Czy warto było

Wolności ciąg dalszy. Wolność to nie jest świat, w którym pragnąłbyś zaistnieć, ponieważ to nie miałoby większego sensu, bowiem być wolnym, to postawić na samego siebie w tym i każdym innym świecie.

Nato­miast w być nie ma moim zda­niem miej­sca na śmierć, a to, że jest, jest iry­tu­ją­ce. To, iż się rodzi­my, uwa­żam za absurd w sen­sie kosmicz­nym, nato­miast kom­plet­nym już absur­dem jest to, że umie­ra­my, albo­wiem prze­czy to ele­men­tar­nej logi­ce. Tu jed­nak ostroż­nie się zastrze­gę, że w szer­szym poj­mo­wa­niu ist­nie­nia, tego, co nazy­wa­my logi­ką, może w ogó­le nie być.

Weź­my na chwi­lę na tapet naszą ojczy­znę Pol­skę. Meto­da z powo­dze­niem reali­zo­wa­na w pol­skim życiu tak spo­łecz­nym, jak poli­tycz­nym, w każ­dym życiu, pole­ga na sztucz­nym two­rze­niu pro­ble­mów, a następ­nie trak­to­wa­niu ich z pozy­cji onto­lo­gicz­nych. Pod sztucz­nym rozu­miem przy­pad­ko­wość, nie­ko­niecz­ność, wpły­wo­wość oraz łatwość w podej­mo­wa­niu nie­prze­my­śla­nych, a nie­kie­dy podej­rza­nych roz­wią­zań. Rzecz w tym, że ponie­waż nikt nie chce tego ani widzieć, ani leczyć, te pro­ble­my pre­zen­to­wa­ne są jako pro­ble­my wagi naj­wyż­szej, glo­bal­nej, euro­pej­sko-świa­to­wej i nierozwiązywalnej.

PRZECZYTAJ TAKŻE

ΣΟΦΙΑ Sofia – zapomniana bogini wczesnego chrześcijaństwa

Czy przyszłość jest zapisana?

Sta­wia­nie na pozio­mie obrad par­la­men­tu pro­ble­mu spra­wy masła (nie­miec­kie­go!), jest przy­kła­dem typo­wym i tak absur­dal­nym, że nie­omal meta­fi­zycz­nym. Brak mi wyobraź­ni, abym potra­fił zoba­czyć, jak moż­na by z tego gole­ma jesz­cze coś sen­sow­ne­go ulepić.

Bez­li­to­sna trans­for­ma­cja ska­za­ła na bycie wol­nym, na wzię­cie na swo­je wła­sne ramio­na cię­ża­ru świa­ta, odpo­wie­dzial­no­ści za ten świat, za swo­je poglą­dy, za sie­bie same­go. Tyl­ko taki rodzaj świa­do­mo­ści powi­nien sty­mu­lo­wać spo­sób bycia i rozu­mo­wa­nia, spo­sób życia.

Mam świa­do­mość, że bar­dzo uprasz­czam, ale obser­wo­wa­nie z zewnątrz, a ja jestem z zewnątrz, wska­zu­je kla­row­nie pro­blem, każe też sta­wiać bru­tal­ne pyta­nia o doj­rza­łość do bycia wol­nym. Dra­ma­tur­gia życia nie zaczy­na się od pyta­nia: Jak żyć? Zaczy­na się od roz­wią­zy­wa­nia zadań, jakie życie sta­wia. Szek­spir nie szu­kał roz­wią­zań, on jedy­nie przed­sta­wiał życie.

Ale co ja tu gadam, co bre­dzę! Nie prze­by­wa się bez­kar­nie pół wie­ku poza Pol­ską, zatem winę pono­szę tyl­ko ja, to ja się zmie­ni­łem, nie życie! Zmie­ni­ła mnie nie­obec­ność Tam, popeł­ni­łem wobec Niej, prze­ciw­ko wspól­no­cie, cięż­ki grzech, posta­wi­łem się poza wspól­no­tą poglą­dów i oby­cza­jów, poza wspól­no­tą umysłów.

Co z tego mam? Nie­wie­le, tyl­ko tyle, że się znam na grze­chu, potra­fię też odce­dzić złe od dobre­go. Czy było war­to? Było war­to.

dPN

andrzej.​szmilichowski@​gmail.​com