Od baranka po zajączka

Mówi zając do baranka, jaka piękna ta pisanka. Wtem z jajeczka wyszła kurka, nastroszyła swoje piórka. Biega, głośno krzyczy, że Wesołych Świąt Wam życzy – to tekst popularnej świątecznej rymowanki. Dystyngowany majestatyczny baranek jest odwiecznym symbolem Zmartwychwstania Pańskiego. Towarzyszy mu płochliwy, zwinny szarak, bardziej kojarzony z płodnością, czy nawet z rozwiązłością. Dlaczego zwierzęta te stały się częścią tradycji tych Świąt? I jakie w tym wszystkim ma znaczenie fakt, że Jezus żył w kraju pasterskim?

Otóż ogrom­ne. Z Ewan­ge­lii św. Jana dowia­du­je­my się, że Zba­wi­ciel okre­ślił się mia­nem dobre­go paste­rza, a dobry pasterz odda­je życie za swo­je sta­do. Już ponad dwa tysią­ce lat wstecz paster­stwo sta­no­wi­ło inte­gral­ną część życia ludzi Bli­skim Wscho­dzie, a w związ­ku z tym w spo­sób natu­ral­ny wplo­tło się w treść Pisma Świętego.

Jesz­cze na dłu­go przed usta­no­wie­niem świę­ta Pas­chy koczow­ni­cze ple­mio­na Izra­ela prak­ty­ko­wa­ły rytu­al­ne zabi­ja­nie zwie­rząt, co naj­praw­do­po­dob­niej wyni­ka­ło z ich paster­skiej oby­cza­jo­wo­ści. Wraz z upły­wem cza­su Żydzi zaczę­li skła­dać swo­je­mu bogu ofia­ry z baran­ków, co zosta­nie dopre­cy­zo­wa­ne i ure­gu­lo­wa­ne w Biblii. Paster­stwo było zatem punk­tem odnie­sie­nia dla wie­lu norm spo­łecz­nych. I cho­ciaż od tych wyda­rzeń upły­nął szmat cza­su, nadal posłu­gu­je­my się sym­bo­lem baran­ka, a ta tra­dy­cja jest nie­prze­rwa­nie żywa. Jed­nak jest ona czymś znacz­nie szer­szym niż prze­jaw ludo­wej obrzę­do­wo­ści. Stoi za nią osa­dze­nie paster­stwa w głę­bi teo­lo­gicz­nej misty­ki, zako­twi­cze­nie wyznaw­ców nauki Chry­stu­sa w ducho­wym wymia­rze jego ofiary.

PRZECZYTAJ TAKŻE

Nie-święte kamienie. O diabłach w kamieniach i biesach na głazach

Mouni Sadhu – tajemniczy mistyk z… Polski

War­to zwró­cić uwa­gę na fakt, że dla paste­rzy z Pusty­ni Judz­kiej czy dla tych znad Jor­da­nu łatwiej było pojąć nowe prze­sła­nie, jakie miał dla nich Jezus. Wyko­rzy­sta­ne w przy­po­wie­ściach obra­zy dobre­go paste­rza, owczar­ni, pastwi­ska, wil­ka czy zło­dzie­ja, były ich codzien­no­ścią. Co cie­ka­we, dla nas współ­cze­snych, może z wyjąt­kiem góra­li wypa­sa­ją­cych owce na halach, te paster­skie odnie­sie­nia nie zawsze są aż tak oczy­wi­ste. Jedy­nie prze­sła­nie miło­ści pozo­sta­ło uniwersalne.