UFO według Carla G. Junga

Relacje dotyczące UFO od samego początku interesowały mnie jako możliwe symboliczne pogłoski, toteż począwszy od 1947 r. gromadziłem na ich temat wszelkie publikacje, jakie tylko wpadły mi w ręce. Wydawało mi się mianowicie, że w szczególny sposób koincydują one z symbolem mandali, o którym pisałem w 1927 r. – postulował Carl G. Jung

Kryzys

W 1957 r. Carl Gustav Jung opu­bli­ko­wał jed­ną ze swo­ich ostat­nich przed śmier­cią (w 1961 r.) ksią­żek. Jej tema­tem był tytu­ło­wy Nowo­cze­sny mit. O rze­czach widy­wa­nych na nie­bie. Dzie­sięć lat wcze­śniej w Sta­nach Zjed­no­czo­nych roz­po­czę­ła się kolej­na, współ­cze­sna fala licz­nych obser­wa­cji nie­zi­den­ty­fi­ko­wa­nych obiek­tów lata­ją­cych – zaini­cjo­wał ją pilot Ken­neth Arnold 24 czerw­ca 1947 r. Mie­siąc póź­niej, w lip­cu 1947 r., zaszło pamięt­ne wyda­rze­nie w Roswell w sta­nie Nowy Mek­syk – do dziś trwa­ją dys­ku­sje nad nim – czy była to kata­stro­fa balo­nu testo­wa­ne­go przez woj­sko (w ramach taj­ne­go, szpie­gow­skie­go Pro­jek­tu Mogul), czy też roz­bi­cie się kosmicz­ne­go stat­ku Obcych. Moment jest bar­dzo istot­ny – w świe­cie nie­ba­wem podzie­lo­nym żela­zną kur­ty­ną, mię­dzy sys­te­ma­mi tota­li­tar­nym i demo­kra­tycz­nym roz­po­czy­na­ła się już zim­na woj­na. Lęk przed sta­li­now­ską Rosją, sze­rzej, przed sys­te­mem komu­ni­stycz­nym i moż­li­wym nukle­ar­nym kon­flik­tem mię­dzy daw­ny­mi sojusz­ni­ka­mi z okre­su II woj­ny świa­to­wej, to poli­tycz­ne i emo­cjo­nal­ne tło towa­rzy­szą­ce tym i podob­nym nie­zwy­kłym incy­den­tom. Dla Car­la G. Jun­ga, śle­dzą­ce­go od lat histo­rycz­ne i poli­tycz­ne wyda­rze­nia oraz towa­rzy­szą­ce im indy­wi­du­al­ne i spo­łecz­ne, wywo­ła­ne przez donie­sie­nia medial­ne emo­cje, był to dobry powód, by je przed­sta­wić w per­spek­ty­wie nauko­wej, w zaini­cjo­wa­nej przez nie­go psy­cho­lo­gii ana­li­tycz­nej, a tak­że reli­gio­znaw­czej – mitycz­nej i religijnej.

Kry­zys moral­ny, poli­tycz­ny oraz świa­to­po­glą­do­wy wywo­ła­ny zarów­no przez pierw­szą, jak i dru­gą woj­nę świa­to­wą, zbrod­nie tota­li­ta­ry­zmów, był dla Jun­ga świa­dec­twem zała­ma­nia się opty­mi­stycz­nych, pro­gre­syw­nych wizji roz­wo­ju cywi­li­za­cji, a tak­że czło­wie­czeń­stwa. Zalew tre­ścia­mi nie­świa­do­my­mi jed­no­stek i spo­łe­czeństw powo­do­wa­ły licz­ne lęki (szcze­gól­nie strach przed bom­bą ato­mo­wą i zagła­dą), regre­sje, infla­cje, zatru­cia, zgo­ła epi­de­mie psy­chicz­ne. Były to sytu­acje, wobec któ­rych Jung nie pozo­sta­wał bier­ny, a jako psy­chia­tra czę­sto się na ich temat wypo­wia­dał. Sta­wiał dia­gno­zy, suge­ro­wał tera­pie, ape­lo­wał do ludzi rozum­nych, odważ­nych, otwar­tych na psy­cho­lo­gicz­ną inter­pre­ta­cję – w swo­ich Wspo­mnie­niach, snach, myślach (1961) pisał: Psy­cho­lo­gia jest dzi­siaj potrzeb­na, i to z życio­wych waż­nych powo­dów. Współ­cze­sny czło­wiek sta­je osłu­pia­ły, ogłu­pia­ły i bez­rad­ny wobec zja­wi­ska naro­do­we­go socja­li­zmu i bol­sze­wi­zmu głów­nie dla­te­go, że nic nie wie o sobie samym albo że zna­ny mu jest jedy­nie poło­wicz­ny, znie­kształ­co­ny obraz sie­bie. Gdy­by­śmy osią­gnę­li samo­po­zna­nie, nie doszło­by do takiej sytu­acji. Sta­je przed nami strasz­li­wy pro­blem zła (…). Ów poło­wicz­nie znie­kształ­co­ny obraz same­go sie­bie jest dla Jun­ga owo­cem kry­zy­su reli­gij­ne­go chrze­ści­jań­stwa, nie­roz­wi­ja­nia już mitu, któ­ry nada­je życiu sens, a któ­re­go onie­mie­nie pro­wa­dzi do bole­sne­go roz­sz­cze­pie­nia duszy współ­cze­sne­go czło­wie­ka. Dra­mat ten, jeden ze zna­ków zła, ana­li­zo­wa­ny przez Jun­ga (waż­ne i poświę­co­ne tej pro­ble­ma­ty­ce ese­je opu­bli­ko­wa­ne zosta­ły rów­nież w tomie Prze­łom cywi­li­za­cji; to w nim znaj­du­je­my Nowo­cze­sny mit…) ujaw­nia swe ufo­lo­gicz­ne i psy­cho­lo­gicz­ne obli­cze w kolej­nym frag­men­cie Spo­tkań… Psy­cho­log zauwa­żył bowiem: O ile obraz Boga, z psy­cho­lo­gicz­ne­go punk­tu widze­nia, jest uwi­docz­nie­niem dna duszy ludz­kiej, o ile obraz ten, jak obec­nie zaczy­na­my sobie uświa­da­miać, nosi pięt­no głę­bo­kie­go roz­ła­mu, o tyle moż­na już zauwa­żyć ozna­ki psy­chicz­nej kom­pen­sa­cji tego sta­nu rze­czy. Wystę­pu­je ona w for­mie spon­ta­nicz­nie się ujaw­nia­ją­cych, koli­stych obra­zów jed­no­ści, wyobra­ża­ją­cych doko­nu­ją­cą się wewnątrz psy­che syn­te­zę prze­ci­wieństw. Do tego wła­śnie nale­ży odnieść obie­ga­ją­ce cały świat pogło­ski o Uni­den­ti­fied Fly­ing Objects (…) Pogło­ski te opie­ra­ją się albo na wizjach, albo fak­tach. Uwa­ża się, że UFO to maszy­ny lata­ją­ce, któ­re mia­ły­by pocho­dzić z innych pla­net czy nawet z „czwar­te­go wymia­ru”. Kom­pen­sa­cja (rów­no­wa­że­nie, dosto­so­wa­nie, uzu­peł­nie­nie; samo­re­gu­la­cyj­na czyn­ność orga­ni­zmu), pod­sta­wo­wy ter­min psy­cho­te­ra­pii ana­li­tycz­nej, jest jed­nym z klu­czy inter­pre­ta­cyj­nych w wyja­śnia­niu prze­żyć ludzi doświad­cza­ją­cych rze­czy widy­wa­nych na nie­bie.

PRZECZYTAJ TAKŻE

Nie odchodzimy. Wracamy!

Im bardziej zaawansowani, tym mniej widoczni?

Jung przez lata zbie­rał mate­ria­ły o UFO, gro­ma­dził odno­śną lite­ra­tu­rę oraz, co szcze­gól­nie istot­ne, roz­ma­wiał i kore­spon­do­wał z kom­pe­tent­ny­mi oso­ba­mi, m.in. ze sfer woj­sko­wych, w celu pogłę­bie­nia swo­jej wiedzy.

Koincydencje

Rela­cje doty­czą­ce UFO od same­go począt­ku inte­re­so­wa­ły mnie jako moż­li­we sym­bo­licz­ne pogło­ski, toteż począw­szy od 1947 r. gro­ma­dzi­łem wszel­kie publi­ka­cje na ich temat, jakie tyl­ko wpa­dły mi w ręce. Wyda­wa­ło mi się mia­no­wi­cie, że w szcze­gól­ny spo­sób koin­cy­du­ją one z sym­bo­lem man­da­li, o któ­rym pisa­łem w 1927 r. (…) musi­my jed­nak zwró­cić uwa­gę na fakt nie­wąt­pli­we­go podo­bień­stwa, któ­re ist­nie­je mię­dzy zja­wi­ska­mi UFO a jego psy­cho­lo­gicz­ny­mi i psy­chicz­ny­mi zało­że­nia­mi i któ­re­go nie wol­no pomi­nąć przy oce­nie obser­wa­cji doty­czą­cych tych zja­wisk. Nie­za­leż­nie od tego, że podo­bień­stwo to umoż­li­wia psy­cho­lo­gicz­ne wyja­śnie­nie zja­wi­ska UFO, rzu­ca ono świa­tło tak­że na psy­chicz­ną kom­pen­sa­cję kolek­tyw­ne­go lęku, jaki nas gnę­bi. (…) Jakie zna­cze­nie ma taka pogło­ska w naszych cza­sach? – pisał Jung.

Koin­cy­den­cja, zna­czą­ca zbież­ność wyda­rzeń – syn­chro­nicz­ność, obja­wi­ła mu się, gdy po 20 z górą latach odkrył jesz­cze głęb­sze zna­cze­nie sym­bo­lu man­da­li, obra­zu medy­ta­cyj­ne­go kom­po­no­wa­ne­go na pod­sta­wie koła, trój­ką­ta i kwa­dra­tu, któ­re ana­li­zo­wał, stu­diu­jąc trak­tat jogi tao­istycz­nej Sekret Zło­te­go Kwia­tu. Chiń­ska Księ­ga Życia, prze­tłu­ma­czo­ny przez jego przy­ja­cie­la Richar­da Wil­hel­ma (1873−1930), misjo­na­rza i sino­lo­ga. Zna­cze­nie to powią­zał z UFO, ze zja­wi­ska­mi, któ­re poja­wia­ły się na nie­bie. Ich okrą­głe, cza­sem kuli­ste kształ­ty, for­my i bar­wy wyka­zu­ją bowiem, według Jun­ga, wiel­kie podo­bień­stwo do posta­ci, w jakich jawi się ów, wywie­dzio­ny z nie­świa­do­mo­ści sym­bol (man­da­la) arche­ty­pu jaź­ni. Nawią­zu­jąc do poczy­nio­nych wcze­śniej uwag, doty­czą­cych kry­zy­su cywi­li­za­cyj­ne­go i poli­tycz­nych kon­flik­tów, lęków, roz­dzie­ra­ją­cych współ­cze­sny świat, UFO w swym man­da­licz­nym kształ­cie, sta­je się zna­kiem zjed­no­cze­nia prze­ci­wieństw, ple­ro­my (gno­styc­kiej Peł­ni) obra­zem ocze­ki­wa­nej, prze­czu­wa­nej oraz pożą­da­nej nadziei, sen­su. Ocze­ki­wa­nie i pra­gnie­nie poko­ju, pojed­na­nia nosi tak­że cechy mistycz­ne. To ocze­ki­wa­nie na zba­wie­nie, na mesja­sza czy na mesja­szy z gwiazd, naszych star­szych kosmicz­nych bra­ci, któ­rzy popro­wa­dzą ludz­kość ku pozy­tyw­nej prze­mia­nie świa­do­mo­ści. Jung opi­su­je przy­pa­dek Orfeo M. Angel­lu­cie­go – kon­tak­tow­ca,. Doznaw­szy oświe­ce­nia po spo­tka­niu z isto­ta­mi poza­ziem­ski­mi, roz­po­czął on misję gło­sze­nia obja­wio­nych mu mistycz­nie prawd doty­czą­cych tajem­nic ludz­ko­ści i kosmo­su. Histo­ria Angel­lu­cie­go (The Secret of the Sau­cers 1955) sta­no­wi dla nie­go przy­kład powsta­nia i inte­gra­cji mito­lo­gii UFO, jest tak­że obra­zem jego indy­wi­du­acji – łącze­nia tre­ści nie­świa­do­mych, tak­że per­so­ni­fi­ko­wa­nych, ze świadomością.