Sztuka wyśniona: artyści jako wędrowcy po niewidzialnych światach

Sen od zawsze był postrzegany jako stan graniczny, rodzaj zawieszenia pomiędzy tym, co cielesne, a tym, co niematerialne. Nazywany małą śmiercią, zabierał śniącego w nieznane, co dla artystów malarzy stanowiło źródło inspiracji

W tra­dy­cjach ezo­te­rycz­nych czy mistycz­nych uzna­wa­no, że sen to czas, gdy dusza opusz­cza cia­ło lub przy­naj­mniej zysku­je dostęp do wymia­rów nie­do­stęp­nych na jawie.

Sen umoż­li­wiał dostęp do Astra­lu, czy­li sub­tel­ne­go wymia­ru rze­czy­wi­sto­ści, ist­nie­ją­ce­go rów­no­le­gle do świa­ta fizycz­ne­go. Astral to prze­strzeń zamiesz­ka­ła przez isto­ty ete­rycz­ne, stwa­rza­ją­ca prak­tycz­nie nie­ogra­ni­czo­ne moż­li­wo­ści podró­ży i doświad­cza­nia poza ciałem.

PRZECZYTAJ TAKŻE

Wędrujący umysł – fenomen ludzkiej psyche

Podróże astralne w polskich baśniach ludowych

Nie­przy­pad­ko­wo wła­śnie sny były dla arty­stów źró­dłem inspi­ra­cji dla dzieł wykra­cza­ją­cych poza przy­ję­te kano­ny sztuki.

Czy byli jedy­nie marzy­cie­la­mi, nad­zwy­czaj kre­atyw­ny­mi podróż­ni­ka­mi po kra­inie snów? A może sta­wa­li się wyjąt­ko­wo sku­tecz­nym medium prze­ka­zu­ją­cym obra­zy z innych pozio­mów rzeczywistości?

Jeśli przyj­mie­my, że ist­nie­je moż­li­wość kon­tak­tu mię­dzy świa­tem żywych a jego ducho­wym odpo­wied­ni­kiem to

malarstwo parapsychiczne

sta­je się nie sen­sa­cyj­ną nowin­ką, a jedy­nie kolej­nym narzę­dziem słu­żą­cym wydo­by­ciu obra­zu tego nie­wi­dzial­ne­go świa­ta i real­ną moż­li­wo­ścią ujrze­nia go poprzez nasze fizycz­ne oczy.

Cze­mu zresz­tą mie­li­by­śmy takiej moż­li­wo­ści zaprze­czać? Wszak ludzie śnią czę­sto o swo­ich bli­skich zmar­łych, doświad­cza­ją wizji tzw. zjaw kry­zy­so­wych, otrzy­mu­ją nie­jed­no­krot­nie nama­cal­ne zna­ki ich obec­no­ści, cho­ciaż­by poprzez wra­że­nia słu­cho­we, węcho­we czy syn­chro­nicz­ność zdarzeń.

Spi­ry­ty­ści przyj­mu­ją, że duchy mogą kon­tak­to­wać się ze świa­tem żywych za pośred­nic­twem pisma auto­ma­tycz­ne­go, zwa­ne­go też dyk­to­wa­niem w Duchu świę­tym. Arty­ści parap­sy­chicz­ni osią­ga­ją podob­ne sta­ny i – jak twier­dzą – ich ręką kie­ru­je siła nie z tego świata.

Twór­cy tego nur­tu doświad­cza­ją rów­nież wizji na jawie, a w napły­wa­ją­cych do nich obra­zach isto­ty obja­wio­ne wyda­ją się wręcz doma­gać por­tre­tu ujaw­nia­ją­ce­go ich istnienie.

Nie­zwy­kle zna­mien­ny i inte­re­su­ją­cy jest fakt, że wie­lu z tych spi­ry­tu­al­nych twór­ców nie mia­ło żad­ne­go przy­go­to­wa­nia warsz­ta­to­we­go, ani nie prze­ja­wia­ło zdol­no­ści w tym kie­run­ku. Zatem nasu­wa się logicz­ny wnio­sek, iż zosta­li wybra­ni z racji posia­da­nia nad­zwy­czaj­nej wraż­li­wo­ści na świat pozazmysłowy.