Duchy nie są bezczynne

No i… stało się! Już nigdy więcej nie będziemy mogli powiedzieć, że duchy nie istnieją, a zjawiska para­normalne są oderwane od rzeczywistości, którą znamy. Koniec z mówieniem, że duchów nie ma!

Przed nami naj­lep­szy, jak dotąd, dowód na ist­nie­nie zja­wisk ducho­wych. Spra­wa doty­czy jed­ne­go z wie­lu niezwyk­łych wyda­rzeń, jakie odno­to­wa­no kie­dy­kol­wiek w Pol­sce. Dotych­czas nie było jed­nak dowo­du na ist­nie­nie duchów, któ­ry moż­na uznać za tak wia­ry­god­ny, prze­ko­nu­ją­cy, jak rze­czy­wi­ste zdję­cie wyko­na­ne na tere­nie tytu­ło­wej miej­sco­wo­ści, opi­sywanej na łamach Dzien­ni­ka z Mysła­ko­wic. Nigdy nie sądzi­łem, że ta książ­ka powsta­nie, bo w tym cza­sie, po wyda­niu: Histo­rii ducho­wych po cięż­kich wypad­kach oraz Histo­rii ducho­wych przy­pad­ko­wych osób, na publi­ka­cję cze­ka­ły Histo­rie ducho­we: Tajem­ni­ca nie­zwy­kłych roz­mów.

Spotkanie, które wiele zmieniło

Jadąc 10 listo­pa­da 2025 r. do Mysła­ko­wic (woj. dol­no­ślą­skie), nie zda­wa­łem sobie spra­wy, że ten dzień będzie prze­ło­mo­wy nie tyl­ko dla mnie, ale i dla innych ocze­ku­ją­cych dowo­dów na ist­nie­nie świata ducho­we­go. Bran­ża odszko­do­wań, w któ­rej dzia­łam nie­prze­rwa­nie od 14 lat, umoż­li­wia mi spo­tka­nia z ludź­mi skrzywdzo­nymi, czę­sto powra­ca­ją­cy­mi z pogra­ni­cza życia i śmier­ci. Wła­śnie w spra­wach zawo­do­wych umó­wi­łem się z rodzi­ną z Mysła­ko­wic, któ­ra popro­si­ła mnie o pomoc w związ­ku z domnie­ma­nym zda­rze­niem medycz­nym ze skut­kiem śmier­tel­nym. Kie­dy już wytłu­ma­czy­łem moż­li­wo­ści praw­ne docho­dze­nia odszko­do­wa­nia, moja roz­mów­czy­ni rze­kła: – Chcia­ła­bym poroz­ma­wiać z panem o pana dru­giej pro­fe­sji… Wiem, jakie książ­ki pan pisze… powie­dzia­ła i chwy­ci­ła za tele­fon, by poka­zać mi zdję­cie, zro­bio­ne 31 paź­dzier­ni­ka 2025 r. przez przy­do­mo­wą kame­rę z dzwon­kiem, na któ­rym było widać kobie­tę. Nie było­by w tym nic dziw­ne­go, gdy­by nie to, że uwiecz­nio­na na nim oso­ba zmar­ła czte­ry dni wcze­śniej, a ostat­ni dzień paź­dzier­ni­ka był dniem jej pogrze­bu. Co war­te odno­to­wa­nia – w Halloween.

PRZECZYTAJ TAKŻE

Rząd światowy – mit czy rzeczywistość?

Iran, radary i deszcz

Podążając za duchem

Począt­ko­wo pod­sze­dłem i do zdję­cia, i do towa­rzy­szą­cej mu opo­wie­ści zupeł­nie bez­emocjonalnie. Do cza­su, bo w kolej­nych dniach w rodzi­nach zwią­za­nych ze sfo­to­gra­fo­wa­ną kobie­tą zaczę­ły się poja­wiać coraz częst­sze mani­fe­sta­cje, two­rząc pewien ciąg wyda­rzeń, w któ­rym moż­na się było dopa­trzeć związ­ku przy­czy­no­wo-skut­ko­we­go, i w któ­rym nawet nie­spe­cja­li­sta od świa­ta duchów bez tru­du doszu­kał­by się roz­myśl­ne­go i świa­do­me­go dzia­ła­nia isto­ty ducho­wej w istot­nej dla niej spra­wie. Wizy­ta Ducha w Mysła­ko­wi­cach przy­nio­sła za sobą wie­le nega­tyw­nych skut­ków, od cho­ro­by poprzez śmierć zwie­rząt i ludzi. Czas odsło­nił w tej histo­rii głę­bo­ką tajem­ni­cę, na koń­cu ujaw­nia­ją­cą pewien obraz. Obraz kobiety…

O książce

Dzien­nik z Mysła­ko­wic to doku­ment, pamięt­nik, repor­taż, lite­ra­tu­ra fak­tu, efekt rze­tel­ne­go dzien­ni­kar­skie­go śledz­twa, dowo­dzą­cy, że zja­wi­ska ducho­we są fak­tem. Powi­nien on stać w każ­dym pol­skim domu, któ­ry z poko­le­nia na poko­le­nie prze­ka­zu­je człon­kom rodzi­ny, że ist­nie­je coś wię­cej niż świat mate­rial­ny, ucząc bli­skich reli­gii, wia­ry, wie­dzy o zaświa­tach. Tak­że odpo­wie­dzial­no­ści za sie­bie, wła­sne życie oraz za innych, któ­rych nie wol­no nam krzywdzić…

W książ­ce, oprócz zdję­cia kobie­ty, znaj­dzie­my roz­mo­wy z człon­ka­mi rodzin zaan­ga­żo­wa­nych w spra­wę, ich rela­cje, doświad­cze­nia oraz kolej­ne mate­ria­ły foto­gra­ficz­ne zwią­za­ne z nie­jed­ną mani­fe­sta­cją ducha z Mysła­ko­wic. Zamiesz­czo­ne są w niej tak­że bada­nia potwier­dza­ją­ce auten­tycz­ność zdję­cia, wyko­na­ne przez detek­to­ry AI, opi­nia gra­fi­ka, zapis roz­mów z bie­gły­mi sądo­wy­mi w zakre­sie foto­gra­fii – cen­ne w dobie współ­cze­snych moż­li­wo­ści gene­ro­wa­nia wszel­kich fał­szy­wych treści.

Nim zde­cy­do­wa­łem o napi­sa­niu książ­ki, z dużą dokład­no­ścią zwe­ry­fi­ko­wa­łem róż­ne wąt­ki poja­wia­ją­ce się pod­czas śledz­twa. Czę­sto w tajem­ni­cy przed zaan­ga­żo­wa­ny­mi w spra­wę rodzi­na­mi, spo­ty­ka­łem się jesz­cze z kimś, kto sta­no­wił tę histo­rię z zupeł­nie innej stro­ny, np. z jasno­wi­dzą­cą z Jele­niej Góry, któ­ra prze­ka­za­ła rodzi­nie zmar­łej sześć nie­zwy­kłych infor­ma­cji. Każ­da z nich zaczę­ła speł­niać się po kolei, będąc moc­no powią­za­na ze śmier­cią kobie­ty ze zdję­cia. Książ­ka liczy 182 stro­ny, ma wie­le foto­gra­fii i opi­sów poszcze­gól­nych doświadczeń.