O COVID-19 albo dekonstrukcja pandemii (cz. 2)

Czym jest dekonstrukcja i jakie mogą być jej skutki? Miesiąc temu zająłem się tym zagadnieniem. Teraz zapraszam do kontynuowania lektury artykułu. Może jeszcze więcej rozjaśni się podczas czytania jego drugiej części

Histeria COVID-owa i skutki społeczne

Stro­na Cor­re­la­tion zamie­ści­ła raport auto­rów: Deni­sa G. Ran­co­ur­ta, Jose­pha Hic­keya i Chri­stia­na Linar­da: Zmien­ność cza­so­prze­strzen­na nad­mier­nej śmier­tel­no­ści z wszyst­kich przy­czyn na świe­cie (125 kra­jów) w okre­sie pan­de­mii COVID-19 w latach 2020–2023 w odnie­sie­niu do czyn­ni­ków spo­łecz­no-eko­no­micz­nych oraz inter­wen­cji medycz­nych i w zakre­sie zdro­wia publicznego

To opu­bli­ko­wa­ne w lip­cu 2024 r. bada­nie wyka­za­ło, iż głów­ny­mi przy­czy­na­mi zgo­nów na świe­cie w okre­sie, któ­re­go doty­czy­ło, były reak­cje publicz­nej służ­by zdro­wia, w tym naka­zy i blo­ka­dy powo­du­ją­ce sil­ny stres, szko­dli­we inter­wen­cje medycz­ne oraz szcze­pion­ki prze­ciw­ko COVID-19. Docho­dzi­my do wnio­sku, że nie wyda­rzy­ło­by się nic szcze­gól­ne­go pod wzglę­dem śmier­tel­no­ści, gdy­by nie ogło­szo­no pan­de­mii i nie pod­ję­to dzia­łań w związ­ku z jej ogło­sze­niem – piszą wprost auto­rzy badania.

PRZECZYTAJ TAKŻE

UFO według Carla G. Junga

Nie odchodzimy. Wracamy!

Liczą­ca 251 stron pra­ca zawie­ra szcze­gó­ło­wą ana­li­zę nad­mier­nej licz­by zgo­nów w 125 kra­jach, w któ­rych zamiesz­ku­je ok. 35% lud­no­ści świa­ta. Auto­rzy prze­ana­li­zo­wa­li dane doty­czą­ce nad­mier­nej śmier­tel­no­ści z wszyst­kich przy­czyn przed pan­de­mią COVID-19, a tak­że w jej trak­cie, począw­szy od jej ogło­sze­nia przez Świa­to­wą Orga­ni­za­cję Zdro­wia (WHO) 11 mar­ca 2020 r., a skoń­czyw­szy na 5 maja 2023 r., kie­dy to WHO zakoń­czy­ła stan wyjąt­ko­wy – Public Health Emer­gen­cy of Inter­na­tio­nal Con­cern (PHEIC). Bada­cze piszą: Cza­so­prze­strzen­ne waha­nia kra­jo­wych wskaź­ni­ków nad­mier­nej śmier­tel­no­ści z wszyst­kich przy­czyn pozwa­la­ją nam wnio­sko­wać, że nad­mier­na śmier­tel­ność z wszyst­kich przy­czyn w okre­sie COVID-19 (2020−2023) na świe­cie jest nie do pogo­dze­nia z pan­de­mią wiru­so­wej cho­ro­by ukła­du odde­cho­we­go jako głów­ną przy­czy­ną zgo­nów. Hipo­te­za ta, choć uzna­wa­na za potwier­dzo­ną wyni­ka­mi testów, powin­na zostać odrzu­co­na. Opi­su­je­my praw­do­po­dob­ne mecha­ni­zmy i twier­dzi­my, że trzy głów­ne przy­czy­ny zgo­nów zwią­za­ne z nad­mier­ną śmier­tel­no­ścią z wszyst­kich przy­czyn w okre­sie pan­de­mii COVID-19 (i po nim) to: stres bio­lo­gicz­ny (w tym psy­cho­lo­gicz­ny) wyni­ka­ją­cy z naka­zów, takich jak blo­ka­dy i powią­za­ne z nimi zmia­ny struk­tu­ral­ne o cha­rak­te­rze spo­łecz­no-eko­no­micz­nym; inter­wen­cje medycz­ne nie­zwią­za­ne ze szcze­pion­ką prze­ciw­ko COVID-19, takie jak respi­ra­to­ry mecha­nicz­ne i leki (w tym odmo­wa lecze­nia anty­bio­ty­ka­mi); wdra­ża­nie szcze­pion­ki prze­ciw­ko COVID-19, w tym wie­lo­krot­ne wdra­ża­nie w tych samych popu­la­cjach (tzw. szcze­pion­ki przy­po­mi­na­ją­ce). (Zob.https://correlation-canada.org/covid-excess-mortality-125-countries/).

Przyj­rzyj­my się stre­so­wi psy­chicz­ne­mu jako czyn­ni­ko­wi mają­ce­mu wpływ na zdro­wot­ność pod­czas wście­kłej, bez­ro­zum­nej, histe­rycz­nej pro­pa­gan­dy pro­pan­de­micz­nej. W 2 nume­rze z 2021 r. Inter­na­tio­nal Jour­nal of Envi­ron­men­tal Rese­arch and Public Health Phi­lipp Bagus, José Anto­nio Peña Ramos i Anto­nio Sán­chez-Bay­ón opu­bli­ko­wa­li arty­kuł: COVID-19 i eko­no­mia poli­tycz­na maso­wej histe­rii. Piszą w nim: Media maso­we i cyfro­we w powią­za­niu z pań­stwem mogły mieć nega­tyw­ne kon­se­kwen­cje pod­czas kry­zy­su zwią­za­ne­go z COVID-19. Wyni­ka­ją­ca z tego zbio­ro­wa histe­ria mogła przy­czy­nić się do błę­dów poli­tycz­nych rzą­dów, sprzecz­nych z zale­ce­nia­mi zdro­wot­ny­mi. (…) maso­wa histe­ria może się nasi­lać i samo­wzmac­niać, gdy nega­tyw­ne infor­ma­cje pocho­dzą z auto­ry­ta­tyw­ne­go źró­dła, media są upo­li­tycz­nio­ne, a sie­ci spo­łecz­no­ścio­we spra­wia­ją, że nega­tyw­ne infor­ma­cje są wszechobecne. 

W związ­ku z kry­zy­sem spo­wo­do­wa­nym pan­de­mią COVID-19 prze­pro­wa­dzo­no kil­ka badań oce­nia­ją­cych nega­tyw­ne skut­ki psy­cho­lo­gicz­ne zarzą­dzo­nych przez pań­stwa lock­dow­nów. Inne ana­li­zo­wa­ły wpływ mediów cyfro­wych i Inter­ne­tu na trans­mi­sję lęku itp. zja­wi­ska. Nawet w pań­stwach ucho­dzą­cych za demo­kra­tycz­ne jakaś gru­pa ludzi, pod wpły­wem zbio­ro­wej histe­rii lub chcą­ca taką histe­rię wzbu­dzić, może sta­nąć na cze­le pań­stwa lub prze­jąć kon­tro­lę nad jego apa­ra­tem i narzu­cać postę­po­wa­nie całej popu­la­cji, wyrzą­dza­jąc nie­po­we­to­wa­ne szko­dy. Dowo­dy empi­rycz­ne zebra­ne pod­czas kry­zy­su zwią­za­ne­go z COVID-19 poka­zu­ją, iż w pań­stwach opie­kuń­czych (a taki­mi są kra­je Zacho­du, w tym nasze) nie bro­nio­no pod­sta­wo­wych wol­no­ści oby­wa­tel­skich. Ogól­nie rzecz bio­rąc – więk­sza siła przy­mu­su sto­so­wa­ne­go przez pań­stwo zwięk­sza ska­lę szkód wyrzą­dza­nych spo­łe­czeń­stwu w sytu­acji maso­wej histe­rii. Rze­czy­wi­ście, pró­by zmniej­sze­nia licz­by zaka­żeń za pomo­cą obo­wiąz­ku nosze­nia mase­czek, zamy­ka­nia firm lub naka­zów pozo­sta­nia w domu naru­sza­ją pra­wa wła­sno­ści pry­wat­nej i mogą powo­do­wać nega­tyw­ne efek­ty w posta­ci depre­sji, alko­ho­li­zmu lub samo­bójstw obywateli.

Lockdowny i skutki społeczne

O tym, że pra­sa aktyw­nie wspo­ma­ga­ła poli­ty­kę zastra­sza­nia, pisa­li w listo­pa­dzie 2020 r. Bru­ce Sacer­do­te, Ran­jan Seh­gal i Mol­ly Cook w pra­cy Dla­cze­go wszyst­kie wia­do­mo­ści o COVID-19 są złe? (NBER Wor­king Paper No. 28110). Dwaj pierw­si to pra­cow­ni­cy Dart­mo­uth Col­le­ge, ame­ry­kań­skiej uczel­ni nie­pu­blicz­nej w mie­ście Hano­ver w sta­nie New Hamp­shi­re, trze­ci jest pra­cow­ni­kiem pry­wat­nej uczel­ni nale­żą­cej do eks­klu­zyw­nej Ligii Blusz­czo­wej Uni­wer­sy­te­tu Brow­na w Pro­vi­den­ce w sta­nie Rho­de Island (USA). Ana­li­zu­je­my ton anglo­ję­zycz­nych arty­ku­łów pra­so­wych doty­czą­cych COVID-19, publi­ko­wa­nych od 1 stycz­nia 2020 r. 91% arty­ku­łów w głów­nych ame­ry­kań­skich mediach ma wydźwięk nega­tyw­ny, w porów­na­niu z 54% w przy­pad­ku głów­nych źró­deł spo­za USA i 62% w przy­pad­ku cza­so­pism nauko­wych – poda­ją auto­rzy. Zauwa­ża­ją, że nega­tyw­ne nasta­wie­nie głów­nych ame­ry­kań­skich mediów jest zauwa­żal­ne nawet w obsza­rach, w któ­rych odno­to­wu­je się pozy­tyw­ne zmia­ny w poli­ty­ce zwią­za­nej z pan­de­mią (np. ponow­ne otwie­ra­nie szkół), i nie podą­ża za zmie­nia­ją­cy­mi się tren­da­mi w zakre­sie nowych przy­pad­ków COVID-19 ani poglą­da­mi poli­tycz­ny­mi czy­tel­ni­ków. Przy czym ci ostat­ni zde­cy­do­wa­nie pre­fe­ru­ją publi­ka­cje nega­tyw­ne. Arty­ku­ły o wzra­sta­ją­cej licz­bie przy­pad­ków COVID-19 prze­wyż­sza­ją 5,5‑krotnie licz­bę tych o zmniej­sza­ją­cej się licz­bie zacho­ro­wań, nawet w okre­sach, w któ­rych licz­ba nowych przy­pad­ków spa­da. Ogól­nie rzecz bio­rąc, stwier­dza­my, że w porów­na­niu z inny­mi źró­dła­mi medial­ny­mi, naj­bar­dziej wpły­wo­we ame­ry­kań­skie źró­dła infor­ma­cji mają wyjąt­ko­wo nega­tyw­ny ton arty­ku­łów o koro­na­wi­ru­sie i w odnie­sie­niu do wybo­ru tema­tów relacjonowanych.