Sanctus Vratislavia

Każdy zapewne słyszał o czakramie wawelskim, tymczasem także Wrocław ma swój czakram, świętą wyspę Ostrów Tumski oraz rozsiane po całym Starym Mieście świątynie położone w punktach koncentracji energii Ziemi i Kosmosu

Sto­li­ca Dol­ne­go Ślą­ska przy­cią­ga ludzi od naj­daw­niej­szych cza­sów. Miesz­ka­li w tych oko­li­cach przed­sta­wi­cie­le kul­tu­ry łużyc­kiej, a póź­niej ple­mio­na cel­tyc­kie, ger­mań­skie, aż wresz­cie sło­wiań­skie. W roku 1000 zało­żo­no tu biskup­stwo. Gród znaj­do­wał się od koń­ca X w. pod pano­wa­niem Pia­stów aż do 1327 r., kie­dy to ksią­żę Hen­ryk VI Dobry zło­żył hołd kró­lo­wi cze­skie­mu Jano­wi Luk­sem­bur­skie­mu, uzna­jąc zwierzch­nic­two dyna­stii Luk­sem­bur­gów. Pra­wa miej­skie uzy­skał Wro­cław w I poł. XIII w. W XIV w. był już jed­nym z więk­szych sku­pisk lud­no­ści w tej czę­ści Euro­py. Waż­ny czyn­nik roz­wo­ju sta­no­wił han­del. W mie­ście powsta­wa­ły licz­ne kościo­ły i budyn­ki uży­tecz­no­ści publicz­nej. Mimo że Wro­cław został zrów­na­ny z zie­mią w cza­sie II woj­ny świa­to­wej (ponad 70% zabu­do­wy), ma licz­ne zabytki.

Święta wyspa

Za wyjąt­ko­we miej­sce we Wro­cła­wiu uzna­je się poło­żo­ny wśród zako­li Odry Ostrów Tum­ski. Choć od lat 20. XIX w. nie jest już wyspą, warun­ki natu­ral­ne zapew­nia­ją mu nadal sil­ną kon­cen­tra­cję ener­gii kosmicz­nej. Nic dziw­ne­go, że na tym obsza­rze swo­je cen­tra kul­tu zlo­ka­li­zo­wa­li Cel­to­wie, a póź­niej Ślę­ża­nie. Z moich badań wyni­ka, iż była to świę­ta wyspa ple­mion cel­tyc­kich, a w wie­kach VIII‑X prze­strzeń sakral­na Ślę­żan. Od 1315 r. jest wyspą biskupią.

PRZECZYTAJ TAKŻE

Od baranka po zajączka

Tajemnice Domu na Nabrzeżu

Od zawsze doce­nia­no walo­ry geo­man­tycz­ne tego miej­sca. Nie­gdyś przy wej­ściu na Most Tum­ski zdej­mo­wa­no nakry­cie gło­wy na znak respek­tu dla jego świę­to­ści. Sil­ne pozy­tyw­ne wibra­cje kosmicz­ne spra­wia­ją, że może­my mówić śmia­ło o cza­kra­mie wro­cław­skim. Nie­któ­rzy nazy­wa­ją go, ze wzglę­du na ukie­run­ko­wa­ne oddzia­ły­wa­nie, cza­kra­mem świa­do­mo­ści. Jego bar­wa to kolor nie­bie­ski. Oso­by wta­jem­ni­czo­ne przy­cho­dzą pod kate­drę albo pod kościół św. Mar­ci­na, aby się wewnętrz­nie doła­do­wać i pomedytować.

Pośród obiek­tów w tej czę­ści mia­sta wyróż­nia się impo­nu­ją­ca gotyc­ka kate­dra św. Jana Chrzci­cie­la, wznie­sio­na w XIII-XIV w. W 1512 r. mia­ła 16 kaplic i 58 ołta­rzy. W cza­sach pogań­skich ist­nia­ło tu sło­wiań­skie miej­sce kul­tu, a w XI w. świą­ty­nia w sty­lu romań­skim. Wyko­pa­li­ska z lat 1996–1997 wyka­za­ły, że w X w., rzą­dzą­cy wów­czas na Ślą­sku Cze­si zbu­do­wa­li pierw­szy we Wro­cła­wiu muro­wa­ny kościół. Pod koniec II woj­ny świa­to­wej świą­ty­nia zosta­ła nie­mal cał­ko­wi­cie znisz­czo­na. Oca­la­ły jedy­nie baro­ko­we kapli­ce i wypo­sa­że­nie wywie­zio­ne przed oblę­że­niem mia­sta, któ­re powró­ci­ło do kate­dry po woj­nie. Odbu­do­wa­no ją w latach 50. XX w., wie­le ele­men­tów rekon­stru­owa­no. Pra­ce zakoń­czo­no w 1970 r.

We wnę­trzu wyróż­nia się XVI-wiecz­ny tryp­tyk Zaśnię­cie NMP oraz mister­nie rzeź­bio­ne drew­nia­ne stal­le z XVII w. Arcy­dzie­łem sztu­ki baro­ko­wej jest kapli­ca św. Elż­bie­ty z lat 1680–1700. W XV w. ukoń­czo­no dwie wie­że kościo­ła, któ­re połą­czo­no tzw. Most­kiem Cza­row­nic. Do cen­nych zabyt­ków nale­ży romań­ski tzw. por­tal ołbiń­ski wmu­ro­wa­ny w połu­dnio­wą ścia­nę świą­ty­ni oraz rene­san­so­wa ambo­na. Uwa­gę zwra­ca­ją straż­ni­cy przy wej­ściu przy głów­nym por­ta­lu kate­dry. Umiesz­cza­nie rzeźb bestii mia­ło uchro­nić obiekt od złych mocy. Pła­sko­rzeź­ba na drzwiach wej­ścio­wych przed­sta­wia obli­cze zie­lo­ne­go czło­wie­ka – twarz z bro­dą utwo­rzo­ną przez liście jest sym­bo­lem pogań­skim, per­so­ni­fi­ku­ją­cym siły przyrody.