W zaświatach spełniają się wszelkie życzenia

Rozmowa z tanatologiem, profesor ELISABETH KÜBLER-ROSS, która opowiada m​.in. o tym, że śmierć kliniczna, której doświadczyła, była podobnie jak w przypadku tysięcy jej rozmówców, doświadczeniem „pięknym i pozytywnym”.

Dru­ku­je­my zapo­wia­da­ny wywiad z pro­fe­sor Eli­sa­beth Kübler-Ross, któ­ry zamie­ści­ło nie­miec­kie cza­so­pi­smo „PM PERSPEKTIVE”. Jego lek­tu­rę war­to poprze­dzić zapo­zna­niem się z czy­tel­ni­czy­mi rela­cja­mi w ramach „Dotknię­cia Nie­zna­ne­go”, któ­re wydru­ko­wa­li­śmy w poprzed­nim nume­rze „NŚ” pod hasłem: „SYGNAŁY Z ASTRALU”. Nale­ży dodać, że roz­mów­czy­ni nie­miec­kie­go pisma to postać fascy­nu­ją­ca i zna­na w licz­nych kra­jach. Lekar­ka, filo­zof, psy­cho­log i tana­to­log w jed­nej oso­bie – ucho­dzi za pio­nier­kę drą­że­nia w nauce swo­iste­go tema­tu tabu, za jaki uwa­ża się śmierć. Książ­ki prof. Kübler-Ross, w któ­rych przed­sta­wia ona i oświe­tla w zupeł­nie nowy spo­sób ludz­kie umie­ra­nie, uka­zu­ją się na całym świe­cie w milio­nach egzem­pla­rzy, ich autor­ka zaś, uwa­ża­na za kla­sy­ka tana­to­lo­gii, jest naj­bar­dziej zna­na z tego, że wyod­ręb­ni­ła pięć eta­pów umie­ra­nia (zaprze­cze­nie i izo­la­cja, gniew, tar­go­wa­nie się, depre­sja, pogo­dze­nie się z nową sytu­acją). Jej naj­gło­śniej­sza książ­ka „Roz­mo­wy o śmier­ci i umie­ra­niu” zosta­ła prze­tłu­ma­czo­na na język pol­ski i wyda­na przez Wyd. PAX w 1979 r. Nie­ste­ty, nakład tej pozy­cji jest daw­no wyczerpany.

I jesz­cze jed­no. Zde­cy­do­wa­li­śmy się na zacho­wa­nie ory­gi­nal­ne­go tytu­łu, jakim został opa­trzo­ny wywiad w „PM PERSPEKTIVE”, mimo że wydał on nam się nie­co ryzy­kow­ny i – co tu dużo mówić – zatrą­ca­ją­cy o banał. Uwa­ża­li­śmy jed­nak, że w tym przy­pad­ku, ze wzglę­du na oso­bę, z jaką pro­wa­dzo­na jest roz­mo­wa – z przy­kra­wa­niem cudzych wyra­żeń i myśli do nasze­go wła­sne­go apa­ra­tu poję­cio­we­go powin­ni­śmy dać sobie spo­kój, zgod­nie z zasa­dą: WSZYSTKO ALBO NIC.

PRZECZYTAJ TAKŻE

Sygnały z astralu

Elementale – duszki natury

- W porów­na­niu z inny­mi ludź­mi roz­ma­wia­ła Pani z naj­więk­szą licz­bą umie­ra­ją­cych. Czy zatem wie Pani, czym jest śmierć, jeśli w ogó­le moż­na to wiedzieć?

- Natu­ral­nie. Roz­ma­wia­łam z ponad 20 tysią­ca­mi umie­ra­ją­cych na całym świe­cie. Śmierć jest dla mnie cał­kiem zro­zu­mia­ła. Nie jest ona koń­cem życia, lecz przej­ściem w inne życie. Po śmier­ci żyje się nadal, choć w innej formie.

- Jak moż­na to przej­ście przedstawić?

- Zawsze uży­wam przy­kła­du z prze­po­czwa­rza­ją­cym się moty­lem. Kie­dy lar­wa nie jest już zdol­na do życia w swo­jej posta­ci, nad­cho­dzi czas, gdy musi wydo­być się z niej motyl. Otwie­ra się więc kokon i poja­wia się motyl. Jest to język sym­bo­licz­ny. Dzie­ci to rozumieją.

- Czy zechcia­ła­by Pani wyja­śnić całą rzecz uży­wa­jąc języ­ka rozu­mia­ne­go przez dorosłych?

- Gdy cia­ło nie jest już zdol­ne do życia, dusza opusz­cza je, wycho­dzi z nie­go. Motyl jest odpo­wied­ni­kiem duszy, któ­ra żyje nadal, rośnie, „pra­cu­je”. Ma się nadal takie same cechy, jakie posia­da­ło się w życiu, podob­ną oso­bo­wość, nad któ­rą nadal nale­ży pracować.

- Ozna­cza to, że – Pani zda­niem – dusza jest nieśmiertelna?