OM – kod transcendencji

Istnieje wiele interpretacji tego symbolu. Jednak jego istota tkwi w brzmieniu. Choć jest zapisywany za pomocą dwóch liter, w rzeczywistości składa się z trzech dźwięków. OM stanowi początek modlitw oraz mantr. Od stuleci tę świętą sylabę intonują buddyści (wybrzmiewa chociażby w mantrze Om mani padme hum) oraz wyznawcy hinduizmu. Pojawia się też ona sporadycznie w dżinizmie, głównie w symbolicznych reinterpretacjach

Języ­ka sym­bo­li uczy­my się nie­świa­do­mie, iden­tycz­nie jak rodzi­me­go. I dokład­nie ową nie­świa­do­mość on opi­su­je. Zacznij wyra­żać sło­wa­mi to, co czu­jesz, określ nimi smak, bar­wy, zapach, by za chwi­lę poznać nie­moc oraz ogra­ni­cze­nia, jakie sta­wia­ją przed nami lite­ral­ne splo­ty. Język, żywe sło­wo, wresz­cie umow­ny sys­tem zna­ków – alfa­bet, poja­wi­ły się sto­sun­ko­wo póź­no w dzie­jach ludz­ko­ści. Wyda­je się zatem, że wyra­ża­nie myśli za pomo­cą obra­zów czy sym­bo­li jest bar­dziej natu­ral­ne, pier­wot­ne. Nasza egzy­sten­cja to nie­prze­rwa­ny pro­ces czy­ta­nia rzeczywistości.

Ten szcze­gól­ny dla mnie tekst dedy­ku­ję moje­mu przy­ja­cie­lo­wi Prze­mko­wi, któ­ry zain­spi­ro­wał mnie do jego napi­sa­nia. Jego pomoc, zaan­ga­żo­wa­nie, ogrom wie­dzy, a tak­że wiel­ka życz­li­wość sta­ły się dla mnie pięk­nym darem losu.

PRZECZYTAJ TAKŻE

EMPATIA. Echa wielkiej Medytacji NŚ 2025

Osho (cz. 2)

Wyjąt­ko­wa natu­ra sym­bo­lu pole­ga na jego uni­ka­to­wo­ści oraz nie­prze­kła­dal­no­ści – nie może być swo­bod­nie zastę­po­wa­ny innym zna­kiem, a jego praw­dzi­wy sens daje się poznać, zro­zu­mieć i prze­ka­zać w nie­do­sko­na­łym opi­sie. Spo­wi­ja go mgła tajem­ni­cy, ukry­wa­ją­ca nie­do­pre­cy­zo­wa­ny pier­wia­stek bytu, do któ­re­go ratio nie ma dostę­pu, gdyż nie podą­ża on w parze z logi­ką, nie­rzad­ko prze­kra­cza­jąc przy tym moż­li­wo­ści mowy. Przyj­mu­jąc, iż sta­no­wi on kod głę­bo­ko ukry­tych war­to­ści wymy­ka­ją­cych się zwy­kłe­mu doświad­cze­niu, to nie­wąt­pli­wie wią­że się z sacrum. Sym­bol sta­je się nośni­kiem natu­ry rze­czy­wi­sto­ści, pier­wot­nym środ­kiem wyra­ża­nia wie­dzy o świe­cie, pozo­sta­jąc jed­no­cze­śnie nie­ro­ze­rwal­nie sple­cio­ny z ludz­ką egzystencją.

Szy­fry trans­cen­den­cji pozo­sta­ją w ści­słym związ­ku z wie­lo­znacz­no­ścią, wyra­ża­niem nie­wy­obra­żal­ne­go, nie­uchwyt­ne­go, nie­rzad­ko łączą w sobie natu­rę prze­ci­wieństw. Zna­ki gra­ficz­ne mówią milio­nem słów, w uprosz­czo­nej gra­fi­ce snu­ją ponad­cza­so­we opo­wie­ści. Sca­la­ją świa­ty, któ­re moż­na wła­ści­wie zro­zu­mieć jedy­nie intu­icją, czu­ciem, ser­cem. Jed­nym z naj­lep­szych przy­kła­dów wyra­ża­ją­cych tę fuzję sta­no­wi sym­bol OM, będą­cy uni­kal­ną kom­po­zy­cją krzy­wych, krop­ki i pół­ko­la. W hin­du­izmie fizycz­na repre­zen­ta­cja tej świę­tej syla­by jest tym samym, czym krzyż dla wyznaw­ców Jezu­sa. Każ­dy jej ele­ment posia­da głę­bo­kie zna­cze­nie, któ­re utożsamia