Sygnały z astralu

Przy­po­mi­na­my, że w rubry­ce tej zamiesz­cza­my wypo­wie­dzi osób, któ­re zetknę­ły się w swo­im życiu ze zja­wi­ska­mi nie­zna­ny­mi, tajem­ni­czy­mi, uzna­ny­mi przez nie za nie­zwy­kłe. Dziś kolej­ne rela­cje, nade­sła­ne przez Czytelników.

Rela­cji na ten temat nad­sy­ła­nych do rubry­ki „Dotknię­cie nie­zna­ne­go” jest od począt­ku naj­wię­cej. Poje­dyn­cze z nich wie­lo­krot­nie dru­ko­wa­li­śmy, dziś nato­miast zde­cy­do­wa­li­śmy się poświę­cić im spe­cjal­ny, obszer­ny blok czy­tel­ni­czych wypo­wie­dzi, opa­trzo­ny hasłem „SYGNAŁY Z ASTRALU”.

PRZECZYTAJ TAKŻE

W zaświatach spełniają się wszelkie życzenia

Elementale – duszki natury

Tre­ści poszcze­gól­nych rela­cji nie pod­da­je­my oce­nom war­to­ściu­ją­cym. Uwa­ża­my nato­miast, że sko­ro zja­wi­ska, o jakich mowa, są – oka­zu­je się – tak licz­ne i sta­ją się udzia­łem tak wie­lu osób, nale­ży je uznać za istot­ną część skła­do­wą sfe­ry postrze­ga­nia poza­zmy­sło­we­go. Świad­czą one rów­nież na rzecz hipo­te­zy o wza­jem­nym prze­ni­ka­niu róż­nych świa­tów oraz mani­fe­sto­wa­niu się nie­kie­dy rozum­nej ener­gii, ist­nie­ją­cej w innej cza­so­prze­strze­ni. Nie­któ­rych bowiem przed­sta­wio­nych przy­pad­ków oraz incy­den­tów, zwią­za­nych zwłasz­cza z wystę­po­wa­niem okre­ślo­nych zja­wisk dokład­nie o tej samej porze, gdy umie­ra­ła oso­ba bli­ska odbior­cy sygna­łu – nie da się w inny spo­sób wytłumaczyć.

PRZYTULIĆ OSTATNI RAZ

W 1942 roku, gdy mia­łem pra­wie 5 lat, mój ojciec uległ wypad­ko­wi w kopal­ni „Milo­wi­ce” w Sosnow­cu i został pod­da­ny ope­ra­cji w odle­głej o 10 km Dąbro­wie Gór­ni­czej. Z bra­ku anty­bio­ty­ków nie moż­na było opa­no­wać ogól­nej sep­sy. Lekarz poin­for­mo­wał mat­kę o nikłych szan­sach przeżycia.

Ojciec, któ­ry miał wów­czas 32 lata usil­nie pro­sił mat­kę o przy­wie­zie­nie mnie do szpi­ta­la. Bar­dzo chciał się ze mną zoba­czyć. Ponie­waż była oku­pa­cja, mat­ka nie mogła jed­nak w tam­tym momen­cie speł­nić jego proś­by. Obie­ca­ła nato­miast, że zabie­rze mnie ze sobą na następ­ną wizytę.

W mię­dzy­cza­sie przy­śnił mi się sen, któ­ry pamię­tam do dziś. Bawię się na pod­ło­dze zabaw­ka­mi, widząc ojca odpo­czy­wa­ją­ce­go na leżan­ce. Nagle dostrze­gam, jak zamy­ka oczy, a ja rzu­cam się do jego pier­si z okrzy­kiem: „Tatu­siu, tatu­siu, przy­tul mnie jesz­cze raz”… Nie wiem, że ojciec umie­ra, nie znam tego uczu­cia, ale widzę, że dzie­je się z nim coś złe­go. I wła­śnie w tam­tym momen­cie obu­dzi­łem się.

Z rela­cji mat­ki, któ­ra rów­nież się wte­dy ock­nę­ła wiem, że spoj­rza­ła na zega­rek – była 3.15. Obok mat­ki na dru­gim łóż­ku spa­ła jej sio­stra. Po uspo­ko­je­niu mnie poło­ży­ły się ponow­nie i w pew­nym momen­cie – nie śpiąc – poczu­ły, jak ich podusz­ki uno­szą się. Odnio­sły wra­że­nie, że ktoś wło­żył rękę pod podusz­kę i pod­no­si ją do góry. Zesko­czy­ły prze­ra­żo­ne z łóżek i stwier­dzi­ły, że obie czu­ły to samo. Wystra­szo­ne nie usnę­ły już do rana.

Następ­ne­go dnia wie­czo­rem listo­nosz przy­niósł tele­gram z wia­do­mo­ścią, że ojciec zmarł poprzed­niej nocy o godzi­nie 3.15.