Ikonografia planet w Kwiatkach astrologii Albumasara (cz. 1)

Aby zapamiętać i skojarzyć znaczenie planet, wydawcy dawnych traktatów ilustrowali je pięknymi i bogatymi w złożoną symbolikę drzeworytami, które również i dziś pozwalają lepiej zrozumieć zawiłości astrologii

Drze­wo­ry­ty od daw­na zdo­bi­ły trak­ta­ty astro­lo­gicz­ne. Z jed­nej stro­ny ilu­stra­cje te słu­ży­ły do uka­za­nia sym­bo­li­ki pla­net, zna­ków zodia­ku, a nawet poszcze­gól­nych stop­ni zodia­ku, z dru­giej przed­sta­wia­ły wykre­sy horo­sko­po­we, któ­re bywa­ły nie­kie­dy mały dzie­ła­mi sztu­ki, albo przy­naj­mniej mister­nie spo­rzą­dzo­ny­mi obra­za­mi, poka­zu­ją­cy­mi układ pla­net w danej chwi­li, zwy­kle w momen­cie narodzin.

Nie ina­czej spra­wa ma się ze zna­nym w piśmien­nic­twie astro­lo­gicz­nym dzie­łem Flo­res astro­lo­giae, czy­li Kwiat­ków astro­lo­gii Albu­ma­sa­ra (787−886), łaciń­skim prze­kła­dem dzie­ła, któ­re stresz­cza zasa­dy astro­lo­gii mun­dal­nej, zwa­nej tak­że astro­lo­gią powszech­ną, gdyż odno­si się ona do pro­gnoz dla kró­la, kró­lestw oraz całych naro­dów, a nie dla poje­dyn­czych osób. Treść trak­ta­tu jest przej­rzy­sta i dobrze upo­rząd­ko­wa­na, instru­uje, w jaki spo­sób na pod­sta­wie horo­sko­pu wej­ścia Słoń­ca w znak Bara­na nale­ży wyzna­czać pla­ne­tar­ne­go wład­cę roku dla dane­go państwa.

PRZECZYTAJ TAKŻE

Przybysz z kosmosu

Kiedy poddawać się zabiegom

Inku­na­buł, któ­ry uka­zał się dru­kiem po raz pierw­szy w 1488 r. w Augs­bur­gu ‚wyda­ny przez dru­ka­rza i wydaw­cę Erhar­da Rat­dol­ta zawie­ra w sumie aż 72 drze­wo­ry­to­we ilu­stra­cje, nie­jed­no­krot­nie powta­rza­ne na wie­lu stro­nach, względ­nie zamiesz­cza­ne w nie­co zmie­nio­nej for­mie. Są to przede wszyst­kim zna­ki zodia­ku oraz planety.

O ile wize­run­ki tych pierw­szych są dosłow­ne, prze­wi­dy­wal­ne i skrom­niej­sze w swo­jej war­stwie zna­cze­nio­wej, o tyle iko­no­gra­fia pla­net jest wyjąt­ko­wo boga­ta w tre­ści sym­bo­licz­ne. Na począt­ku dzie­ła pla­ne­ty uka­za­no jako sper­so­ni­fi­ko­wa­ne siły, posta­ci sie­dzą­ce na swo­ich rydwa­nach cią­gnię­tych przez zaprzę­gi, zazwy­czaj zwie­rzę­ce. W dal­szej czę­ści trak­ta­tu przed­sta­wio­ne są jako siły sta­tycz­ne, sie­dzą­ce na tro­nach. Chciał­bym sku­pić się na tych z pierw­szych stro­nic dzie­ła, zawie­ra­ją­cych nie­zwy­kle boga­tą symbolikę.

Rydwan, obec­ny na każ­dej z tych ilu­stra­cji, wska­zu­je na siłę, pęd, pręd­kość, ruch. Pla­ne­ty nie są wszak sta­tycz­ne, nie­ustan­nie poru­sza­ją się, wpra­wia­ją w drga­nia róż­ne pozio­my świa­ta i nas samych, powo­du­ją zmia­nę, są sym­bo­la­mi sił kosmicz­nych, ale też sił psy­chicz­nych, popę­dów, impul­sów, afek­tów, pod­niet itp. Wize­run­ki każ­dej z posta­ci pla­ne­tar­nej są uję­te z lewe­go pro­fi­lu. Wszyst­kie wyda­ją się poru­szać w lewo, czy­li w tę samą stro­nę, jak ruch obser­wo­wa­ny w ukła­dzie sło­necz­nym, prze­ciw­nie do wska­zó­wek zegara.