Bękarty z Zaświatów

Co łączy Herkulesa, Jezusa, japońskiego czarownika Abe no Seimei, Jana Niedźwiedzia i potwora imieniem Meluzyna? Postaci te oraz wiele innych z naszych podań, legend czy mitów, są mieszańcami ludzi i istot z Zaświatów

Her­ku­le­sa spło­dzi­li Zeus z ziem­ską cór­ką kró­la Myken, Abe no Seime­ia – lisi­ca Kuzu­no­ha z urzęd­ni­kiem japoń­skie­go dwo­ru, Jana Niedź­wie­dzia – niedź­wiedź i porwa­na przez nie­go wie­śniacz­ka, a Melu­zy­nę – legen­dar­ny król Szko­cji Eli­nas z nim­fą Pres­sy­ną. Cho­ciaż sło­wa pło­dze­nie nie uży­wa się w przy­pad­ku Jezu­sa, to jed­nak Mary­ja poczę­ła za spra­wą Ducha Świę­te­go. Do tej listy dodać moż­na tyta­nów biblij­nych, Nefi­lim* i wie­le innych. Wszyst­kie te poda­nia łączy fakt, że owi mie­szań­cy nie są owo­cem przy­pad­ko­we­go spo­tka­nia istot z róż­nych świa­tów – rodząc się na Zie­mi, mie­li spe­cjal­ną misję do speł­nie­nia. A i na tym ana­lo­gie się nie koń­czą, ale o tym później

Legen­dy wspo­mi­na­ją o tych pół­bo­gach, gdyż ode­gra­li oni waż­ną rolę na Zie­mi. Gdy­by byli tyl­ko mie­szań­ca­mi, a niczym się nie odzna­czy­li, czy ktoś by o nich pamię­tał? Wie­le innych istot z demo­no­lo­gii ludo­wej ma podob­ny rodo­wód, ale pamięć o nich jest zbior­cza – obej­mu­je całe rasy demo­nów. Wszak topiel­ce z ludz­ki­mi kobie­ta­mi mie­wa­ją potom­stwo, któ­re dzie­dzi­czy cechy po oboj­gu rodzi­cach; pod­mień­ce, choć nie zro­dzo­ne z fizycz­ne­go kon­tak­tu, noszą w sobie geny ludz­kie i demo­nicz­ne, a zda­rza się, że też strzy­go­nie, powra­ca­jąc do swych domów, jak ćmy do świa­tła, wio­dą dalej żywot mał­żon­ka, rów­nież docze­ku­jąc się lato­ro­śli. Jed­nak ani wśród dzie­ci topiel­ców, ani strzy­go­niów nie znaj­dzie­my takie­go, któ­re by pamię­ta­no z imie­nia czy któ­re wsła­wi­ło­by się chwa­leb­ny­mi czy­na­mi. Z posta­cia­mi z pierw­szej listy jest zupeł­nie ina­czej. Jak to się dzie­je, że opo­wie­ści o pół­lu­dziach są tak powszech­ne i wspól­ne wszyst­kim tra­dy­cjom i kul­tu­rom? Wyglą­da, iż mit o mie­sza­nych mał­żeń­stwach jest sta­ry jak świat.

PRZECZYTAJ TAKŻE

Guru z Góry

Ukryte zapowiedzi Jezusa dotyczące odblokowania rozwoju człowieka

Odkąd czło­wiek zaczął sobie wyobra­żać Zaświa­ty jako kra­inę, do któ­rej uda­ją się zmar­li, wie­dzio­ny cie­ka­wo­ścią zaczął szu­kać spo­so­bów, by do niej zaj­rzeć. Tak czy­ni­li sza­ma­ni w kul­tu­rach przed­re­li­gij­nych. Wpro­wa­dza­jąc się w trans czy to za pomo­cą tań­ca, ata­ków epi­lep­sji, czy to środ­ków odu­rza­ją­cych, uda­wa­li się do kra­iny bogów w poszu­ki­wa­niu odpo­wie­dzi na nur­tu­ją­ce ich pyta­nia oraz po recep­ty na tro­ski i cho­ro­by. Pierw­sze opo­wie­ści o podró­żach astral­nych były rela­cja­mi z takich wła­śnie sza­mań­skich trans­ów. Z cza­sem prze­ro­dzi­ły się one w pięk­ne baśnie peł­ne nie­sa­mo­wi­to­ści i magii. A jak w każ­dej dobrej histo­rii musiał zna­leźć się też wątek miło­sny. Oka­za­ło się, że romans pomię­dzy męż­czy­zną a kobietą

po obu stro­nach mostu do Zaświatów

jest nie tyl­ko moż­li­wy, ale zwy­kle bar­dzo burz­li­wy i płod­ny. Burz­li­wy, bo związ­ki te oka­zy­wa­ły się nie­trwa­łe, a płod­ne, gdyż dawa­ły począ­tek gene­ra­cjom półbogów.

W rękach etiop­skich chrze­ści­jan znaj­du­je się Księ­ga Heno­cha. Opo­wia­da ona o złych anio­łach, któ­re uwio­dły ziem­skie kobie­ty i spło­dzi­ły z nimi gigan­tów. Ci gigan­ci, peł­ni grze­chu, popsu­li ludz­kość do szczę­tu, co dopro­wa­dzi­ło do biblij­ne­go Poto­pu. Trud­no wyobra­zić sobie gor­sze zakończenie.

Wśród mitów o Her­ku­le­sie jest taki, w któ­rym zabi­ja on cen­tau­ra zatru­tą strza­łą. W ago­nii potwór wma­wia Deja­ni­rze, iż jego krew jest elik­si­rem miło­ści. Gdy Her­ku­les nakła­da nasą­czo­ną nią koszu­lę, poda­ną mu przez uko­cha­ną, dozna­je takie­go bólu, że posta­na­wia się spa­lić, by skró­cić swo­je cierpienia.

Abe no Seimei nie może pogo­dzić się ze śmier­cią mat­ki lisi­cy i resz­tę życia spę­dza w samot­no­ści. Jan Niedź­wiedź to mode­lo­wa postać tra­gicz­na. Jego siła i dzi­kość nie pozwa­la­ją mu żyć wśród ludzi. zosta­je zdra­dzo­ny przez wła­sną rodzicielkę.

Na temat Jezu­sa nie musi­my się dłu­go roz­wo­dzić – ana­lo­gia jest oczy­wi­sta. Nawet jeśli wszyst­ko, co go spo­tka­ło, było pla­nem boskim, jego cier­pie­nie sta­ło się rdze­niem przy­szłej reli­gii. Opo­wieść o Melu­zy­nie Jeana d’Ar­ras (koniec XIV w.) dosko­na­le spi­na wszyst­kie wer­sje tego wąt­ku. Wspo­mi­na o kró­lu, któ­ry spo­ty­ka przy źró­dle wod­ną kobie­tę. Pło­dzi z nią cór­ki, a następ­nie ją porzu­ca. Jed­na z tych córek – Melu­zy­na – posta­na­wia zemścić się na ojcu i za to zosta­je przez mat­kę ska­za­na na współ­ży­cie z czło­wie­kiem. Wią­że się z ziem­skim księ­ciem, któ­re­go wspie­ra w pod­bo­jach za pomo­cą magii. Ich zie­mie i bogac­twa szyb­ko się roz­ra­sta­ją, póki jej smo­cza natu­ra pozo­sta­je tajem­ni­cą. Przy­ła­pa­na w kąpie­li, z ogo­nem pokry­tym łuska­mi, dziew­czy­na tra­ci moc – nigdy już wię­cej nie będzie mogła przy­brać ludz­kiej postaci.
Reasu­mu­jąc, pół­bo­go­wie chcą żyć na świe­cie jak ludzie, ale ich nad­przy­ro­dzo­na moc, choć bar­dzo poży­tecz­na, nie jest ani rozu­mia­na, ani do koń­ca akcep­to­wa­na, co pro­wa­dzi do tra­gicz­ne­go zakoń­cze­nia. To mit o opła­co­nej cier­pie­niem ludz­kiej tęsk­no­cie za dosko­na­ło­ścią. W tym moty­wie dostrze­gam punkt sty­ku mię­dzy reli­gią a baśniami.

* Nefi­lim – isto­ty ogrom­nych roz­mia­rów uro­dzo­ne w rezul­ta­cie obco­wa­nia synów Bożych, na ogół utoż­sa­mia­nych z anio­ła­mi, z ziem­ski­mi kobie­ta­mi – przyp. red.