Budda (cz. 1)

Tak się złożyło, że bohater tej opowieści to kolejna postać, której nie da się omówić w jednej odsłonie. Zatem i w tym przypadku postano­wiłem tekst pod­zielić. Siddhartha Gautama Budda Śakjamuni, kalibrowany przez Davida R. Hawkinsa na najwyższy z dostępnych człowiekowi poziom 1000, przynależny jedynie prawdziwie oświeconym, jest obok Kryszny i Jezusa Chrystusa najważniejszym nauczycielem duchowym zna­nych nam czasów

Życio­rys Bud­dy Śakja­mu­nie­go począt­ko­wo przy­po­mi­na baśń fan­ta­sy, któ­rej boha­te­ro­wie bez­sku­tecz­nie pró­bu­ją oszu­kać prze­zna­cze­nie. Przy­szedł na świat ok. 566 r. p.n.e (data czę­sto kwe­stio­no­wa­na) jako pier­wo­rod­ny syn kró­la Sud­dho­da­na z rodu Śakjów i kró­lo­wej Mai Devi, wład­ców pań­stwa-mia­sta Ka­pilavastu. Już same naro­dzi­ny księ­cia, a tak­że ich kon­se­kwen­cje były zaska­ku­ją­ce. Z zapis­ków w Śutrach wyni­ka, że kró­lo­wa uro­dzi­ła nie­ocze­ki­wa­nie, będąc w podró­ży do pała­cu, a poród ten odbył się w małej wsi Lum­bi­ni (dziś Nepal). Co może wska­zy­wać na to, że Sid­dhar­ta Gau­ta­ma był wcze­śnia­kiem. Jego naro­dzi­ny, od razu jak­by zasy­gna­li­zo­wa­ły to, o czym m.in. będzie potem nauczał: że nic nie jest sta­łe, a dobro współ­ist­nie­je w jed­no­ści ze złem.

Z jed­nej stro­ny bowiem poja­wie­nie się na świe­cie pier­wo­rod­ne­go syna było źró­dłem ogrom­ne­go szczę­ścia kró­la Sud­dho­da­na, z dru­giej, już tydzień póź­niej, w wyni­ku kom­pli­ka­cji popo­ro­do­wych, kró­lo­wa Maja, uko­cha­na żona wład­cy, zmar­ła. Str­wo­żo­ny zarów­no tą tra­ge­dią, jak i dziw­ny­mi zna­ka­mi towa­rzy­szą­cy­mi naro­dzi­nom dziec­ka, popro­sił naj­więk­sze­go w kró­le­stwie mędr­ca i swo­je­go dorad­cę Sage Asi­tę, by mu powie­dział, jaka przy­szłość cze­ka chłop­ca. W innej wer­sji prze­po­wie­dzie­li ją trzej jogi­ni. Nie­za­leż­nie od tego, kim byli wróż­bi­ci, król usły­szał, że owszem, dziec­ko jest kimś wyjąt­ko­wym, ale „(…) jeśli dostrze­że nie­do­lę prze­ni­ka­ją­cą każ­dy uwa­run­ko­wa­ny stan, zre­zy­gnu­je ze wszyst­kie­go i podzie­li się ze świa­tem swo­im oświe­co­nym wglą­dem, i jesz­cze – że choć jego wpływ na świat będzie potęż­ny, on sam nie doży­je tych dni.

PRZECZYTAJ TAKŻE

LADODEJA 2026 – SŁOWIAŃSKI FESTIWAL MOCY

EMPATIA. Echa wielkiej Medytacji NŚ 2025

Te prze­po­wied­nie bynaj­mniej nie uspo­ko­iły kró­la Sud­dho­da­na. W oba­wie przed speł­nie­niem się pro­roc­twa posta­no­wił stwo­rzyć chłop­cu idyl­liczny świat, w któ­rym nie ma cho­rób, sta­ro­ści, brzy­do­ty ani prze­mo­cy. Wydzie­lił z pała­cu spe­cjal­ną część, w któ­rej – co Sid­dhar­ta Gau­ta­ma potem wspo­mi­nał – otrzy­my­wał naj­lep­sze sza­ty, jedze­nie, napo­je, żył w oto­cze­niu mło­dych zdro­wych ludzi, przede wszyst­kim kobiet, wśród ogro­dów loto­so­wych, uro­kli­wych sta­wów, prze­py­chu i zbyt­ku, nie nie­po­ko­jo­ny zły­mi nowi­na­mi – sło­wem, umiesz­czo­ny w szkla­nej bań­ce, był roz­piesz­cza­ny, nie­świa­do­my tego, jak wyglą­da praw­dzi­we życie za mura­mi pała­cu. Kie­dy dorósł, zgod­nie z wolą ojca poślu­bił księż­nicz­kę Jaso­dha­rę, z któ­rą miał syna Rahu­lę. Ale coraz bar­dziej intry­go­wał go świat na zew­nątrz. Czuł, że życie poza mura­mi wyglą­da zupeł­nie ina­czej, niż mówią dwo­rza­nie. Zaczął więc w tajem­ni­cy wymy­kać się z pała­cu wraz z wier­nym mu słu­gą, skry­wa­jąc swo­je obli­cze pod nie­po­zor­ną sza­tą i przy­glą­dać się praw­dzi­we­mu życiu.