Między duchowością a działaniem. Głosy z festiwalu Mężowie Czynu

Co dziś znaczy być mężczyzną? Czy we współczesnym świecie jest jeszcze miejsce na tradycyjnie rozumianą odpowiedzialność, przywództwo i budowanie wspólnoty? Odpowiedzi na te pytania szukali uczestnicy festiwalu Mężowie Czynu, który odbył się w dniach 20–22 maja 2026 r. w Pęgowie (ok. 20 km od Wrocławia).

Od kil­ku lat coraz czę­ściej mówi się o kry­zy­sie męsko­ści, zmie­nia­ją­cych się rolach spo­łecz­nych i poszu­ki­wa­niu nowych wzorców.

Festi­wal Mężo­wie Czy­nu jest jed­ną z ini­cja­tyw, któ­re pró­bu­ją odpo­wie­dzieć na te wyzwa­nia. Orga­ni­za­to­rzy stwo­rzy­li prze­strzeń dla męż­czyzn zain­te­re­so­wa­nych roz­wo­jem oso­bi­stym, ducho­wo­ścią, budo­wa­niem rela­cji, odpo­wie­dzial­no­ścią za rodzi­nę oraz prze­ku­wa­niem idei w kon­kret­ne działania.

PRZECZYTAJ TAKŻE

Germański cień. Tajemnice nazistowskiego okultyzmu

W drodze do kosmicznej rewolucji

Przez trzy dni uczest­ni­cy słu­cha­li wykła­dów, bra­li udział w warsz­ta­tach, kon­cer­tach i licz­nych dys­ku­sjach. W cen­trum uwa­gi zna­la­zły się takie tema­ty, jak wspól­no­ta, ro­dzina, samo­roz­wój, przed­się­bior­czość, ducho­wość oraz miej­sce męż­czyzny w szyb­ko zmie­nia­ją­cym się świe­cie. Nie bra­ko­wa­ło tak­że roz­mów o rela­cjach mię­dzy kobie­ta­mi i męż­czy­zna­mi oraz o tym, jak budo­wać trwa­łe związ­ki i sil­ne śro­do­wi­ska społeczne.

Pod­czas festi­wa­lu mia­łem oka­zję poroz­ma­wiać z wie­lo­ma uczest­ni­ka­mi wydarzenia.

Festiwal jest koniecznością – Pap­rodziad – artysta, pomysło­dawca i organizator festiwalu

Moją życio­wą misją, taką od lat, jest two­rze­nie prze­strze­ni, któ­ra sprzy­ja łącze­niu ludzi, prze­ka­zy­wa­niu wie­dzy, budo­wa­niu wspól­nej świa­do­mo­ści i umac­nia­niu wspól­nych war­to­ści. Robię to na róż­ne spo­so­by. Kie­dyś głów­nie dzia­ła­łem poprzez muzy­kę, ale z cza­sem to ewo­lu­owa­ło do róż­nych form komu­ni­ka­cji z rze­czy­wi­sto­ścią. Poja­wi­ły się warsz­ta­ty Papro­Aka­de­mii dla męż­czyzn i spo­tka­nia (zlo­ty absol­wen­tów), a one osta­tecz­nie ewo­lu­owa­ły w ten festi­wal: Mężo­wie Czy­nu.

To pierw­sza edy­cja festi­wa­lu. Pod­czas warsz­ta­tów Papro­Aka­de­mii poja­wi­ła się natu­ral­na potrze­ba kolej­nych spo­tkań oraz utrzy­my­wa­nia rela­cji – wszel­kich – nie tyl­ko przy­ja­ciel­skich, chwi­la­mi wręcz rodzin­nych, a cza­sa­mi tak­że biz­ne­so­wych. Cho­dzi po pro­stu o wza­jem­ne wspar­cie na róż­nych polach. Tak jak w ple­mie­niu! No i poja­wi­ły się spo­tka­nia, zlo­ty absol­wen­tów, któ­re mają na celu poma­ga­nie sobie w roz­ma­itych sytu­acjach, takich jak na przy­kład: budo­wa czy upo­rząd­ko­wa­nie cze­goś. Przy oka­zji tych zlo­tów umac­nia­ne są rela­cje, pod­trzy­my­wa­na jest więź mię­dzy ludź­mi, a pozo­sta­je dzie­ło, któ­re wspól­nie wyko­nu­je­my, przy któ­rym może­my poczuć moc naszej wspól­no­ty; taką męską faj­ną moc, mani­fe­stu­ją­cą się w dzia­ła­niu, w czy­nie. Dzię­ki spo­tka­niom mamy szan­sę tego doświad­czyć. Byli­śmy już w kil­ku miej­scach u wie­lu Mężów Czy­nu, gdzie wyko­ny­wa­li­śmy róż­ne­go rodza­ju robo­ty budow­la­ne, pra­ce w polu oraz pra­ce porząd­ko­we. Cho­dzi o coś takie­go, co dzia­ło się kie­dyś… Wów­czas na wsi ludzie się spo­ty­ka­li i po pro­stu sobie poma­ga­li. Teraz, gdy ta wio­ska nam się tro­chę roz­ro­sła i sta­ła się wio­ską glo­bal­ną, sta­ra­my się kul­ty­wo­wać daw­ny zwy­czaj, dopa­so­wu­jąc się do aktu­al­nych realiów.

Ten teren, na któ­rym się znaj­du­je­my, gdzie odby­wa się festi­wal, nosi nazwę Bagien­ko. To jest prze­strzeń biwa­ko­wa, ale i kon­cer­to­wa – spe­cy­ficz­na. Jej wła­ści­ciel jest też absol­wen­tem Papro­Aka­de­mii. Powstał więc pomysł, żeby tutaj u nie­go zro­bić zlot-spo­tka­nie, a przy oka­zji nie­co tę prze­strzeń roz­bu­do­wać. A potem dro­gą natu­ral­nej ewo­lu­cji ten zlot prze­kształ­cił się w festi­wal, bo już wcze­śniej­sze mia­ły tro­chę taki cha­rak­ter. Wyko­ny­wa­li­śmy róż­ne pra­ce, ale były też momen­ty spot­kań, roz­mów, wymia­ny doświad­czeń, wymia­ny kon­tak­tów oraz idei dzia­ła­nia w róż­nych warun­kach rzeczywistości.

Wspie­ra­my się wza­jem­nie, bo każ­dy z nas ma róż­ne doświad­cze­nia, prze­szedł albo prze­cho­dzi przez róż­ne zakrę­ty życio­we. To rodzaj natu­ral­ne­go wspar­cia w roz­ma­itych dzie­dzi­nach. Przy oka­zji odby­wa­ją się spo­tka­nia z cie­ka­wy­mi ludź­mi. Poja­wia­ją się oczy­wi­ście też akcen­ty muzycz­ne, bo jako Papro­dzia­do­wi zale­ży mi na tym, aby był tu kon­takt z muzy­ką, z for­mą wyra­ża­nia sie­bie i roz­luź­nie­nia poprzez bycie w dźwięku.