Wędrujący umysł – fenomen ludzkiej psyche

Już od starożytnych czasów ludzi wierzyli i czuli, że świat, w którym żyją, jest pełen tajemnic, niewyjaśnionych zjawisk, duchów i różnych niematerialnych istot. Wierzono, że tak właśnie jest, że światy materialny i niematerialny przenikają się nawzajem i wzajemnie na siebie oddziałują. Wszystkie wielkie duchowe tradycje stwierdzają, że śmierć nie jest czymś ostatecznym, końcem egzystencji człowieka. To bardzo ważne stwierdzenie dla ludzi. W tradycji buddyjskiej uważa się też, że pomiędzy kolejnymi wcieleniami istnieje tzw. stan pośredni, zwany bardo

Bardo

Na Wscho­dzie, w naukach zwa­nych bar­do, życie i śmierć postrze­ga się jako dwie stro­ny tej samej rze­czy­wi­sto­ści, ponad­to pro­ces umie­ra­nia, jak i sama śmierć są tyl­ko kolej­ny­mi eta­pa­mi w łań­cu­chu rein­kar­na­cji, mogą­cym popro­wa­dzić ku lep­sze­mu odrodzeniu.

W tra­dy­cji bud­dyj­skiej uwa­ża się też, że ener­gia jed­nost­ki nie ginie wraz z jej śmier­cią i, podob­nie jak nasza jaźń, pod­le­ga cią­głej trans­for­ma­cji. Śmierć i naro­dzi­ny są jed­nym z jej momentów.

PRZECZYTAJ TAKŻE

Podróże astralne w polskich baśniach ludowych

Od sióstr Fox, przez Ossowieckiego, do Jackowskiego

Pomi­mo tego, że cia­ło fizycz­ne ule­ga roz­kła­do­wi, sam umysł, świa­do­mość i cia­ło men­tal­ne pozba­wio­ne ten­den­cji oddzie­la­ją się od cia­ła fizycz­ne­go i wędru­ją do bar­do.

Nawiedzony szpital

Pew­ne ele­men­ty tego pro­ce­su moż­na było zauwa­żyć w tajem­ni­czych zda­rze­niach, któ­re zaszły w Szpi­ta­lu Czer­nia­kow­skim przy ul. Stę­piń­skiej w War­sza­wie, przed­sta­wio­nych bar­dziej szczegó­łowo przez Mar­ka Rymusz­ko i Annę Ostrzyc­ką w książ­ce Powrót nie­uchwyt­nej siły. Nato­miast wypad­ki, opi­sy­wa­ne teraz prze­ze mnie, wyda­rzy­ły się już po ich wyj­ściu ze szpitala.

Prze­by­wał tam od paru tygo­dni nie­przy­tom­ny męż­czy­zna. Trwał pomię­dzy życiem a śmier­cią i wła­śnie wraz z jego obec­no­ścią poja­wia­ły się zja­wi­ska paranormalne.

Zna­czą­co zakłó­ca­ły one pra­cę per­so­ne­lu medycz­ne­go i spo­kój pacjen­tów. Otóż pew­ne­go dnia zauwa­żo­no fru­wa­ją­ce w powie­trzu łyżecz­ki, fiol­ki, pla­stry, ampuł­ki i małe kie­lisz­ki. Włą­cza­ły się (bez widocz­nej przy­czy­ny) alar­my pomp infu­zyj­nych, migo­ta­ło świa­tło, przed­mio­ty prze­miesz­cza­ły się, nawet te oso­bi­ste pra­cow­ni­ków medycznych

Per­so­nel szpi­tal­ne­go oddzia­łu był moc­no po­­irytowany nie­zwy­kły­mi zja­wi­ska­mi, tym bar­dziej że moc­no powąt­pie­wa­no w ich real­ność. Poja­wi­ły się one w pią­tek 18.06.1993 r. A potem wystę­po­wa­ły regu­lar­nie w piąt­ki od godzi­ny 23.00 do rana. Opi­sa­li je rów­nież dzien­ni­ka­rze Gaze­ty Wybor­czej.