­ści­cie­li, spo­dzie­wa­ją się, że ujrzą ich twa­rze. W innych bada­niach czwo­ro­no­gi udo­wod­ni­ły, że potra­fią odróż­nić zna­jo­me ludz­kie gło­sy od takich, któ­re są im obce. Tak więc nale­ży uznać za pew­nik, że koty men­tal­nie mapu­ją loka­li­za­cję prze­by­wa­ją­cych w domu osób na pod­sta­wie emi­to­wa­nych przez nie dźwię­ków. A – jak zazna­cza­ją naukow­cy – taka zdol­ność, umoż­li­wia­ją­ca two­rze­nie men­tal­ne­go obra­zu zewnętrz­ne­go świa­ta, sta­no­wi waż­ną cechę zło­żo­ne­go myślenia.

Miło­śni­ków kotów ten nauko­wy news na pew­no nie zasko­czy, ponie­waż każ­de­go dnia prze­ko­nu­ją się, że ich pupi­le czu­ją i myślą. O wie­le bar­dziej inte­re­su­ją­cą kwe­stią jest to, czym koty zdo­ła­ją nas jesz­cze zaskoczyć?

/woch/